maandag 1 oktober 2018

Doe mij maar een allergietje of twee....of drie

Januari 2018

De afgelopen maanden zijn redelijk verlopen qua maag- en buikklachten. Een flesje Iberogast doet wonderen. Al ben ik de laatste tijd wel vermoeider dan voorheen. Het lijkt wel alsof mijn energiepeil met de dag afneemt. Ik kan op elk moment van de dag wel slapen en na een maaltijd kan ik mijn ogen sowieso niet meer open houden. Achteraf gezien heb ik hier al veel langer last van maar weet ik het aan mijn schildklieraandoening ( Hashimoto).

Het is tijd voor mijn periodieke bloedonderzoek en de uitslag is niet verrassend, ik moet het schildklierhormoon wat ophogen. Na de ophoging voel ik me ellendiger dan ervoor. Hartkloppingen, maag en buikpijn, opgeblazen gevoel en ik zit gewoon echt niet lekker in mijn vel. Ik besluit om eens op te letten wat er gebeurt als ik bepaalde voedingsmiddelen gegeten heb. Al snel heb ik duidelijkheid. Zodra ik brood of pasta eet, zakt mijn energielevel naar 0,0 en beginnen mijn darmen te rommelen, het lijkt wel oorlog daarbinnen. Het zal toch niet?? "Google is your friend". Ik neem een kijkje op de schildklierpagina en lees een artikel over auto-immuun aandoeningen. Heb je er 1 dan volgen er meer! Ik maak maar weer een afspraak bij de huisarts en mag meteen even door naar de poli. Testje hier, testje daar en dan is het zonneklaar! Gluten intolerantie! Gloeiende gloeiende!! Naast lactose nu ook gluten vermijden. Het wordt nu wel een beetje ingewikkelder om een maaltijd in elkaar te flansen. Allereerst maar een zoektocht naar 'eetbaar' brood, ik probeer verschillende merken, bak zelfs zelf ook nog iets maar ik vind het niet te nassen. Uiteindelijk vind ik het brood van Appie Happie nog het beste uit de test komen. Ook het glutenvrije assortiment andere producten is daar redelijk uitgebreid. Het kost je een godsvermogen maar dan heb je ook wat!

En dan gaan er weer wat weken voorbij. Dankzij een streng gluten- en lactosevrij dieet voel ik me wel beter maar echt optimaal is het nog niet. Ook qua gluten ga ik regelmatig de mist in, lees etiketten niet goed en breng weer een paar uur op het toilet door. En dan breekt de zomer aan, niet zomaar een zomer! Bloedheet! En als ik ergens niet tegen kan is het wel hitte. Ik zwel op als een ballon, houd liters vocht vast en ben niet vooruit te branden! Eetlust heb ik nauwelijks en ik leef op fruit, water en sla. Dan zou je verwachten dat ik kilo's afval....nee hoor, ik kom kilo's aan! Mijn nieren zijn niet zo best, ik heb hoge bloeddruk en natuurlijk die schildklier ellende. Ik krijg steeds meer last van mijn maag en darmen en uiteindelijk is er niets meer wat nog werkt. Na elke hap voedsel crepeer ik van de maagpijn die uitstraalt naar mijn buik en rug. Ik weet het niet meer, zelfs Iberogast doet helemaal niets meer. Wéér naar de huisarts! En dan heb ik een nieuwe huisarts, in opleiding maar dat maakt mij niet uit. Ze luistert naar mijn klachten, onderzoekt mijn buik en maagstreek. Leest mijn dossier en trekt een conclusie. De maagbacterie is nu een jaar onbehandeld gebleven en vlgs haar is dàt de boosdoener. Tja, dat kan best maar penicilline is geen optie. Ze gaat op zoek naar een alternatief en na een week belt ze me hoogstpersoonlijk terug. Ze heeft iets gevonden!

Ook dit is een kuur van twee soorten bacteriedoders ( en Omeprazol om de maagzuurproductie af te remmen) alleen dit werkt iets anders en misschien niet zo goed maar het is het proberen waard. En passant meld ik haar dat ik er inmiddels nog een allergie bij gekweekt heb. Histamine! Glutenvrije pasta met lactosevrije roomkaassaus waarin vlokken zalm en garnalen zorgden ervoor dat ik onder de gigantische jeukende bulten kwam te zitten. Twee dagen later een vers gekookt champignonnensoepje deed de rest. Ik krab me helemaal open!  Toch start ik met de medicijnen in de hoop dat mijn maag- en buikpijn afneemt. Twee dagen later ben ik zo ziek als een hond! Maar ik houd vol! Dag na dag mik ik ladingen pillen naar binnen in de hoop dat het zoden aan de dijk zet. Je weet tenslotte maar nooit, misschien verdwijnen die ellendige allergieën dan ook wel. Want ondanks dat er best veel vervangende producten zijn droom ik soms ( echt waar!) van een heerlijke snee bruin brood met roomboter en jonge kaas. Of zomaar een slagroompunt of Bossche bol. Een kroket!! Ik ben best creatief met voedsel want ik houd van koken maar soms even niet!

Na een week pillen slikken voel ik me langzaam beter worden. De bacteriedoders zitten erin, nu nog vier weken Omeprazol slikken en dan weer testen. Het gaat steeds beter. Ik krijg weer meer energie, slaap gemiddeld 7 uur per nacht en overdag niet meer. Dat gaat de goede kant op! Helaas dient de volgende allergische reactie zich aan. Suiker! Gisteren heb ik stoofpeertjes gemaakt en gegeten. Na een half uur begon het gedonder. Rommelende darmen en wind ..... heel veel wind! Stormkracht 11 of 12....de hele nacht door. Het dekbed bolde op als een zeil op volle zee. Wanneer houdt dit in hemelsnaam op? Volgende week mag ik weer bloed en andere lichaamssappen etc gaan doneren. Ik ben benieuwd of de Helicobacter het loodje heeft gelegd. En dan vraag ik maar een verwijskaart voor iets of iemand die verstand heeft van auto-immuunziekten en allergieën want ik word hier een beetje tureluurs van!

wordt vervolgd

Doe mij maar een allergietje of twee...of drie

Juli 2017

Onze weekendtassen zijn ingepakt en ik verheug me op een lang weekend aan zee. Zandvoort om precies te zijn. We vertrekken lekker vroeg zodat we lang kunnen genieten, gelukkig werkt het weer ook mee. Eenmaal aangekomen brengen we onze tassen naar de besproken hotelkamer en genieten alvast van het uitzicht, het hotel ligt 50 stappen vanaf het strand, mijn minivakantie kan al niet meer stuk.

