Naar huis

Ergens halverwege de zomer van 2014 kwam mijn vriendin Tonny met een beladen verzoek. Het zal zo rond half juli geweest zijn dat zij mij vroeg of ik haar wilde helpen met haar euthanasieverzoek bij de behandelende artsen. Ik schrok hier erg van, ook al wist ik al geruime tijd dat zij heel veel pijn had door diverse aandoeningen. Ik ga hier niet allemaal opnoemen wat zij mankeerde maar het is meer dan genoeg voor 1 lijf en geest om aan te kunnen. Opeens veranderde de zonnige zomer in een donker seizoen want met elk gesprek dat wij voerden kwam haar einde dichterbij. We voerden gesprekken met de Euthanasie-vereniging, huisarts en Levenseindekliniek. Alle opties zijn de revue gepasseerd, legale en niet legale methodes. Inmiddels had zij ook met een andere vriendin haar plannen besproken en bracht zij ons met elkaar in contact. Het werd al gaande weg duidelijk dat het niet 'zomaar' was, wat ze van ons vroeg en ook dat wij het niet met zijn tweetjes aan zouden kunnen. Er werd nog een derde persoon ingeschakeld. In diezelfde periode begon zij met het weggeven van haar aardse bezittingen. Ze wilde graag bij leven schenken zodat ze zeker wist dat haar dierbare vrienden ( familie had zij niet meer en ook geen man of kinderen) datgene zouden krijgen wat zij hun wilde geven. Weken zijn we bezig geweest om al haar spullen ( inclusief meubels etc) op de plekken van bestemming te krijgen. Elke dag had ik een kofferbak vol spullen bij me die uitgezocht en uitgedeeld moest worden. In de weekeinden werden de mannen ingeschakeld om de grote spullen te verhuizen... bus- en aanhangwagen-ladingn vol! Het huis werd leger en leger.  En op 14 september werd ik officieel het nieuwe baasje van haar kleine hondenkindje Lady. Een roomkleurige Chihuahua van bijna 4 jr. oud. Ooit heb ik geroepen "géén hond meer" na het laten inslapen van onze Leonberger maar wat ben ik blij met het beestje! Tevens heeft ze haar hele uitvaart geregeld, alles van het begin tot het einde. De uitvaartondernemer heeft zich vast wel even achter zijn oren gekrabbelt. Tonny wilde gebalsemd worden want, zo zei ze, ze wilde als het mogelijk was graag haar verjaardag nog 'vieren' op 31 oktober. Ze ging er zelf van uit dat ze dan al overleden zou zijn dus graag balsemen want dan lijkt het nog wat! En dan ook graag op 1 november gecremeerd worden, op Allerheiligen want 'daar had ze iets mee'.

Het is een moeizame weg om je leven te beëindigen op een zelfgekozen moment. De wet is onverbiddelijk en artsen staan niet te springen om te helpen. Ook de huisarts van Tonny niet. Vanwege zijn geloofsovertuiging wilde hij niet meewerken aan euthanasie, helaas nam hij haar ook niet serieus. Artsen en specialisten die eerst welwillend tegenover haar verzoek stonden werden door deze huisarts benaderd, waarna zij zich terugtrokken en geen medewerking meer wilde verlenen om bij de levenseindekliniek hun bevindingen te deponeren. En dan sta je met de rug tegen de muur! De pijnen die zij leed werden met de week heviger en op een maandagavond heb ik in paniek Gonny ( de tweede vriendin) gebeld. Samen hebben wij de nacht bij Tonny doorgebracht en heeft Gonny één van die vreselijke aanvallen gefilmd met haar telefoon. De huisartsenpost gebeld en het filmpje aan de dienstdoende arts laten zien. De volgende ochtend stond de huisarts voor de deur, hij was ingeseind door zijn collega en kwam even polshoogte nemen. Even leek het erop dat hij haar nu wel serieus nam maar toen zij weer over euthanasie begon vertrok hij binnen de minuut. Uiteindelijk heeft hij wel haar verzoek en dossier naar de levenseindekliniek gestuurd maar na een telefoontje van ons werd duidelijk dat er nog maanden ( 5 of 6) overheen zouden gaan voordat alles rond was en eventueel de levensbeëindiging zou kunnen plaatsvinden. Het is een zorgvuldig maar ook tijdrovend proces wat voor iemand ( zoals Tonny) in een bepaalde situatie,  niet meer haalbaar is. Er werd contact gezocht met een counselor ( psycholoog) die informatie geeft over zelfdoding in de breedste zin van het woord. Via hem kwam ze op het spoor van het boek van Boudewijn Chabot "De Uitweg". In dit boek wordt duidelijk uitgelegd hoe je zelf de regie van je sterfmoment in handen kunt nemen. Ik heb het boek voor haar besteld en na twee dagen belde ze me juichend op.

Euforisch was ze!! Ze had haar beslissing genomen! Het was inmiddels 8 oktober. Vanaf dat moment werd het een heksenketel. Tonny had besloten om op 13 oktober te stoppen met eten en drinken. Een bewust verstervingsproces werd dan in gang gezet. In de week daarvoor was ze al gestopt met haar medicatie, het enige dat ze nog slikte waren bloedverdunners. Ze wilde koste wat kost voorkomen dat ze voortijdig een hersenbloeding of infarct zou krijgen ( en dus niet meer wilsbekwaam zou kunnen zijn). Vanaf die 13de oktober stopte ze ook daarmee, bewust het risico nemend. De huisarts werd uitgenodigd voor een gesprek en kreeg meteen een handgeschreven document onder zijn neus geschoven. Tonny hield niet van half werk! Hij kon kiezen of delen...met haar dit proces ingaan of een andere arts inschakelen. Volgens mij nam hij haar nog steeds niet serieus! Hij accepteerde de 'uitdaging' en schakelde thuiszorg in om ons ( de drie musketiers) te ondersteunen bij de verzorging. Vanaf dat moment lijkt de tijd te zijn uitgerekt tot één onmenselijk lange dag. Om beurten bleven Rosa of ik, 1 dag plus nacht bij Tonny. Het niet eten koste haar geen enkele moeite maar na vier dagen niet drinken en slechts een paar ijsklontjes per dag, werd de dorst een ware beul. Drie x per dag kwam er iemand van de thuiszorg langs voor wassen en mondverzorging. Vrijwilligers werden ingezet om ons te ondersteunen zodat we 's nachts een paar uur konden slapen. Vrijdag 17 oktober arriveert Gonny die haar lieve vriendin dan 5 dagen niet gezien heeft. De schok is groot!

Gonny besluit om de nacht alleen met Tonny door te brengen en zo geschied. Ze slapen allebei als rozen en hebben ook nog een goed gesprek gevoerd. In die week hebben we allemaal zo onze eigen dingen met Tonny besproken en samen gelachen en gehuild. Maar dan die zaterdagochtend. Na een goede nacht ontwaakt er een andere Tonny dan degene die is gaan slapen. Opeens is alles anders, ze wil drinken en wel nu!! Dit is het moment dat we allemaal gevreesd hebben, dit moment waarvan ze wist dat het zou komen.( Tonny raakte in een delirium) Ze heeft ons stuk voor stuk laten beloven dat, wat ze ook zou zeggen en hoe ze ons zou smeken, we haar geen drinken mochten geven. Het moment dat ze in haar 'document' had beschreven en waar ze ons voor heeft laten tekenen. Geen vocht of voedsel, geen sonde's of infuus!
Het grote manipuleren is begonnen, haar lichaam schreeuwt om vocht op welke manier dan ook en haar geest zoekt wegen om die behoefte te bevredigen. Op een bepaald moment gaat het mis en moet Gonny haar van de kraan aftrekken. Hartverscheurend!! We ontwijken haar ogen en smeken de huisarts om een pomp met slaapmiddel. Het enige dat we voor elkaar krijgen is een morfinepomp om de hevige pijnen wat te dimmen. We pompen elke bolus bij die kan maar dit helpt niet tegen de dorst. Na die martelende zaterdag breekt een nog heftiger zondag aan. We zijn radeloos! De twijfel slaat toe; Wil Tonny dit écht wel? Misschien heeft ze zich bedacht? Kunnen wij dit nog aan? Tonny die altijd met haar immens grote hart alleen maar liefde heeft gegeven. Diezelfde Tonny waar we zo mateloos veel van houden die nu snakkend naar verlossing op dat bed ligt. Mijn grens is bijna bereikt en niet alleen de mijne. Het is haar keus om dit te doen, niet die van ons. Wij wilden haar nog jaren bij ons houden, lachen-huilen-genieten maar dan zonder pijn. Ik breek en huil in de armen van een vrijwilligster. Ik moet weg uit die kamer want nog één keer die smekende blik en ik geef haar een fles water! Er moet iets gebeuren en wel nu!

De thuiszorg belt met de huisartsenpost en er wordt besloten om een slaapmiddel per injectie toe te dienen. En dan valt ze eindelijk in een diepe slaap. De nachtzuchter dient nogmaals zo'n zelfde dosis toe. Gonny is inmiddels weer naar huis, die moet de volgende dag zelf naar het ziekenhuis. Ik blijf met de nachtzuster en probeer een paar uur te slapen. Die maandagochtend wordt ze wakker met een heldere blik in haar ogen, ze gebaart dat ik haar mond nat moet maken want ze wil praten. Ik hak een stukje ijs in kleine brokjes en na een paar minuten begint ze te praten. Ze is zich bewust van haar toestand want blijkbaar is de 'oude' Tonny nog aanwezig als de 'nieuwe' Tonny zich aandient. Ze vindt het vreselijk dat ze ons zoveel verdriet doet maar ze kan niet anders. Ze had ons dit willen besparen als de huisarts maar meegewerkt had want dan was dit niet nodig geweest. En zo praten wij nog een klein half uurtje en ze verteld me haar laatste geheimen. Ik koester het moment want ik weet dat het niet lang zal duren. Rosa komt en Tonny slaapt ( ik heb haar een rectaal slaapmiddel toegediend wat ik via de nachtzuster heb gekregen) . We verhuizen even naar de aanbouw om een kopje koffie te drinken.  Want ondanks het feit dat Tonny ons bezwoer dat ze het best aankon om ons koffie te zien drinken, hebben we besloten om dat niet te doen. Eten doen we ook achter, alhoewel ik me nauwelijks kan herinneren dat ik de afgelopen dagen heb gegeten. De thuiszorg arriveert en spreekt met mij de nacht door. Dan wordt Tonny weer wakker en aan haar ogen zie ik dat het niet meer mijn vertrouwde vriendin is. Eigenlijk moet ik naar huis, ik heb geen medicijnen meer en ik wil graag douchen maar helaas... Rosa kan ook niet blijven die heeft een gezin en een baan. Dus... ik blijf totdat de vrijwilliger arriveert om een paar uurtjes bij Tonny te zitten. Het slaapmiddel is inmiddels weer uitgewerkt en ze gebaart naar me dat ze wil drinken. Ik streel haar gezicht en mijn tranen zijn het enige vocht dat ik haar kan geven. De huisarts komt en ik smeek op mijn knieën om een sedatiepomp. Hij weigert en dan opeens komt Tonny overeind met haar laatste kracht en ze kijkt de huisarts aan. "Dokter ik wil sterven!!!" klinkt het luid en duidelijk! De arts staat op, mompelt "ik zal kijken wat ik kan doen" en vertrekt. Ik kan hem wel slaan!!! Ik moet naar buiten... ik wil schreeuwen, gillen .... ik moet naar huis nu!! Maar ik kan niet naar huis, de vrijwilligster komt pas om 3 uur. Dus ik ga weer naar binnen en naast Tonny zitten, haar ogen smeken me om water... ijs... en ik lieg. Zeg dat de vriezer stuk is en dat er geen ijs meer is. Mijn hart breekt opnieuw... en nog eens en nog eens.

En dan, ohhh wonder boven wonder, arriveert het sedatieteam met een pomp! Ik kan wel lachen en huilen tegelijk. Volgens mij gaat er in mijn bovenkamer ook iets niet helemaal goed. Gonny belt en ik vertel haar het nieuws... hoe raar dat je zo blij kunt zijn met een sedatiepomp!! Maar dan komt de domper, de pomp wordt ingesteld op 3 en Tonny slaapt niet! Ze blijft wakker, haar lichaam en geest vechten een epische strijd uit, het lichaam wint en ze probeert haar bed uit te komen om te drinken. Ze manipuleert en verzint smoezen om maar in de buurt van water te komen en ik kan die huisarts wel een doodschop verkopen. Dit werkt niet!!! Ik bel met Gonny en Rosa, met de thuiszorg en de Levenseindekliniek... er moet iets gebeuren en wel nu meteen. Maar er gebeurt niks en Tonny strijdt haar Titanen gevecht. Ik kan haar nu geen seconde meer alleen laten. Eindelijk is het 3 uur en komt de vrijwilligster, alsof de duvel ermee speelt... Tonny valt in slaap. En ik..ik ga naar huis. In de auto gaan alle remmen los, 20 minuten duurt de reis naar huis en ik huil, schreeuw en vloek alles bij elkaar. Zijn er écht nog maar twee dagen voorbij? Het lijkt wel alsof ik weken niet meer thuis geweest ben. Alles voelt vreemd. Eenmaal thuis bel ik Gonny, we moeten iets doen al weet ik niet wat! Uiteindelijk besluiten we om de Levenseindekliniek te bellen en te vragen wat de minimum dosis voor de sedatiepomp is en hoe we die arts zo ver kunnen krijgen dat hij die dosis ook daadwerkelijk toedient. We schrikken... de minimum dosis om te beginnen is  vele malen hoger dan wat Tonny toegediend krijgt. Met andere woorden er is op dit moment geen sprake van palliatieve sedatie. Dit is een lapmiddeltje om ons rustig te houden en de arts zijn geweten 'schoon'. Hij verwacht dus blijkbaar niet dat Tonny binnen 2 weken zal sterven en daarom geeft hij geen fiat voor de palliatieve sedatie... meneer is bang voor zijn eigen hachje! Ik krijg een telefoonnummer van iemand in Amsterdam, die moet ik bellen en die gaan contact opnemen met het team. Blijkbaar kunnen we dus om die huisarts heen als hij de touwtjes niet zelf uit handen geeft! Ik snap die man niet! Tonny heeft hem de kans geboden om eruit te stappen... het enige dat hij dan moest doen was een huisarts voor haar zoeken die wel met euthanasie uit de voeten kon. Waarom heeft ie dat niet gedaan?? Waarom heeft hij haar verzoek geaccepteerd en vervolgens alles tegengewerkt?

Voor ik het weet is het half zeven en ik ga terug naar Hedel, met lood in mijn schoenen. Vannacht blijven Rosa en ik bij Tonny. Er zal iemand van de thuiszorg langskomen om te kijken of we het redden. Er is geen nachtverpleegster beschikbaar. Om beurten zitten Rosa en ik aan Tonny's bed en houden haar hand vast. We pompen elke sedatie- en morfinebolus bij die toegestaan  is maar het helpt geen zier. Deze nacht gaat héél lang duren! Om half twee is Tonny 'klaar' wakker en wil haar bed uit. Ze moet plassen. "Welnee lieverd, je hoeft niet te plassen... je hebt al dagen niet meer gedronken!" Maar ze is onhoudbaar en vecht om haar bed uit te komen. "Néé. ik wil niet op de po-stoel.... ik wil naar de badkamer!!" Samen tillen we haar uit bed en dragen haar naar de badkamer. Eenmaal op het toilet wijst ze naar de wastafel, ze wil haar tanden poetsen. Rosa en ik kijken elkaar aan met tranen in onze ogen. We snappen het wel, ze wil drinken. Ze gaat helemaal los en we krijgen de meest vreselijke verwensingen over ons heen. Dan stort ze in en blijft er een klein trillend hoopje mens over. We zijn wanhopig en bijna op het breekpunt; wel of geen drinken geven. Dan kijkt ze me aan en opeens zie ik weer Tonny, ze streelt mijn gezicht en veegt mijn tranen weg. We dragen haar weer terug naar bed en bidden om verlossing. Om beurten gaan we even op de bank liggen, ik heb al drie nachten nauwelijks geslapen en voel me beroerd. Heb ook al dagenlang geen medicijnen meer ingenomen... ik heb geen tijd gehad om ze bij de apotheek op te halen. Hoe stom!! Ergens halverwege de nacht hoor ik de wijkverpleegster binnen komt... ik doe alsof ik slaap. Ik heb geen zin om te praten. De ochtend breekt aan en ik wil koffie, een liter of vijf!