We pakken onze tas uit en besluiten om maar meteen het strand op te gaan. Heerlijk, mijn blote voeten in het zand. Met mijn schoenen in de hand wandelen we langs de vloedlijn richting het ´dorp´om daar aangekomen een strandtentje op te zoeken waar we iets kunnen drinken en eten. So far so good. ´s Avonds eten we in het hotel en als nagerecht kies ik een kaasplankje met diverse soorten Nederlandse en Franse kazen. Een mooie afsluiter van een heerlijk diner en een prachtige dag.

De volgende ochtend aan het ontbijt merk ik dat de koffiemelk bedorven is, tenminste ... dat denk ik. Ik word misselijk en besluit om in plaats van koffie dan maar thee te drinken. We gaan gezellig naar Zandvoort centrum en bekijken de winkeltjes. Het strand blijft trekken dus belanden we wederom bij een gezellig strandpaviljoen voor koffie met iets lekkers. Alweer bedorven melk? Na twee slokken koffie komt mijn ontbijt omhoog en ik laat het taartje onaangeroerd op tafel staan.

De rest van het weekend vermijd ik koffie met melk, kaas en toetjes. Misschien een virusje onder de leden? Eenmaal thuis denk ik er niet meer aan totdat ik een snee brood met jonge kaas eet en met een sneltreinvaart naar het toilet moet. Overgeven en diarree tegelijk! Hier klopt iets niet! Ik leg al snel het verband met de kaas en om het even uit te testen neem ik een glas melk. Bingo....maar dan zonder prijs! Om zekerheid te krijgen maak ik een afspraak bij de huisarts die meteen wat onderzoekjes laat doen. Binnen een week heb ik de uitslag maar die is toch even anders dan ik bedacht had. Een actieve Helicobacter Pylori (maagbacterie) infectie. Even een kuurtje antibiotica halen. Ohhh dat gaat niet lukken want ik ben allergisch voor penicilline. Vlgs de apotheek MOET ik het kuurtje toch meenemen en innemen want de huisarts heeft het voorgeschreven. Ik sta perplex. Ik neem het doosje pillen mee naar huis en nog voor ik de buitendeur van het slot kan draaien hoor ik de telefoon binnen overgaan. De assistente van de huisarts. "U mag die pillen niet innemen hoor!!" Nee natuurlijk neem ik die pillen niet in, ik ben niet gek! Ergens in het verleden ( zo'n 20 jr geleden) is iemand vergeten op te schrijven dat ik met een allergische reactie in het ziekenhuis beland ben. Beetje jammer.

Ik besluit om dan maar lactose vrij te gaan eten en drinken, de maagbacterie laat ik maar even voor wat het is. Vlgs de huisarts is het moeilijk om deze te bestrijden zonder antibiotica. In mijn achterhoofd heb ik het idee dat het misschien nog vanzelf overgaat, ik heb tenslotte mijn hele leven ( 59 jaar) gewoon melkprodukten gegeten en gedronken. Beetje naïef misschien?
Ondanks wat 'missers' blijkt het lactose vrije dieet nog redelijk te doen en al snel ben ik er aan gewend. Heb ik natuurlijk ook de "mazzel" dat steeds meer mensen lactose- en glutenvrij gaan eten/drinken. In de supermarkt zijn redelijk wat lactosevrije produkten te scoren, helaas wel vaak 2 x zo duur. Soms probeer ik wel eens iets mét lactose, alleen als ik thuis ben en het toilet vlakbij is. Helaas...het gaat niet vanzelf over.

wordt vervolgd




maandag 1 mei 2017

Kinderen...een bron van...

Het begint al op het moment dat je weet dat je zwanger bent, zorgen maken. Het eindigt nooit! Het lijkt allemaal zo heerlijk, je ontmoet een partner, kneutert een tijdje met zijn tweetjes rond en dan bedenken … laten we samen een kindje maken. Zo leuk!! Bij de ene lukt dat snel, bij de andere wat minder maar uiteindelijk raken we zwanger. Hoera! En dan begint het gedonder. De eerste zestien weken kan het nog mis gaan dus bij elke scheet die dwarszit denk je “Oh hemel nee!!” en vlieg je naar het toilet. Ben je eenmaal de twintig weken gepasseerd dan komt er een beetje rust in de tent maar niet voor lang. Echootje hier, echootje daar, is het wel een kind of ben ik zwanger van een alien? Gelukkig was dat in mijn tijd nog niet van toepassing, ik mocht slechts via een doppler apparaat de hartslag horen en daar bleef het bij. Al droomde ik ook wel eens dat ik zwanger was van een alien!

Hoera … we hebben een baby!

En dan is die garnaal geboren, zit alles erop en eraan? Pffff gelukkig, weer een zorg minder. We kunnen eindelijk op die roze wolk gaan zitten. Ohhh dacht je dat? Nou vergeet het maar! Hij (of zij) huilt; vieze luier? Darmkrampjes? Niet genoeg gedronken? Teveel gedronken? Boertje dwars? Oh, mijn hemel waarom huilt dat kind? Elke gang naar het consultatiebureau is weer een spannend avontuur. Is hij/zij wel genoeg aangekomen, of teveel. Ontwikkelt hij/zij wel volgens het schema? Jeetje heeft die van jou al tandjes, die van mij is een half jaar ouder en nog niks, dat wordt een kunstgebit! Het gaat kruipen, lopen en praten. De ene wat eerder dan de ander, niks om je zorgen over te maken, toch? Waar blijft die roze wolk nou?

Met vallen en opstaan

Ze groeien op, gaan naar school en dan begint de volgende fase. Met drie kinderen heb je drie keer zoveel kans op ongelukjes, pesten, leerproblemen en noem het maar op. De oudste deed het niet verkeerd maar was een robbedoes eerste klas. Vanaf het moment dat hij kon lopen zaten we bij de dokter. Hechting hier, gips daar en uiteindelijk een flink ongeluk waar we anderhalf jaar zoet mee zijn geweest. Nummer twee lag vanaf zijn 6de maand meer in het ziekenhuis dan in zijn eigen bed, dus ook daar hebben we menig slapeloos nachtje van gehad. En al redelijk snel werd ons vermoeden bevestigd, hij had ASS en daarbij ook nog hoogbegaafd. Dat levert ook de nodige zorgen op. Gelukkig hadden we ook nog een nummer drie, herkansing dus. Een voorspoedige zwangerschap, makkelijke bevalling en een voorbeeldig kind. Eindelijk een roze wolk!!

Puberen en nog meer van die ongein

Vanaf het moment dat er brommers in het spel kwamen, deed ik helemaal geen oog meer dicht. Na de brommers een rijbewijs en dat deed er nog een schepje bovenop. Avondjes stappen, ’s nachts niet thuis komen, geen berichtje sturen. Laten we Gothic worden en compleet met zwarte nagellak, geverfd zwart haar en een ( op zijn zachts gezegd) vreemde kledingkeus door het leven gaan. Ik was als de dood dat het zinloze geweld een keer op onze zoon losgelaten zou worden.  We hebben het allemaal meegemaakt en overleefd. Onze dochter naar de disco (oudste broer als waakhond mee) vrijers met boeketten rozen voor de deur. Please please … trap er niet in, ze willen maar één ding!!  Hoe vaak heb ik verzucht; Ik wou dat ze groot waren!! En nu zijn ze groot en wat denk je? Ze planten zich voort en het hele verhaal begint weer overnieuw!!

zondag 2 oktober 2016

Ierland, deel 5


Na een geweldige nacht en een heerlijk ontbijt ( pannenkoekjes met vers fruit) gaan we er vandaag een mooie dag van maken! Volgens Roisin 2 is Dingle echt de moeite waard maar we moeten wel opletten hoe we de route gaan rijden. Volgens haar kunnen we het beste met de klok meerijden ivm met de touringbussen. Die rijden namelijk ook met de klok mee. Teus begrijpt het meteen, smalle wegen en geen ruimte om elkaar te passeren in geval van tegenliggers dus, Roisin knikt! Ze kruist op de kaart een aantal bezienswaardigheden aan en hoopt dat het weer goed blijft zodat we eventueel met de boot het water op kunnen om Fungie ( de solitair levende dolfijn) te ontmoeten.



 Walvissen zullen we niet zien, daar is het 't seizoen niet meer voor. De zon schijnt maar je weet maar nooit dus we nemen onze jassen wel mee. Met volle buik en goede zin vertrekken we. Teus vertrouwt volledig op mijn navigeerkunsten en vindt mij lang niet zo irritant als de TomTom die we niet hebben ;-) Blij met de veer in mijn kont ga ik er eens goed voor zitten en spreid de kaart op mijn benen uit. Klaar voor de start?!



We hadden het eigenlijk niet beter kunnen treffen, Teus is gek op bergen en ik op de zee. In Ierland vindt je het alle twee! De route naar Dingle voert ons langs de kust en dwars door de bergen, mooi, mooier, mooist! Soms stoppen we langs de kant van de weg om van het uitzicht te genieten en de zorgen uit ons hoofd te laten waaien. We genieten allebei van onze vakantie en elkaar, zomaar kijken we elkaar even aan en pakken elkaars hand. Hoe fijn dat we dit kunnen delen! We vervolgen onze route en rijden met de klok mee het schiereiland op. Was het weer in Killarney nog zonnig en droog, hier begint het aardig bewolkt te raken en ik vrees het ergste. Hoe verder we richting 'punt' rijden hoe mistiger het wordt, vooral als de weg een flink stuk stijgt. Met andere woorden, Dingle is gehuld in nevelen en we zien er geen fluit van! Het enige wat we (soms) wel zien zijn de achterlichten van de auto die voor ons de smalle bergweg omhoog kruipt. Een voordeel, omdat het zo mistig is kan ik ook niet zien hoe hoog we zitten en hoe diep de afgrond naast me is. Ik zit de hele rit uit zonder mijn ogen dicht te doen! Halverwege de route langs de zuidelijke kust van Dingle, stoppen we bij een waanzinnig strand, enorme golven en enkele waaghalzen die proberen te surfen. Hier geen mist maar wel een giga stortbui, binnen 10 seconden zijn we tot op onze huid nat geregend.