Rosa gaat naar huis, ze heeft nog wat dingen te doen en eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg. Voordat Tonny aan dit verhaal begon, kende ik Rosa noch Gonny. Inmiddels kan ik prima met Gonny door de bocht maar Rosa is een heel ander verhaal. Dat verhaal bewaar ik voor mijn boek! Tonny heeft vanochtend van de verpleegster nog een extra slaapmiddel gekregen en vandaag gaan we met vereende krachten aan het werk om die sedatiepomp omhoog te krijgen. Gonny heeft contact gezocht met een advocaat en ik bel van Amsterdam naar Den Haag. Ik wacht tot Rosa terugkomt en ga in vliegende vaart op en neer naar huis om medicijnen te halen. Thuis pleeg ik nog een paar telefoontjes en probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen.Mijn man zit in het buitenland en de jongens 'passen op Lady, Tonny's kleine hondenkindje. Ik prop een was in de machine en haal de droger leeg. Pak de tas weer in met schone pyjama's voor Tonny en onderbroeken voor mezelf.
 De gebroken nachten breken me danig op. Het is bijna niet te geloven dat we al bijna 9 dagen onderweg zijn.... het voelt als 1 lange slechte droom. Intussen is de huisarts bij Tonny geweest en via de telefoon hebben we Rosa geïnstrueerd wat ze moet zeggen. Via NVVE en Levenseindekliniek hebben we informatie gekregen over hoe te handelen. Tevens heeft iemand in Amsterdam het palliatieve sedatie team gebeld met richtlijnen etc. En ja hoor als ik om 5 uur terugkom blijkt de pomp opgehoogd te zijn en begint Tonny slaperig te worden. Ik kan haar nog net even kussen en zeggen dat ik van haar hou, voordat ze in slaap valt. Een zucht van opluchting gaat door de kamer waar de vrijwilligers, het thuiszorgteam en wij( Rosa en ik) elkaar aanstaren. Hoe gek het ook mag klinken maar de stemming slaat om... van diep verdrietig naar intens blij. Blij voor Tonny!! Het is dinsdag 21 oktober. Rosa gaat weer naar huis en ik blijf alleen met Tonny achter. Dan gaat de deur open en komt haar buurvrouw Marjo binnen. Ze heeft wat te eten voor me gehaald, hetzelfde wat ze vaak voor Tonny haalde... zo lief! Maar ik heb geen honger en ga rustig naast Tonny's bed zitten. Ik praat tegen haar en wacht op de thuiszorg, samen verzorgen we haar. Rosa komt weer terug om samen met mij de nacht bij Tonny door te brengen, ook nu komt de nachtzuster een kijkje nemen en weer doe ik alsof ik slaap. Voor het eerst in negen dagen heb ik tijd om na te denken, ik luister naar Tonny's ademhaling en laat mijn gedachten de vrije loop. En eindelijk brengen mijn tranen verlichting, ik denk aan de laatste nacht bij mijn moeder. Ik herinner me elke seconde en weet dat mijn tranen niet alleen voor Tonny zijn. Eindelijk gaat die dikke kluisdeur open en laat ik al mijn verdriet naar de oppervlakte komen. De pijn in mijn lijf is bijna onverdraaglijk, het scheurt en snijd dwars door mijn ziel. Maar het lucht wel op!

Woensdag 22 oktober.
Tonny is diep in slaap als Rosa vertrekt, de ochtenploeg komt voor de dagelijkse verzorging en ik zet koffie. Vandaag komt Gonny en mag Rosa thuis blijven. Gelukkig! Dan bedenk ik dat het herfstvakantie is en ik mijn kleindochters al  anderhalve week niet meer gezien heb. Ik mis ze!! Voordat Rosa naar huis ging heeft ze gezegd dat ze vanaf volgende week maandag weer gaat werken en dan dus niet meer bij Tonny kan waken.  Als ik het niet alleen af kan dan moet ik maar iets anders verzinnen! Ok... en bedankt! Ik praat erover met de thuiszorg en het palliatieve team... we hebben geen idee hoe lang dit nog kan duren. Volgens Tonny zelf zou ze deze week overlijden, daar was ze vast van overtuigd! Maar... zelfs zonder voeding en vocht kan een lichaam het nog wel een poosje uithouden. Ik moet het er maar met de huisarts over hebben. Van Gonny kan ik ook niet verlangen dat ze hier volgende week blijft. Ze is nota bene kort geleden geopereerd ( nog lang niet de oude) en woont onder de rook van Rotterdam... anderhalf uur rijden dus. Rosa was duidelijk, voor haar eindigt het verhaal op zondagavond. Of Tonny nou dood is of niet! Het is tekenend voor de persoon die ze is! De huisarts komt en ook al kan ik die man wel iets doen, ik ben afhankelijk van hem en zijn team vrijwilligers! Voorzichtig breng ik hem op de hoogte van de situatie en vraag of er nog alternatieven zijn. Voordat hij Tonny onderzoekt verteld hij me dat een hospice ook een mogelijkheid is maar dan... zie ik een traan uit Tonny's oog rollen! Ze mag dan klaarblijkelijk wel slapen maar volgens mij hoort ze nog wat wij zeggen!! Die traan....oh hemel.... ze wil niet naar een hospice!!! En eigenlijk wil ik dat ook niet, we zijn nu al zover gegaan, ik wil dat ze thuis sterft! Dan maar alleen met mij, het is niet anders! Ik wijs het idee van de hand en de huisarts plaatst een klemmetje op Tonny's vinger om het zuurstofgehalte in haar bloed te meten. 78% Hij kijkt me aan en zegt;  "ook al zou u het hospice overwegen dan vrees ik dat ze tijdens het vervoer sterft". Met andere woorden, het gaat geen dagen meer duren! Moet ik nou blij zijn of....??
Gonny arriveert bij mij thuis, met hond. Ik ga dus maar weer op en neer, Tonny laat ik onder de hoede van een vrijwilligster achter. Om zeven uur zijn we weer terug en alles is nog hetzelfde. Ik ben blij dat Gonny er is anders had ik vannacht weer alleen gezeten, nou ja... niet helemaal alleen want er is weer een nachtverpleegster beschikbaar die om 11 uur komt en tot 7 uur 's ochtends blijft. De sfeer in huis is anders, ik kan niet uitleggen wat er dan anders is maar het voelt gewoon anders. Om 9 uur komt Rosa nog even kijken, we besluiten even een sigaretje te gaan roken achter en dan opeens loopt Gonny terug naar de kamer. Bizar! Rosa en ik staan wat te praten ( je moet wat...) als Gonny weer terug komt en dan opeens... zegt Rosa "Ik ga" en binnen de minuut is ze vertrokken. Ik kijk Gonny stomverbaasd aan en zeg "snap jij dit? Ze is amper 10 minuten geweest?"
Gonny kijkt me aan en begint te lachen.
"Geloof het of niet maar toen ik achter jullie aan liep om te gaan roken, hoorde ik Tonny mijn naam roepen! Ik liep terug en ze zei ( in mijn hoofd) 'zorg dat Rosa weg gaat want het is zó 11 uur'"
En raar maar waar... ik geloof haar!!
Die paar uurtjes zitten we samen met het lekkers dat Marjo gebracht heeft en praten over Tonny, het is net alsof ze glimlacht en soms moeten we lachen om alle gekke dingen die ze altijd zei. Voor we het weten is het elf uur en staat de verpleegster op de stoep. Tonny's ademhaling wordt steeds onregelmatiger en oppervlakkiger. Zou het dan nu gaan gebeuren? Het wordt 12 uur, 1 uur en dan stort ik in. Ik ben al meer dan 48 uur wakker en kan niet meer op mijn benen staan. Ik ga bij Tonny zitten en vraag haar wat te doen. "Naar huis en naar bed of blijven?" Er komt een groot 'rust' gevoel over me heen en ik omhels haar voor de laatste keer en ga samen met Gonny naar huis. Eenmaal thuis nemen we ieder een half glas wijn en een slaappil... ik moet slapen!! We laten Tonny met een gerust hart onder de hoede van de verpleegster achter.