We vervolgen onze weg en zigzaggen de berg weer op. En dan opeens staan we stil, geen flauw idee wat er aan de hand is totdat we stapvoets verder rijdend een stuk weg kunnen zien waar een touringbus probeert een haakse bocht te nemen. Na vijf keer steken heeft ie het voor elkaar maar dan doemt het volgende probleem op. Er komt een redelijke grote auto tegenin en van normaal passeren kan geen sprake zijn. De bus rijd aan de kant van de afgrond en gaat geen centimeter verder de kant in dan noodzakelijk. De tegenligger prakt zijn bolide tegen de bergwand aan en uiteindelijk, na veel geschuur ( ik ben zooooo blij dat het niet onze auto was), zijn ze elkaar gepasseerd. Wat ben ik dankbaar dat wij de raad van Roisin2 opgevolgd hebben! We vervolgen onze weg in afwisselend regen en/of mist. Opeens ontwaar ik een bordje langs de kant van de weg en een klein parkeerplaatsje, volgens mij zijn we bij de 'Beehive huisjes' gearriveerd. We stappen uit en ik kijk naar mijn voeten die in roze Crocs slippers gestoken zijn. ( mijn wandelschoenen zitten in de koffer die nog op reis is) Euhhh de route naar de huisjes voert omhoog over een rotsig en modderig pad, dat gaat hem niet worden. Ik vraag aan Teus hoe graag hij de huisjes wil zien maar eigenlijk weet ik het antwoord al, die huisjes kunnen hem gestolen worden. Teus is niet zo van de 'ouwe meuk' en gaat alleen maar mee om mij een plezier te doen. Inmiddels houdt het ook op met miezeren en plenst het behoorlijk. We duiken de auto weer in en gaan op weg naar de volgende bezienswaardigheid. De Pottery van Louis Mulcahy. Het is niet moeilijk te vinden en we betreden allereerst de winkel op de begane grond. We kijken onze ogen uit, wat een prachtige dingen staan hier uitgestald...ik wordt er ook een beetje hebberig van. Maar ja, hoe ga ik die prachtige lampenvoeten en schalen meenemen? Maar gelukkig hebben ze ook een webshop!!


Ze hebben ook nog een showroom boven én een restaurantje waar we heerlijke scones met room/jam eten en cappuccino drinken, uit één van die prachtige kommen!

Helaas blijft het mistig en regenen, we besluiten om Dingle te laten voor wat het is en steken dwars door richting Tralee. En zowaar, zodra we richting het binnenland rijden, wordt het weer beter. We parkeren onze auto op een parkeerplaatsje even buiten het centrum en wandelen in het zonnetje door de winkelstraat. Helaas, zoals we in Nederlandse steden ook overal zien, staan er veel winkelpanden leeg. Zo jammer van die mooie markante panden. We strijken neer op een terras voor een glaasje fris en een kop koffie en bellen even naar huis. Ook checken we even bij het reisbureau of ze nog nieuws hebben over onze koffer. Helaas, die is nog steeds spoorloos maar ze blijven hun best doen!
We wandelen nog wat door de stad maar zijn het erover eens dat Killarney een leukere stad is ook al probeert Tralee toeristen te lokken, erg veel bezienswaardigheden zijn er niet. We rijden via Bantry terug naar Killarney en eten in de stad bij de Italiaan. Een heerlijke pasta carbonara met een glas wijn, een wandeling door de stad en dan uiteindelijk terug naar de B&B. Ondanks de regen en mist op Dingle hebben we een heerlijke dag gehad. Morgen gaan we The Ring of Kerry rijden en de kliffen bezoeken.





woensdag 21 september 2016

Ierland, deel 4


De afgelopen nacht zo mogelijk nog slechter geslapen dan gisteren, blijkbaar ben ik op Teus zijn arm gerold en dat voelt natuurlijk niet zo fijn, voor hem ook niet. Na honderd keer draaien besluiten we om er maar uit te gaan ook al is het nog te vroeg voor ontbijt. Douchen gaat het voor mij vanochtend niet worden dus ik hoop van ganser harte dat de volgende B&B uitgerust is met een fatsoenlijke douche en was mezelf bij de wastafel. Om de tijd een beetje te doden tot aan het ontbijt, pak ik onze tas uit en weer in ( je moet wat) en we brengen de spullen maar vast naar de auto die we gisteravond op een 'veilige' plek geparkeerd hebben. We zijn de eerste en blijkbaar ook enige gasten deze ochtend want er is maar voor 2 gedekt. Ontbijt naar binnen en wegwezen hier. In de auto weet ik opeens waarom we op het eerste gezicht een soort van antipathie voelden. De vrouw lijkt ( heel erg zelfs) op iemand die we absoluut niet mogen, haar uiterlijk, haar stem, haar gedrag en zelfs de manier waarop ze het huis ingericht heeft. We voelden het al toen we voor de deur stonden en het gevoel werd alleen maar sterker. Zodra we Kinsale achter ons hebben gelaten verdwijnt het ongemakkelijk gevoel en kunnen we weer ontspannen. Van Kinsale naar Killarney is niet zo heel ver ( ongeveer 100 km) We besluiten om eerst richting Cork te rijden en dan de 'snelweg' ( hahaha) N 22 te pakken. De route voert ons dwars door de Derrynasaggart Mountans en langs het Inishcarra Reservoir ( probeer het maar eens uit te spreken zonder je tong te breken)



  Wat me opvalt is dat de bermen in Ierland zo mooi zijn, kleurige rode, gele en oranje bloemen en als ik zo'n struik eens van wat dichter bij bekijk, zie ik dat het fuchsia's zijn. Ook de kleuren van de huizen spreken me erg aan. De dorpjes en stadjes zijn net een schilderspallet, soms alleen zachte pasteltinten maar ook fellere kleuren zoals knalblauw, knalgroen en knalpaars worden gebruikt om de panden een vrolijk aanzien te geven. Wat me ook opvalt is dat er op de gekste plekken huizen staan, nou ja wat is gek?! Maar er zijn toch echt momenten dat ik niet verwacht dat iemand op zo'n plek een huis bouwt. ( onderaan een helling die vol ligt met rolstenen en flinke rotsblokken.) En anders dan in Schotland, waar je uren kunt rijden zonder teken van menselijk leven te zien, zijn hier veel vrijstaande huizen met flinke lappen grond eromheen. Ergens herinner ik me dat de economische opleving van een jaar of twintig geleden, daar mede verantwoordelijk voor is geweest. Veel Ieren konden toen hun droom waarmaken en een huis bouwen op een flinke lap grond. Inmiddels heeft de crisis er ook daar voor gezorgd dat mensen diep in de schulden zijn geraakt. De huizenmarkt trekt blijkbaar wel weer een beetje aan maar de prijzen zijn echt niet leuk!!  De streken waar we doorheen rijden zijn afwisselend maar nooit echt vlak, dan is ons landje toch echt een platte pannenkoek! Het lijkt me een behoorlijke klus om hier in de bergen een boerenbedrijf te runnen. Wat ik ook geweldig vind zijn die enorme kuddes koeien, die hebben echt een leven als een luis op een zeer hoofd! Lekker grazen, beetje schuilen als het regent en als het echt warm is dan zakken ze af naar het strand.