Om kwart over drie 's nachts ( 23 oktober) staat mijn zoon naast mijn bed met de telefoon. Rosa! Tonny is om 3 uur overleden. En ik val ter plekke weer in slaap, het is goed! Een uur later staat mijn zoon er weer! Rosa aan de lijn.... of ik nog kom! En ergens in mijn benevelde brein weet ik dat ik in deze toestand niet kan rijden, Gonny ook niet!! Maar daar is een oplossing voor, de begrafenis ondernemer komt ons halen. Half bewusteloos trek ik wat kleren aan en samen met Gonny wacht ik op Alexander. Onderweg wil Gonny nog sigaretten halen, ik geeft haar mijn portemonnee en hoop dat zij nog uit kan stappen want ik red het niet. Alexander denkt dat we drugs gebruikt hebben...hahaha. Nee jongen, slechts een inslapertje en een glaasje wijn. Hij zal het wel gek vinden want wie doet nu zoiets als je weet dat je vriendin gaat sterven. Maar wat hij niet weet is dat Tonny juist wilde dat we naar huis gingen zodat zij makkelijker kon sterven. Het valt niet mee om los te laten als je lieverds je vasthouden. En dan zien we haar... met een glimlach rond haar lippen. De jaren, de pijn en de rimpels zijn weggestreken. Ze is nog warm en ik kus haar. Het is volbracht en Tonny is onderweg naar huis!

Ze heeft haar einde zelf gekozen, ze heeft alles geregisseerd. . Op 31 oktober hebben we, samen met genodigden in het uitvaartcentrum haar verjaardag gevierd met Bossche Bollen en op 1 november 2014 hebben wij haar begeleid naar het crematorium. Precies zoals ze wilde en voorspelde.

Wie trouwt mijn zoon 8 -de finale

Wie trouwt mijn zoon 8 – De finale!

De afgelopen weken is er veel gebeurt. Wat ooit begon als een grapje is uitgegroeid tot een heus avontuur waarvan we de afloop niet kunnen voorzien. Ruim een jaar geleden verstuurden we, met een grijns op ons gezicht, het aanmeldformulier voor een nieuw seizoen Wie Trouwt Mijn Zoon. In december 2012 werden we door Eyeworks uitgenodigd voor een screentest. Saillant detail....toen wij bij het pand van Eyeworks aankwamen, liepen we opa Cor en Zico tegen het lijf! Toen wisten we niet of we wel leuk genoeg waren om mee te mogen doen en al helemaal niet dat Zico en zijn opa in hetzelfde programma zouden zitten. De uitkomst is inmiddels bekend anders zou ik dit blog niet schrijven natuurlijk! En nu staan we klaar voor het grote moment! Onze spullen staan al in de auto, familieleden en vrienden zijn uitgenodigd. Vandaag is de grote dag! Stephen is nerveus en ik eigenlijk ook wel een beetje. De afgelopen dagen hebben we veelvuldig contact gehad met Christina en zodoende weten we dat ook zij met bibbers in haar lijf rondloopt. Het kan natuurlijk nog alle kanten op! Ook al heeft Stephen in Parijs voor haar gekozen, dat wil nog niet zeggen dat hij straks, op Slot Zeist, ook voor haar kiest. Voor hetzelfde geld bedenkt hij zich op het allerlaatste moment en krijg ik de ring toegeschoven! We nemen voor nu even afscheid van onze familieleden, zij komen straks ook naar Zeist.

                                                           

Onze dag begint iets eerder natuurlijk. Visagie, omkleden en dan de opname's in de auto. Een prachtige witte Rolls Royce met chauffeur. Jeroen ( jawel onze cameraman uit Parijs) wurmt zich op de voorstoel en we gaan rondjes rijden over het terrein. De chauffeur, een hele aardige man maar wel een beetje eigenwijs, rijdt de rondjes zoals hij ze wil. Gevolg...véél opnametijd!! De regisseur staat te springen op het bordes, zwaaiend met zijn armen brult hij aanwijzingen naar ons. Wij liggen slap van het lachen op de achterbank. Jeroen loopt rood aan van inspanning want die camera is loodzwaar en de chauffeur rijdt doodgemoedereerd weer een verkeerd rondje. Gooi ons maar achter de kast! Volgens mij hebben we die 'aankomst-opname' wel 15 x overnieuw gedaan, de poedermoeder moest er zelfs weer aan te pas komen om mijn uitgelopen make-up bij te werken! Maar eindelijk staat het erop al zitten we nu wel een beetje in tijdnood want er moeten 4 ceremoniën opgenomen worden! Wij zijn het eerste koppel! Familieleden en vrienden vullen de 'trouwzaal', Jochem staat al klaar en doet even zijn woordje. Stephen en ik staan in een aangrenzende ruimte. Eerst mag Steef naar binnen. Ik kan via een monitor meekijken en zie aan zijn mondhoeken dat hij toch wel een beetje zenuwachtig is. Het is ook niet niks. Op alle strategische plaatsen staan camera's, de regisseur wappert met zijn armen en roept aanwijzingen. Familie en vrienden in het publiek en dan sta je daar in je apepakkie met....jawel...alweer een verkeerde ( dus te grote) broek!!!! Dan voegt Christina zich bij mij. Wauw...wat ziet ze er mooi uit in haar lange zwarte avondjurk. We geven elkaar een hand en ik voel haar vingers trillen. “Rustig maar meisje, het komt allemaal goed!” We krijgen een seintje en mogen ook de zaal betreden. Jochem kijkt blij, ik weet zeker dat hij hier een goed gevoel bij heeft! Aan de ene kant van de zaal zitten onze familie en vrienden, aan de andere kant...Tracey ( Christina's moeder) Kim met haar moeder en tante, Barbara, Charlotte, Nienke en vast nog meer mensen die ik vergeet! Helaas is Suraya er niet bij, die moest voor haar werk naar Barcelona maar ze heeft wél een berichtje gestuurd!! Ze hebben allemaal een brede lach op hun gezichten. En dan gaat het beginnen. Stephen is zeker van zijn zaak! Hij pakt de prachtige ring die ik heb helpen maken op de vakschool in Schoonhoven en zonder aarzelen vraagt hij of Christina de ring wil accepteren. Gelukkig, ze zegt JA en hij schuift hem aan haar vinger. Iedereen klapt en dan zit het erop...zomaar..klaar! Ik volg het setje naar buiten waar de Rolls weer klaarstaat, een laatste zwaai en daar gaan ze ( voor weer een rondje terrein!) Er worden nog meer foto's gemaakt, we moeten nog even een paar praatjes voor de camera houden en dan zit het er voor ons écht op. Inmiddels is Rick's ceremonie in volle gang en die missen we dus, jammer! Maar ik neem me voor om wel bij die van Richard en Zico te gaan kijken. Dat belooft namelijk wel een spektakel te worden. Ik heb in de wandelgangen al iets opgevangen dus ik ben benieuwd.

Beneden bij de kleedruimtes loop ik Zico tegen het lijf die worstelt met zijn broek...het zal toch niet? Jawel, alsof de duvel ermee speelt....Stephen heeft Zico's broek en Zico heeft die van Stephen. Uiteindelijk kan Zico met een passende broek zijn ceremonie doen en Steef? Steef trekt zijn eigen kleren weer aan! De dag loopt ten einde en voor we het weten is het donker. Ongelooflijk maar waar, het is af. De serie Wie Trouwt Mijn Zoon is een feit. We moeten afscheid nemen van heel veel mensen. Ik zie Heiko en Luc ( onze crew tijdens de thuisdates) Jeroen (onze cameraman hier en in Parijs), Quirine van der Kamp ( de verslaggeefster van Rick en moeder Liesbeth met haar waren we in Parijs). Desiree( onze poedermoeder) De mensen van Eyeworks: Marianne Ras, David wiens achternaam ik niet weet, Chris(tian) Ashman, Rowan Kallasingh, Jerrald Pieterman en Sabrina Cobussen. En natuurlijk Cheeru..onze kleine Belgische heldin die nog steeds op potjes babyvoeding leeft. Van Jochem krijg ik een extra knuffel, we hebben het goed gedaan!! Wat zullen we jullie vreselijk missen!!