( de foto is niet van mezelf, toen wij er waren was het niet zo warm!)

Doordat we verschillende tussenstops maken doen we best lang over de kleine 100 km maar wat valt er veel te zien onderweg!!
Halverwege de middag komen we in Killarney aan, we besluiten om eerst maar eens de stad te verkennen voordat we op zoek gaan naar "The Mystical Rose", ons derde en laatste logeeradres. Het blijkt een echte toeristenstad te zijn, veel pubs en restaurantjes maar ook veel souvenirswinkels. Het is echt hartstikke druk op straat en overal staan bankjes en zitten mensen. Gezellig! De winkels zijn hier ook lang open ( tot 10 uur 's avonds) waardoor de binnenstad tot laat druk bezocht blijft. Meteen bij de eerste winkel vinden we leuke petten voor onze zoon en schoonzoon. Ze hebben ook een grote afdeling merchandise van Guinnes maar of ze daar op zitten te wachten? We houden het maar bij de wat traditioneler Ierse souvenirs ( met de Leprachauns enzo) 

Tegen vijven lijkt het ons wel handig om onze B&B op te zoeken en we gaan op weg. Net buiten het centrum volgen we de borden National Park en bij het tweede stoplicht slaan we linksaf en ja hoor na ongeveer 500 meter zien we aan de rechterkant het uithangbord. We slaken een zucht van opluchting, de tuin is een bonte verzameling bloeiende planten en rozen en er staat ook nog een kitscherig Mariabeeld in. Het gevoel is gelijk goed, dit kan niet mis gaan.


Als we uit de auto stappen worden we begroet door een chocoladebruine labrador, blijkbaar vindt hij Teus helemaal het einde want hij wijkt niet van zijn zijde. Zodra we aanbellen gaat er naast de officiële ingang een schuifpui open en een jonge vrouw begroet ons enthousiast. Ze opent de deur naar de aanbouw en wijst ons meteen de ontbijtruimte. Wat gezellig!! Overal staan vazen met zonnebloemen en ook de aankleding doet huiselijk aan. Ze opent de deur van onze kamer en ik ben meteen verliefd op de lavendelkleurige muren, het grote bed met spierwit linnengoed en het raam dat uitkijkt op de tuin. Een snelle blik in de badkamer laat een ruime douche zien met glazen wanden...pfffff gelukkig!! Hier gaan we het wel drie dagen uithouden!




Nadat we onze tas hebben uitgepakt én gedoucht vragen we aan Roisin 2( ja ook zij heet zo, het is een Keltische naam die 'kleine roos' betekend) waar we het beste kunnen gaan eten. Ze doet een paar suggesties en kruist ze aan op de stadsplattegrond. We hebben een heerlijke avond in de stad, lekker eten en 'live muziek' op straat. We nemen plaats op een bankje en vermaken ons kostelijk met de straatmuziekant en zijn publiek ( voor het overgrote deel Amerikanen).  Tegen een uur of 11 gaan we terug naar onze kamer en kletsen nog even na, ons humeur is er een stuk op vooruit gegaan nadat we uit Kinsale zijn vertrokken. Na twee rotnachten hoop ik dat ik nu eindelijk een goede nachtrust kan genieten, aan het bed zal het niet liggen!

Ierland, deel 3


De tweede nacht in Ashgrove B&B is gelukkig beter verlopen dan de eerste, ik heb geen kramp meer gehad. Het is even voor 7 uur en ik ben klaar wakker. Zachtjes ( Teus is nog in dromenland) sluip ik naar de kitchenette en fabriek een bakje oploskoffie waarmee ik naar de tuin verhuis. Ik zie dat er gisteravond laat blijkbaar nog gasten aangekomen zijn want er staat een derde auto op de oprit. Vanuit het huis klinken inmiddels ook geluiden en niet veel later ruik ik de bacon and eggs. Genietend snuif ik de frisse, aardse ochtendlucht mijn longen in en mijmer een beetje weg. Het is nu zaterdag en vandaag verhuizen we naar ons volgende logeeradres in Kinsale. Het is een route van ongeveer 300 km dus tijd genoeg voor wat 'site-seeing' onderweg. Helaas is onze koffer gisteren niet bezorgd, wel ontvingen we een sms bericht van Aer Lingus dat de bagage met nummer 'huppeldepup' helaas niet gevonden was. Voor meer informatie moeten we tel.nr. huppeldepup bellen. Dat gaan we straks maar even proberen dan. Inmiddels is Teus ook wakker en we schuiven aan de ontbijttafel in de serre. Roisin zet twee grote borden voor ons neer waarop weer een 'weelderig' Iers ontbijt ligt uitgestald. Worstjes, tomaten, champignons, 'white pudding', spiegelei en twee dikke plakken bacon. Als ik nog geen hart&vaatziekte zou hebben dan kreeg ik dat nu spontaan. We kletsen even met haar over onze verdwenen koffer en ze bied aan om te bellen met Aer Lingus. Ze schrijft het nummer, dat we toegestuurd hebben gekregen, op een velletje papier en verdwijnt de keuken weer in om het ontbijt voor de andere gasten klaar te maken. Wij gaan naar onze kamer om onze schamele bezittingen in te pakken. Nog voor we klaar zijn staat Roisin al voor onze deur en meldt dat het "Lost Luggage Departement" van Aer Lingus niet werkt in het weekend. Ze is zwaar verontwaardigd en ik moet eigenlijk wel lachen, zij neemt dit een stuk zwaarder op dan wij. Uiteindelijk zijn we zover, de auto is ingepakt en we nemen afscheid van Roisin met een stevige omhelzing.

 De rit zuidwaarts is, alweer, adembenemend mooi! We stoppen regelmatig om foto's te nemen en ook al veranderd het weer van bewolkt naar regenachtig, we genieten met volle teugen van het prachtige landschap. In mijn stoutste dromen had ik niet kunnen bedenken dat Ierland zo mooi is! We hebben diverse trips naar Engeland gemaakt (ook nog 13 dagen met mijn ouders langs de zuidkust) en ook in Schotland zijn we geweest maar toch is Ierland niet te vergelijken. De sfeer is zo anders, nog relaxter dan in Engeland! We vermijden grote steden en slingeren over bergpassen om dan opeens weer aan de kust te belanden. De grillige kustlijn verrast ons steeds opnieuw.




Op ons gemakje, dat is ook beter want de wegen zijn niet overal even goed...kuilen en gaten..., leggen we de ruim 300 km af en halverwege de middag komen we aan in Kinsale. Inmiddels schijnt de zon weer en het stadje maakt een levendige indruk. Ik vang een blik op van de haven en de ruime baai. Onderweg hebben we een auto-oplader gekocht zodat beide telefoons weer voor de helft vol zijn. Ik besluit om ons reisbureau maar eens te bellen en het probleem van de verloren koffer aan hun voor te leggen. Hoera, die werken zaterdags wel en ze gaan contact opnemen met Aer Lingus. Ik word die dag nog een paar keer door het bureau terug gebeld en met de mededeling dat het heus allemaal goed gaat komen laat ik het kofferverhaal maar aan hen over. En dan gaan we op zoek naar Valley View, ons 2de logeeradres. De routebeschrijving is redelijk duidelijk totdat we de bebouwde kom achter ons laten en via smalle weggetjes dieper de bergen in slingeren. Hier klopt iets niet, vlgs de beschrijving zou de B&B amper 5 minuten rijden zijn vanaf het centrum van Kinsale. We blijken er al twee keer langs te zijn gereden, het is gewoon niet duidelijk aangegeven. Als we de oprit oprijden zien we een grote bungalow omringd door een smetteloze tuin. Het gras is gemillimeterd en de bloembakken staan als soldaten opgesteld. Volgens mij met een liniaal uitgemeten. Het voelt niet fijn hier, ook al is het uitzicht over de vallei mooi. We bellen aan, en nog eens....voor de tweede keer staan we voor een gesloten deur. Maar weer bellen, zowel het vaste als het mobiele nummer wordt niet beantwoord. Pffff en het begint ook weer te regenen. We gaan maar weer in de auto zitten en bedenken dat we desnoods nog even naar de stad kunnen gaan. Dan komt er een auto aan en er stapt een wat ouder echtpaar uit. Wij stappen ook uit en lopen alvast richting voordeur. Zonder ons te begroeten opent de vrouw de deur met de sleutel en stapt naar binnen, we blijven een beetje beteuterd staan. Dan draait ze zich om, mompelt iets en geeft ons een sleutelbosje met twee sleutels. Een voor de voordeur en een voor de slaapkamer. Ze wijst naar de trap en zegt "second door on the left" . Ok dan! Ik kan nog net vragen, voordat ze wegloopt, hoe laat en waar ontbijt? Ze wijst op de deur met het opschrift "kitchen" en noemt twee tijdstippen 8 en 9 uur. Ik neem aan dat ze bedoelt dat we tussen acht en negen uur kunnen ontbijten. Teus pakt onze tas uit de auto en een beetje ongemakkelijk lopen we de trap op. De kamer is schoon, het bed ziet er leuk uit en ook de badkamer oogt aardig. Beetje klein. We gaan op zoek naar een kast waar we onze kleren kwijt kunnen. Onder de schuine kant bevindt zich een klein kastje waar kussens en dekens in liggen dus we pakken niet uit.

 Teus moppert een beetje, hij vindt het helemaal niks en wil het liefste terug naar Wicklow maar dat kan niet. Niet moeilijk doen we hoeven hier alleen maar te slapen! We gaan gewoon lekker naar Kinsale, zoeken een leuke tent op om te eten en kijken een beetje rond in de omgeving. Helaas zijn alle winkels al dicht, we besluiten om in een pub wat te gaan eten en wandelen dan naar de haven. De temperatuur is nog heerlijk en we gaan pas tegen 10 uur terug naar de kamer. En dan komen we tot de conclusie dat het bed twee afwijkingen heeft. Ten eerste staat die beeldige metalen achterkant los tegen de muur. Zodra je je grote teen beweegt, rammelen de beschilderde bollen tegen de achterwand en zo te zien doen ze dat al geruime tijd. Ten tweede heeft het bed een behoorlijke 'verzakking' in het midden. Zodra we beiden gaan liggen, rollen we automatisch de kuil in. Kreun...en dat met die baggerrug van mij. Halverwege de nacht word ik wakker en kan met geen ,mogelijkheid meer in slaap komen, de tv maar aan (zonder geluid) en dom plaatjes kijken. Blijkbaar ben ik toch in slaap gevallen want ik word wakker van een vreemd geluid. Het is half acht, mooi op tijd!Teus is ook wakker en kreunend en steunend werken we ons het bed uit. Teus gaat eerst douchen en ik hoor weer dat vreemde geluid maar nu dichter bij. Als hij met een een scheve grijns uit de badkamer stapt begin ik hem al te knijpen. "Nou meid, maak je borst maar nat"
En ja dan blijkt dat ik nauwelijks door het deurtje kan om in de douchecabine te komen. Beter gezegd ik kan er gewoon niet in! Goeie raad is duur, ik wil douchen en dat ga ik dus doen ook. Bij de wastafel maak ik mezelf nat en smeer mijn lijf goed in met douchegel en zie, het wonder geschied, ik glibber zo naar binnen! Dan komt uitdaging twee! Aan de muur hangt een soort apparaat met knopjes, ik draai wat aan het ene dan aan het andere en besluit dan om op de bovenste knop te drukken. Een oorverdovend lawaai ( weet ik meteen wat dat rare geluid was) en zie er komt water uit de sproeier. Botsend en stotend tegen de zijwanden, was ik mijn haar en spoel het schuim af. Inmiddels blijkt dat de afvoer niet zo goed werkt want het water staat al aan de rand van de bak. Gauw kraan dicht...wat een gedoe! Aangezien ik nu minder glad ben is het verlaten van de douchecabine ook iets minder makkelijk en ik houd er een paar schaafwondjes aan over. Uiteindelijk kunnen we naar beneden voor het ontbijt. Er is plaats voor maximaal 6 personen. Bij het raam staat een klein tafeltje waar al een echtpaar zit te eten. Dan staat er nog een grotere tafel die gedekt is voor 4 dus we nemen maar plaats. Een paar minuten later staat opeens die gastvrouw naast ons, ninja modus!! We melden onze wensen en ze verdwijnt weer even geruisloos als dat ze verschenen was. Na 10 minuten komt ze weer binnen met twee borden waarop ons ontbijt. Helaas niet zo uitgebreid als bij Roisin maar toch smakelijk. Dan komen de andere gasten ook beneden en gelukkig zijn die een stuk praatgrager dan de doodgravers bij het raam of de gastvrouw. We mikken het ontbijt naar binnen en willen vertrekken maar dan blijkt dat we volledig ingeparkeerd staan. Nou ja uiteindelijk rijden we de oprit af en besluiten om er een lange dag van te gaan maken!