_____________________

De stand van zaken nu....april 2014

Er is ruim een half jaar voorbij. De lente heeft inmiddels zijn intrede gedaan na een natte herfstachtige winter. Hoe is het Stephen en Christina vergaan de afgelopen 6 maanden? Het gaat goed met allebei! Ze zijn helaas geen liefdespartners geworden maar onderhouden wel vriendschappelijk contact. Na de opnamen zijn ze nog een paar keer samen uit geweest. En toen besloten Tracey en Christina om terug te keren naar hun geboorteland Canada. Op 23 februari jl zijn ze op het vliegtuig gestapt en sindsdien wonen ze aan de andere kant van de oceaan! Via Facebook en telefoon onderhouden we regelmatig contact en zodoende blijven we deel uitmaken van elkaars leven. Ook met de andere meisjes ( Kim, Barbara, Suraya en Charlotte) onderhouden we nog contact en zijn ook zeker van plan om elkaar weer eens te ontmoeten ( Wie Trouwt Mijn Zoon Reünie??)

Stephen heeft genoten van zijn medewerking aan het programma en ontdekt dat hij het heel leuk vindt om voor de camera te staan. In november heeft hij een fotoshoot gedaan en sindsdien staat hij ingeschreven bij diverse castingbureaus en hoopt nog eens aan een TV programma mee te mogen werken. Hij heeft zijn beroep weer opgepakt en is dagelijks te vinden in zijn werkplaats. Smeden ( en dan vooral zilversmeden) is toch zijn lust en leven. Dankzij dit programma snappen nu heel veel mensen waarom Stephen anders is dan anderen. Nu ze weten dat hij het syndroom van Asperger heeft, kijken ze anders naar hem en dat maakt het voor hem ook iets makkelijker om contact te leggen. Dankzij Christina is hij ook wat minder onzeker vwb lichamelijk contact. Al met al heeft dit programma voor veel positieve reacties uit de omgeving gezorgd. Heeft Stephen nog geen liefdespartner gevonden ( is ook niet wanhopig op zoek hoor) maar wie weet....”Op elk potje past een deksel” dus ..we wachten rustig af. Ik geef de moed niet op, er komt vast een leuke schoondochter op ons pad en ze is welkom!!

                                                                 

We hebben de afgelopen weken met heel veel plezier de afleveringen van Wie Trouwt Mijn Zoon gekeken. Ook voor ons is het elke keer weer een verrassing hoe het er op TV uitziet. Cheeru en Marianne Ras, jullie hebben geweldig werk verricht! Mooie montage en wat hebben we genoten van alle dates en tripjes! Fantastisch leuk ook de extra clips die op de site van SBS staan! En dan de geweldige kans om mijn blog te linken aan die website, bedankt SBS!!

 

Wie Trouwt Mijn Zoon 7 - Last Tango in Paris

Wie trouwt mijn zoon 7 – “Last Tango in Paris”

Stephen in bad met Christina.

Jody, onze geluidsvrouw, emotioneel en ontroerd.

Bar en ik een beetje beduusd door deze actie.

Deze avond verloopt een beetje anders dan de vorige. Er is iets veranderd in de sfeer. We besluiten om een poosje naar buiten te gaan, terrasje pakken en dan zien we wel. Jeroen en Jody bergen hun peperdure camera en geluidsapparatuur op in ons appartement aangezien er is ingebroken bij de collega cameraploeg en de camera is gestolen. Dat is geen grap natuurlijk. We spreken af dat we de volgende ochtend vroeg klaar zullen staan voor een hele drukke laatste dag in Parijs.

Montmartre is 's avonds bijna net zo druk bevolkt als overdag. We belanden op een terrasje en verbazen ons over de vrouwen op torenhoge naaldhakken die, zonder hun benen te breken, over de keien wandelen. Al zijn er ook wel enkele bij die, met stijve knieën, aan de arm van hun partner over het plein worden gesleurd. We bestellen een drankje ( op kosten van Eyeworks, proost jongens!) en kijken maar niet naar de prijs. Voor het bedrag wat je hier voor 1 glas betaald kun je jezelf 't lazarus zuipen in het appartement! We maken het niet te laat, ook omdat ik de indruk krijg dat Barbara het niet echt naar haar zin heeft. Eenmaal in het appartement verdwijnen de meiden ieder naar hun eigen bed en schuiven Steef en ik nog even op het balkonnetje met een sigaretje. Het was een vreemde dag. Stephen die een beetje worstelt met zijn gevoelens. Aan de ene kant vindt hij Barbara heel erg leuk omdat ze vrolijk en spontaan is. Ze trekt hem uit zijn schulp maar zulke meisjes heeft hij al vaker gehad en dat liep op niets uit. Aan de andere kant is daar Christina bij wie hij zich op zijn gemak voelt. Hij was verbaasd over zichzelf toen hij zonder aarzelen bij haar in bad stapte. Het voelde zo natuurlijk en goed. Bij Christina kan hij gewoon zichzelf zijn. Vanuit mijn moederhart kan ik dat beamen. Natuurlijk ligt de keuze helemaal bij hem maar ik denk dat Christina beter bij hem past dan Barbara. Zonder teveel druk op hem te leggen geef ik hem het advies om morgen, tijdens de date met Christina, zijn aandacht helemaal op haar te focussen en Barbara los te laten. Ik denk namelijk dat Christina heeft laten zien dat ze zijn Asperger accepteert als iets wat onderdeel is van zijn karakter, ze geeft hem de tijd om te ontdekken wat hij voelt en aankan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Gelukkig ben ik deze ochtend niet opgesloten. Snel onder de douche, bed afhalen, koffertje weer inpakken en ontbijten. Cheeru, Jeroen en Jody zijn alweer van de partij. Vandaag onze laatste dag en we hebben een drukke/strakke planning. Eerst moeten alle spullen weer ingepakt worden en komen David en Chris de koffers halen...die mogen weer fijn in de lift! Inmiddels is mijn conditie met sprongen vooruit gegaan de afgelopen dagen. Elke dag een aantal keren 14 trappen op en af doet wonderen! Als ik hier nog 2 weken blijf zou dat ook zomaar eens een kilo of vijf kunnen schelen! Helaas....vanavond lig in alweer in mijn eigen bed. Jammer dat leuke dingen altijd zo snel voorbij gaan. Voordat Stephen op date gaat mogen we eerst nog even bij “de trappen” foto's maken. Terwijl Jeroen de camera opstelt en wij onze posities innemen hoor ik achter me een bekend stemgeluid. Ahhhh vandaar dat we hier nog een opname moeten maken!! Jochem en onze 'poedermoeder' zijn gearriveerd! Het verbaasd me inmiddels wel hoe gemakkelijk het ons vergaat om, met hordes publiek, geheel ontspannen een gesprek te voeren. Voelde ik tijdens de eerste dagen op het slot in Zeist nog wel enige gène, nu maakt het me niks meer uit. Stephen doet het zelfs nog gemakkelijker dan ik. Ik voel nog wel eens een lachkriebel opkomen als ik, voor de vierde keer geheel spontaan, iets moet zeggen. Hij verblikt of verbloost niet en vindt het zelfs leuk om mee te denken hoe het beter kan. Jochem vraagt of we het naar ons zin hebben en of Stephen het allemaal nog leuk vindt. Het antwoord staat op Steefs gezicht geschreven en Jochem zegt dan ook dat hij het geweldig vindt om te zien hoe Stephen gegroeid is de afgelopen weken. Veel zelfverzekerder en 'losser' ( mede dankzij Christina!!) is geworden. Ja, het verschil met een paar weken geleden is overduidelijk! Hopelijk houdt hij dit vast!