De vorige dag hadden we al gezien dat de Wild Atlantic Way in Kinsale aangegeven staat dus daar start onze trip langs de kust. Op onze detailkaart hadden we al wat bezienswaardigheden aangekruist en we beginnen bij "Old Head of Kinsale" helaas kunnen we niet helemaal tot aan de 'punt'rijden want er is een golfclub gevestigd en die is alleen toegankelijk voor leden. Maar tot waar we kunnen is het prachtig.


We vervolgen onze reis en de eerstvolgende stop is Dromberg waar we één van de oudste "stone cirkels" van Ierland kunnen vinden. Niet alleen een stenen cirkel maar ook overblijfselen van 2 prehistorische hutten met zelfs een stenen trog die water uit een bron ontvangt. Anders dan bij Stonehenge kun je hier vrij over het terrein wandelen, alles van dichtbij bekijken en zoals we zien, zelfs met een groep mensen een ritueel uitvoeren midden in de cirkel.




We vervolgen onze reis langs de kust, drinken ergens koffie, maken een kleine strandwandeling en buigen uiteindelijk af richting het noorden. Vanaf Bantry rijden we dwars door de bergen weer terug richting Cork. En ooohhh die smalle bergwegen, ik zit regelmatig met mijn ogen dicht als we uit moeten wijken voor een tegenligger en ik links naast me alleen maar een afgrond zien. Teus heeft nergens last van...pfffff... gelukkig maar! Stel je voor dat hij ook steeds zijn ogen dicht zou doen.

Tegen 6 uur 's avonds zijn we terug in Kinsale en we zoeken maar meteen een eetgelegenheid op. Jammer genoeg is het weer omgeslagen en het regent pijpenstelen. De stad maakt een beetje troosteloze indruk. De Blue Haven Bistro is een leuke eetgelegenheid, en we besluiten om hier maar een poosje te blijven zitten.

maandag 19 september 2016

Ierland, deel 2



Ruimschoots voordat de wekker gaat ben ik wakker. Zo'n baggernacht achter de rug! Kramp in mijn benen heeft er voor gezorgd dat ik de kleine badkamervloer ( voorzien van koude tegels) van links naar rechts en van voor naar achter 'bepoteld' heb. Uiteindelijk heb ik een uurtje geslapen. Niet verwonderlijk natuurlijk, gisteren de totale energievoorraad opgebruikt en dan krijg ik de rekening wel gepresenteerd.
Nadat we ingecheckt hadden bij Ashgrove B&B waren we even gaan liggen, even beentjes omhoog. Van omkleden kon geen sprake zijn of ik had mijn jas ipv mijn T-shirt aan moeten trekken. Na een half uurtje hielden we het voor gezien en melden ons bij de gastvrouw die ons meteen naar binnen sleurde alwaar we konden kennis maken met haar man en kleinzoon van amper 1 jaar. Een kamer vol speelgoed en ik waande me meteen thuis! Zowel Roisin als haar man Martin bleken gezellige praters en mateloos gastvrij. Na een half uurtje kletsen kregen we een papiertje waarop het adres van een pub stond, daar konden we prima eten. We stapten weer in het Hyundaaitje en togen richting Wicklow. Vol vertrouwen volgden we de aanwijzingen van Roisin en zonder verdwalen kwamen we in Wicklow aan. Ook de aangewezen parkeerplaats was moeiteloos te vinden, dus we gingen ervan uit dat de pub ook geen probleem kon zijn. Jammer....na twee keer de straat op en neer gelopen te zijn hadden we de pub van Neil nog steeds niet gevonden en waren van plan om dan maar bij de eerste de beste Chinees naar binnen te duiken.We waren op de terugweg naar de auto toen ik zomaar opeens naar rechts keek, de deur stond open en ik zag een klein soort halletje met een groot bord...De pub van Neil!! Eenmaal binnen bleek het een flinke toko te zijn en we schoven lekker aan. Ik ga niet vertellen dat we een mega hamburger op hebben. Voldaan togen we weer naar het Hyundaaitje en zonder kleerscheuren kwamen we weer  bij ons logeeradres aan. Nog een afzakkertje en naar bed. De rest heb ik al verteld.