Dan tempo maken! Christina en Stephen gaan op date en Bar en ik gaan proberen een paar vintage winkels te vinden. We besluiten met de metro te gaan al is het wel even puzzelen. We stappen op goed geluk ergens uit en gaan te voet verder...langs de Seine. Het is zulk heerlijk weer...echt genieten dit!! Eigenlijk doet het er helemaal niet toe of we die winkels wel of niet vinden, we praten met elkaar en ik vind Bar een top meid. Dat het tussen haar en Stephen niks wordt is duidelijk, zij loopt tegen zijn 'Asperger-gedrag' aan en vindt hem veel te onvolwassen. Maar dan, tijdens ons gesprek, wordt er voor haar ook veel duidelijk en begrijpt ze hoe de situatie in elkaar zit. Het maakt allemaal niet meer uit, ze heeft Stephen te kennen gegeven dat het wat haar betreft nooit meer dan vriendschap kan worden. Ergens vind ik dat ook wel prima. Barbara is een schat van een meid maar gewoon 'te veel' voor Stephen. Ook Barbara is het met mij eens dat Christina veel beter bij Stephen past en hoopt dat hij dat ook inziet. Vanaf de thuisdates was ook wel duidelijk dat hij met haar en Christina de meeste 'klik' had. Het kost hem alleen moeite om te ontdekken wat hij precies voelt.

Mijn mobieltje gaat af, Chris aan de lijn! “Waar zijn jullie? Spring maar in een taxi want we verwachten jullie binnen een half uur bij de Eiffeltoren!” Wel ja...spring maar in een taxi! Alle taxi's die we zien gaan de verkeerde kant op of zijn bezet! Maar dan eindelijk...een lege taxi die ons binnen een kwartier aan de voet van de Eiffeltoren dropt en dan begint het grote zoeken! We bellen en lopen vijfentwintig rondjes ...eindelijk vinden we ze...verdekt opgesteld achter een bus! Want filmen op locatie is in Parijs niet toegestaan! Met andere woorden...overal waar bordjes of hekjes staan, daar mag niet gefilmd worden. In de verte zien we alweer 2 zwaar bewapende militairen aankomen dus...hup alles inpakken en naar de overkant. Dan eerst maar wat scenes schieten zonder geluid. Zodra de beveiliging uit het zicht is, schuiven we met camera en al weer onder de Eiffeltoren en in het parkje voor de quotes etc. Gelukkig mogen Bar en ik ook nog even wat te eten halen want het is inmiddels al lang lunchtijd en onze magen rammelen!. Dan naar het restaurantje verderop voor een kop koffie en even pauze. Stephen en ik krijgen nauwelijks de gelegenheid om een woord met elkaar te wisselen. Wel zie ik even kans om hem even snel bij te praten vwb Barbara's afwijzing. Op e.o.a. manier heb ik niet de indruk dat het hem nog echt raakt. Misschien heeft de date met Christina duidelijkheid verschaft. Ik heb dus geen idee wat hij met Christina heeft gedaan vandaag! Stephen propt er snel een paar crêpes in. We moeten de eliminatie ook nog opnemen bij het graf van Napoleon ( leuke locatie!!) dus...alles en iedereen weer in de taxi en gaan met die banaan. Het is warm en het wordt steeds warmer. Eenmaal op locatie moeten de meisjes met hun koffertjes ( die door David en Chris weer uit de Eyeworksbus zijn gehaald) over het gras ploeteren! Opname 1....opname 2...opname 3 en nog een keertje. De laatste opnames van Stephen en Christina worden geschoten en hup...weg is iedereen. Daar staan we dan! Het is inmiddels de hoogste tijd om te zorgen dat we op het station komen want om 8 uur vertrekt de trein. We zwaaien, roepen en proberen alles om een taxi aan te houden maar bij het zien van 4 personen rijden ze allemaal door. ( passagiers mogen niet voorin bij de bestuurder zitten)

En dan eindelijk stopt er een taxi met een meesterlijke chauffeur! Hij ontpopt zich als een ware komiek en is zowaar de eerste Fransman met gevoel voor humor! Het wordt een doldwaze rit dwars door Parijs midden in de spits! Ik zit voorin en hou regelmatig mijn hart vast maar we komen heelhuids aan en zien David en Chris al staan. Met koffers en tassen worden we een café in geloodst alwaar Rick met zijn gezelschap ook al is gearriveerd. We hebben nog wel tijd voor een kop koffie of een ander drankje. En dan krijgen we het seintje dat we naar het perron moeten...in optocht. We worden nagestaard door de overige gasten en zwaaien naar de filmcrew die per auto de terugreis maakt. Het zit erop! Drie wervelende dagen in Parijs met veel hoogtepunten en verrassende gebeurtenissen. Eenmaal in de trein vallen mijn ogen dicht en ik merk niet eens dat Cheeru gedag komt zeggen voordat ze uitstapt in Antwerpen. Op Schiphol nemen we afscheid van Barbara en Christina. Even verderop zie ik Jeroen en Jody staan dus die ook nog een hand en een zoen. En dan naar huis. Bijkomen en hopen dat ik kan slapen. We hebben veel om over na te denken, veel om aan terug te denken en er ligt nog iets in het verschiet! In de auto krijg ik eindelijk de kans om aan Stephen te vragen wat hij nou precies met Christina heeft gedaan vandaag Als hij verteld dat hij met haar naar een bruidswinkel is geweest moet ik opeens weer denken aan die eerste dag toen we net in Parijs waren aangekomen. Die straat met al die bruidswinkels en Christina die mij de mooiste jurken aanwees. Wat toevallig!! Daarna zijn ze met een tuktuk naar de Arc de Triomph geweest en hebben ze vreselijk gelachen maar ook doodsangsten uitgestaan op die idioot drukke rotonde. Ohh ik ben zo benieuwd naar die beelden! De aankomende week hebben we even tijd om alles op een rijtje te krijgen. Ik hoop dat hij Christina gaat missen ;-)  

Wie trouwt mijn zoon 6 – Paris.. Paris mon amour!!

De afgelopen week is voorbijgevlogen. Na het vertrek van de meisjes had ik even moeite om weer in het gareel te komen. Vier dagen doorlopend mensen over de vloer, een camera die je overal volgt en een microfoon op je lijf. Het is gewoon even wennen dat ik nu, zonder over mensen te struikelen, door mijn huis kan lopen. Stil is het ook! Geen vrolijke meidenklets meer aan de ontbijttafel, ik ben weer de enige vrouw in huis tussen drie mannen. Maar de koffertjes zijn weer gepakt want we gaan op reis! Teus brengt ons naar Schiphol in alle vroegte en, zoals gewoonlijk, gaat het bij ons weer niet van een leien dakje! Er staat een file van hier heb ik jou daar! Gelukkig hebben we daar wel rekening mee gehouden en waren vroeg genoeg vertrokken maar toch! Zonder er bij na te denken rijd mijn man richting “Vertrek” en wij stappen ( ook zonder er bij na te denken) uit. Een kus, een zwaai en weg is ie! Stephen kijkt me vragend aan...waar moeten we zijn? Ik heb geen idee, het papiertje waarop staat waar we ons moeten verzamelen, ligt nog op de keukentafel. Met onze koffertjes lopen we maar naar binnen. Het is, ondanks het vroege uur, een drukte van vanjewelste. Trouwens...het is eigenlijk altijd druk op Schiphol! Speurend probeer ik een bekend gezicht te ontwaren in de mensenmassa...onbegonnen werk natuurlijk. We hebben nog tien minuten en het zweet breekt me al uit. Dan maar even een belletje plegen naar Christina. “Zijn jullie er al? En zo ja...waar dan?” Dan blijkt dat we niet bij “Vertrek”maar bij de “Aankomst” dienen te verzamelen. Natuurlijk, lekker logisch ook! Gezien het feit dat we niet dagelijks op Schiphol komen, zoeken we ons een breuk naar de “Delifrance” maar uiteindelijk zie ik Christina en Tracey ( Christina's moeder) zwaaiend staan. Gelukkig!! Rick, Cindy en Liesbeth zijn er ook al. We krijgen koffie en broodjes van hun verslaggeefster, de onze ( Cheeru) stapt in Antwerpen op de trein. Ohhh natuurlijk...”Aankomsthal”... vanuit hier kom je bij de trein! Halloooo Mar!

Het wachten is nog op Tanja ( Rick's meisje) en 'onze' Barbara. Ondertussen kletsen we wat met Tracey en Christina. We horen Tanja eerder dan dat we haar zien, ze struint met grote passen op ons af met Rowan in haar kielzog. Dan begint het toch een beetje penibel te worden want Barbara is nog in geen velden of wegen te bekennen. Rowan belt, Christina belt, de verslaggeefster belt...maar geen gehoor! We moeten nu naar het perron want over 6 minuten vertrekt de trein. De trein is nog niet gearriveerd en we houden hoop dat Barbara zo meteen de trap af komt rennen. Nerveus kijkt Stephen steeds naar boven of hij al een glimp van haar opvangt en ondertussen blijft iedereen bellen. Dan komt de trein en moeten we instappen...zonder Barbara! Shit! Ik zie de teleurstelling op Stephens gezicht. Dit is toch wel heel erg balen! Je gaat ervan uit dat je met twee meiden naar Parijs gaat en nu is het er maar één. De deuren sluiten en we zoeken onze plaatsen op....zonder Barbara. Stephen en ik zitten bij elkaar. Christina zit in haar eentje, lekker gezellig. We maken ons op voor een drie uur durende treinrit naar de stad van de liefde...Parijs we komen eraan!

In Antwerpen voegt Cheeru zich bij ons en komt even vragen hoe het gaat, ook zij baalt dat Barbara verstek heeft laten gaan. Maar ja...wat doe je eraan? Twee uur later arriveren we op een zonnig Gare du Nord en kan ons avontuur beginnen. Stephen en Christina wandelen voor me uit het perron af en Cheeru verklapt dat zij dit 'setje' wel ziet zitten. Wie weet, misschien grijpt Christina nu haar kans. We worden opgewacht door David en Chris ( twee mensen van Eyeworks) Zij brengen onze koffers naar het appartement en wij krijgen geld, een plattegrond en de mededeling dat we tot 4 uur de tijd hebben om ons te melden bij het ontmoetingspunt onder aan de trappen bij de Sacré Coeur de Montmartre. Wauw ...we kunnen dus heerlijk even op ons zelf de stad verkennen. We besluiten eerst maar een terrasje te pakken...koffie en een sigaretje! Dan gaan we op pad. Zo zonder bagage is het prima te doen, de zon schijnt en we zijn in Parijs..YEAH!!! Met de plattegrond in de aanslag kiezen we richting Montmartre. We wandelen op ons gemakje door de stad en kijken onze ogen uit. De straat waar we lopen is één groot bruidswinkel Walhalla. Etalage na etalage gevuld met bruidsjurken en avondkleding, is dit een aanwijzing voor wat er te gebeuren staat? We vergeten even dat Barbara er niet is en Christina en ik wijzen elkaar de mooiste jurken aan. Helaas is het niet helemaal Stephens ding en hij krijgt de pip van allerlei figuren die hem aanspreken met de vraag of hij drugs wil kopen. Zijn dreads zijn blijkbaar een signaal dat ie dat vast wel wil.

We arriveren ruim op tijd bij de afgesproken locatie, zo ruim dat we best nog wel ergens wat kunnen gaan eten. We besluiten om in de schilderswijk een restaurantje te zoeken en schuiven een verlate lunch naar binnen. De zon staat stralend aan de hemel en wij wandelen op ons akkertje naar de Sacré Coeur, nemen foto's van elkaar en de omgeving en even...heel even lijkt het écht op vakantie! Mijn mobieltje gaat af en ik krijg Cheeru aan de lijn met het verzoek of we ons beneden willen 'melden'. Op een terrasje recht tegenover “de trappen” zit de rest van ons gezelschap en even hebben we nog hoop dat Barbara inmiddels is gearriveerd... Maar nee. Wel een drama in notendop. Cindy, één van de meisjes van Rick, is zojuist bestolen van haar telefoon. Ze is ( terecht) helemaal overstuur. Nog geen 3 uur in Parijs en dan al slachtoffer van een bende criminelen. Als ze verteld waar ze bestolen is weet ik meteen wat ze bedoelt. In de kleine straatjes vol souvenirwinkeltjes en toeristen, opereren bende's die je afleiden met een spelletje 'balletje-balletje. Ze wapperen met een biljet van € 50,00 en iemand in het publiek kijkt goed waar iedereen zijn portemonnee en telefoons heeft opgeborgen. Cindy wilde wel een gokje wagen nadat ze gezien had dat iemand ook daadwerkelijk won ( hallo...dat zijn de handlangers!!) Tja en dan is het zo gepiept...spullen weg, criminelen weg..en zie maar dat je iets regelt. Dus haar tripje Parijs begon al niet zo goed, ze mocht fijn naar het bureau om aangifte te gaan doen.

We krijgen een 'nieuwe' opname crew toegewezen. “Hé Jeroen...jou kennen we nog van het Slot in Zeist!” En we maken kennis met Jody onze geluidsvrouw! Wat een leuk mens! Het is de bedoeling dat we nu gezamenlijk naar ons logeeradres gaan...wéér naar boven dus! Gelukkig is er zoiets als een treintje want Christina nog een keer op die hoge hakken de trap op sleuren ..néé!! Natuurlijk moeten we voor de opname wel nét doen alsof we die koffers alle trappen opgesleurd hebben ..hahahaha!! En geloof me ...vier opnames later, heb ik dat gevoel ook! Dan mogen we eindelijk naar het appartement. Ik krijg de schrik van mijn leven, we zitten op de 7de verdieping en die lift...Ohh my God!! Het is iets uit een oud ver verleden, een houten hokje met een traliehek ervoor. Er passen nauwelijks drie mensen in en volgens mij staat er iemand op het dak om dat ding omhoog te takelen..zuchtend en kreunend! Ik zie de bui al hangen, dat wordt veel trappen lopen de komende dagen! Ik schuif mijn koffer de lift in en wandel met mijn laatste restje energie de veertien trappen ( twee voor elke verdieping) omhoog. Hijgend, als een oud molenpaard, kom ik als laatste boven. Maar dan...verrassing...een prachtig appartement in hartje Montmartre. Wauw...jullie gaan het zien!! Twee verdiepingen! Christina pikt meteen de meest luxe slaapplek in...hahaha. Recht boven de huiskamer is nl. een vide waar een riant tweepersoonsbed staat...een grootbeeld tv en het mooiste uitzicht dat je kunt bedenken via twee grote dakramen! De witte koepel van de Sacré Coeur kun je bijna aanraken! Stephen moet genoegen nemen met het kleinste kamertje met het 1 persoons-bed. Ik geef hem een dikke knipoog. Maakt niet uit jongen...wie weet wat Parijs nog voor je in petto heeft. Er is ook een super-de-luxe badkamer op deze verdieping met een groot rond bad...het lijkt wel iets uit een film! Dan mag ik naar beneden, daar zijn ook nog twee slaapkamers en een mooie badkamer! Mocht Barbara nog komen dan mag zij de minst gewilde kamer hebben..lekker puh! En dan is het tijd om onze gedachten even de vrije loop te laten. Cheeru vraagt wat ik ervan vind dat Barbara er niet is. Dat is nogal simpel...ik vind het heel jammer maar heb geen idee wat er aan de hand kan zijn. Toen ze vorige week zondag bij ons wegging leek het erop dat ze het heel leuk vond om met Stephen en mij naar Parijs te gaan. Ik had echt niet de indruk dat ze niet wilde. OK, misschien vindt Stephen haar leuker dan zij hem maar dat kan toch nooit de reden zijn dat ze er nu niet is.