Om acht uur maak ik Teus wakker, we hebben afgesproken dat we om half negen zouden ontbijten. Uitslapen doen we thuis wel, ik ben niet in Ierland om op mijn bed te liggen. Zodra we aangekleed zijn gaan we op zoek naar de ontbijtruimte, ondanks al het geklets van gisteren heeft Roisin ons niet verteld waar we moeten zijn. We lopen onze neus maar achterna, de geur van bacon en gebakken eieren is een goed spoor. We vinden de ontbijtruimte en schuiven aan een tafeltje bij het raam. De ontbijtruimte is een glazen serre met uitzicht op de tuin en in de verte bergen. Heerlijk!! Eindelijk begin ik een beetje het gevoel te krijgen dat we in Ierland zijn. Gisteren was zo'n rare dag. Zodra we ons ontbijt op tafel hebben komt Roisin bij ons staan en vraagt wat onze plannen zijn. Teus verteld haar dat we graag in de omgeving wat rond willen kijken. Dat is het startschot! .Het kleine vrouwtje snelt weg en komt even later weer terug met een detailkaart en routebeschrijving. We gaan blijkbaar naar Glendalough. We hopen dat onze koffer vandaag bezorgd wordt maar voor het geval dat dat niet gebeurd vragen we meteen waar we het beste wat nieuwe spullen kunnen kopen. Ze verwijst ons naar een winkel net buiten Wicklow. We gaan het zien, eerst maar naar Glendalough. Helaas kunnen we nauwelijks foto's maken want onze telefoons zijn inmiddels zo goed als leeg en een camera hebben we ook niet bij ons. Best jammer want het is beslist de moeite waard. Wat ik eigenlijk het allermooiste vond was een plek halverwege de berg. We stopten langs de weg en stapten uit, de stilte was overweldigend net als het groen. We liepen zomaar het bos in en het gevoel dat we in een sprookjeswereld terecht waren gekomen werd met elke stap sterker. Elke steen, elke boom, elke tak of stronk was begroeid met een dikke, zachte, droge laag mos. Niet dat ielige mos dat we hier hebben, nee dit waren weelderige groene kussens en ik wilde er blijven...voor altijd! Gaan liggen en naar het ruisen van de bomen luisteren, het felle groen tegen de blauwe lucht. Zo sprookjesachtig mooi. Ik had echt niet raar opgekeken als er 'little fairy's' hadden rondgevlogen, eigenlijk was ik best een beetje teleurgesteld dat ze er niet waren. Als je de film "The lord of the Ring" gezien hebt....daar waar de Hobbits wonen....daar waren wij!!
We vervolgen ( een beetje met tegenzin...dus toch betoverd?!) onze weg omhoog en omlaag over smalle bochtige weggetjes. Inmiddels volgen we allang de route niet meer die we gepland hadden, op gevoel slaat Teus een keer links en een keer rechtsaf en we vallen van het ene in het andere adembenemende uitzicht. Het klooster en de keltische kruizen hebben we niet gevonden, wel prachtige diepblauwe meren omring door groene bergen en ach....oude gebouwen zie je in Ierland overal langs de weg ;-)  We rijden een veel grotere route dan gepland en ik ben blij dat we een flink ontbijt achter onze kiezen hebben geschoven want, anders dan bij ons, zie je hier geen MacDonalds oid langs de weg. Soms een tanksstation met 'Service' dus daar halen we koffie, broodje en drinken voor onderweg. Tegen vijven zijn we in de buurt van Wicklow en we bellen even met Roisin om te vragen of onze koffer aangekomen is. Nee dus. We vinden de bedoelde winkel ( een soort Primark) en slaan ondergoed, sokken, t-shirts en broeken in. Kassa!! Ierland is zeker niet goedkoper dan Nederland ( behalve benzine en diesel)maar gelukkig vielen er nog wat uitverkoopjes te scoren.



Dolgelukkig dat we in ieder geval onze onderbroeken kunnen verschonen besluiten we om naar de B&B terug te gaan, douchen en omkleden!! Maar dan....we hebben geen idee waar we precies zitten. Straatnaambordjes in het buitengebied....die zijn er niet! We slingeren links of rechtsom, berg op en berg af en na elke bocht denken we dat we er zijn. Telefoon zo goed als leeg dus even Google maps opstarten zit er niet in. Verdorie...we hadden een oplader moeten kopen! Morgen dan maar. Enigszins gedesoriënteerd staan we stil op een T kruising. We turen op de kaart, een traktor rijdt op de andere weg voorbij, na vijf minuten komt ie terug en stopt aan de overkant. Teus denkt dat we in de weg staan en prakt het Hyundaaitje nog even iets verder de berm ( lees struikgewas) in en ik ben voor de zoveelste keer blij dat het een huurauto is!  ( en dat we de verzekering afgekocht hebben)  De bestuurder van de traktor steekt op zijn gemakkie de weg over en Teus draait het raam omlaag. Met een zwaar Ierss accent vraagt de man waarom we daar al 10 minuten staan? In ons beste Engels leggen we uit dat we verdwaald zijn. Hij vraagt waar we heen moeten en ik diep uit mijn tas het adres van de B&B op. Met een grote grijns op zijn vriendelijke verweerde hoofd zwaait hij zijn arm naar links. "200 mtrs, the first house on the left" we kijken hem verbaasd aan....echt waar, zijn we zo dichtbij? "Please, when you are lost, raise your hand and ask somebody, and tell Roisin that Johnny sent you!" Lachend steekt hij zijn hand nog een keer op en stapt op zijn traktor en wij slaan linksaf. Die avond gaan we weer naar dezelfde pub en bestellen een heerlijke maaltijd. We genieten van de sfeer en de mensen om ons heen. Ieren zijn heerlijke mensen, ze praten met hun hele lijf, zijn vriendelijk en het maakt hen niets uit of je een toerist bent of niet. In de pub zijn we getuige van een onverwachts weerzien tussen een groep mensen, blijkbaar lang verloren gewaande familie of vrienden. Emotionele taferelen met tranen en veel omhelzingen. Zonder enige schaamte. En dan weet ik opeens waarom ik mijn hart verloren heb aan Ierland, het is de combinatie van een prachtig land en échte mensen!

                                                   
                                                            Roisin Bunn