We bespreken met Cheeru de plannen voor de komende dagen. Nu Barbara er niet is zullen de plannen voor de dates een beetje gewijzigd moeten worden. Terwijl we de dagen een beetje doornemen gaat opeens de deur open en staat Barbara in de kamer. Ik kijk snel naar Stephens reactie en dan schiet ik een beetje vol. De blijdschap staat op zijn gezicht te lezen!! Christina kijkt wat minder blij.... Bar legt uit dat ze de afgelopen nacht ziek is geworden en nauwelijks had geslapen. Ze is tegen de ochtend in slaap gevallen en is door de wekker heen geslapen. Tot overmaat van ramp was haar telefoon uitgevallen en heeft ze dus al die telefoontje ook niet gehoord. Pech op pech dus. Maar ...nu is ze er en kan het feest beginnen!! De sfeer is op slag veranderd. Barbara's energie heeft een soort van opwekkend effect op Stephen en hij veert op als een dorstige plant die water heeft gekregen. Mmmmmm....Christina moet echt haar best gaan doen als ze nog kans wil maken, denk ik! De avond verloopt gezelliger dan verwacht, we gaan lekker uit eten en dan op een terras genieten van alles wat er zoal voorbij komt op deze mooie locatie! Al is niet alles even leuk en aardig, ook hier mensen die op straat leven. Zoals die jongen met zijn hond die tegenover ons op de stoep zit. Of de tekenaar die langs elk tafeltje gaat om nog een paar centjes te verdienen. Het werpt een beetje een schaduw over het gezellige sfeertje en ik bedenk hoe wreed het leven voor minder fortuinlijke mensen is. Ook aan Stephens gezicht kan ik zien dat hem dit raakt. Hij is in staat om zijn laatste cent weg te geven en als er iemand naar ons tafeltje komt en een sigaretje bietst, geeft hij hem het hele pakje + aansteker. We besluiten op te stappen...morgen weer een drukke dag voor de boeg.

Wakker worden in een vreemd bed, in een vreemde kamer heeft altijd iets surrealistisch. Even denk ik dat ik nog droom als ik door het raam de koepel van de Sacré Coeur heel dichtbij zie. Maar dan gaat het licht in mijn hoofd aan. “Ohh ja..we zijn in Parijs!!” Ik spring ( nou ja...spring) mijn bed uit en schuif onder de douche. Dan snel in de kleren want ik had beloofd om broodjes te halen voor het ontbijt! En dan...kom ik tot de ontdekking dat ik opgesloten zit! De deur tussen Barbara's kamer, waar ook de trap naar boven zit, en de mijne heeft geen deurklink aan mijn kant! Ik klop en roep maar Barbara ( nog niet helemaal beter natuurlijk) is zo diep vertrokken dat ze mijn hulpgeroep niet hoort. Nu zou ik via het 'Franse balkonnetje' misschien naar buiten kunnen maar...we zitten 7 hoog en ik ben de lenigste niet. Het beroep 'geveltoerist' heeft me ook nooit getrokken. Dan maar proberen Christina of Stephen wakker te bellen....het duurt wel even voordat iemand zijn telefoon opneemt maar dan wordt ik eindelijk 'bevrijd'. En Bar....Bar slaapt gewoon door!! Veertien trappen naar beneden en op zoek naar een bakker. Gisteren heb ik alleen souvernirwinkeltjes, galeries en restaurants gezien maar ik neem aan dat de mensen die hier wonen toch ook ergens boodschappen doen. Na twee straten zonder resultaat, duik in een galerie in en roep vrolijk “Bonjour”. Een chagrijnig hoofd duikt op vanachter een muurtje en in mijn beste Frans probeer ik te vragen of er ergens een “boulanger” in de buurt zit. De man doet alsof hij me niet begrijpt en ik probeer het in het Engels ( misschien is het geen Fransman...). Blafferig bijt hij me toe dat ik me in een galerie bevindt en dat hij geen brood verkoopt ( tenminste..ik denk dat ie dat zegt) Ik blijf vriendelijk lachen en wens hem in het Nederlands een hele fijne dag toe...tenminste, dàt denkt hij!! Eenmaal weer buiten zie ik een vrouw met een croissantje in haar hand dus ik waag een nieuwe poging. Deze keer heb ik beet. Ze neemt me bij de hand en sleurt me een hoek om. In ganzenpas ren ik achter deze kittige dame aan. Ze stopt voor een piepklein winkeltje met een piepklein etalage-tje waar, hoog opgestapeld, broodjes liggen! Met een zwaai en een groet rent ze weer door. Hèhè eindelijk...ontbijt! Ik koop voor iedereen croissants en chocoladebroodjes en dan weer terug naar het appartement. Inmiddels is iedereen wakker, de tafel gedekt en een pot thee gezet. De filmploeg is er ook al en genoeglijk schuiven we een paar broodjes naar binnen. De plannen voor deze dag zijn simpel. Christina en ik gaan boodschappen ( op zondag!!) doen en een beetje gezellig de buurt verkennen terwijl Stephen en Barbara op date gaan!

Na de koffie besluiten we maar op pad te gaan..op zoek naar een winkel die op zondag open is. Christina wil vanavond koken maar dan moeten we wel spullen hebben! Via Google maps proberen we een winkel te vinden die op zondag open is én in de buurt. We treffen het niet....de enige winkel die open is zit in de beneden stad! Christina heeft geen platte schoenen bij zich en dat betekend dus op hoge hakken over keien, heel veel trappen naar beneden. Zij neemt wijselijk de lift terwijl ik een paar extra trappen afga...voor de tweede keer vandaag! Om een lang verhaal iets korter te maken, we vinden de winkel, slaan eten in voor een weeshuis en bedenken dat we dus vier volle boodschappen tassen naar boven moeten gaan zeulen!. Welkom in Parijs!!!

Onderweg sta ik doodsangsten uit, Christina op haar torenhoge hakken zwikkend over de keien. Wat ben ik blij met mijn slippers!! We maken eten klaar en dan is het wachten op Steef en Barbara. Gelukkig kunnen we het heel goed samen vinden en hebben we veel gespreksstof! We praten over haar 'roots' daar in het verre Canada, over koetjes en kalfjes en over Stephen. Ik merk dat ze hem echt leuk vindt! We gaan maar eten want Bar en Steef zijn nog niet terug en dan eindelijk gaat de deur open en verschijnen twee lachende mensen. Ze hebben het leuk gehad. Een boottocht over de Seine. Al was het wel jammer dat ze weinig konden praten omdat er steeds een bandje afgespeeld werd om de toeristen op alle bezienswaardigheden te attenderen. En dat zijn er veel...heel veel!! Maar toch merk ik aan Stephen dat er iets voorgevallen is dus na het eten gaan we even samen op het balkonnetje zitten. Hij verteld dat zijn voorkeur toch naar Barbara uitgaat maar dat zij duidelijk heeft gezegd dat zijn gevoelens niet beantwoord worden. Dat was even slikken. Toch vindt hij Christina ook heel aardig zij maakt andere gevoelens in hem los. Door haar voorzichtige manier van doen, haar geduld ( komt vast door het Indiaanse bloed!) geeft ze hem het gevoel dat hij niks hoeft te overhaasten. Na het eten verdwijnt Christina naar de badkamer, misschien last van haar buik? Maar nee, opeens horen we haar roepen, ze roept Stephen! Hij verdwijnt ook in de badkamer en dan horen we ze lachen en giechelen. Verhip waar is de cameraploeg? Bar kijkt mij aan...ik kijk Bar aan? Samen met Barbara en Cheeru schuiven we op het balkon met een wijntje. Na een kwartiertje komen Jeroen en Jody de badkamer uit. En dan gebeurt het onwaarschijnlijke, Jody huilt, ze is duidelijk geëmotioneerd. Ze verteld hoe mooi het was om ze zo liefdevol en teder te zien..ze was er duidelijk van onder de indruk! En dat vind ik dan weer zó lief en fijn om te horen. We laten ze lekker samen in bad zitten en trekken ons eigen plan. Christina heeft er geen gras over laten groeien!!

http://www.sbs6.nl/programmas/wie-trouwt-mijn-zoon/videos/aEG68s4UtKZr/stephen-voor-het-eerst-samen-in-bad 

Wie trouwt mijn zoon 5 – Wie ruimt het veld?

De eerste pot koffie van deze dag is alweer gezet. Ontbijttafel gedekt maar iedereen nog in diepe rust. Op de hoek van de salontafel ligt Kim's haar, ik vind het maar niks...ik ben niet zo van de “nep”. Nepwimpers, nephaar, nepborsten...ik vind het verlakkerij! Leuk voor je nieuwe liefde! Die denkt een wulpse schone aan de haak te hebben geslagen maar als alle accessoires afgekoppeld zijn blijft er niet veel meer van over. Zo had ik ooit een buurmeisje die enorme ladingen make-up gebruikte, ik had haar nog nooit zonder gezien tot die ene ochtend dat ik vroeg aan de deur stond. Ik schrok me lam en dacht dat ze doodziek was...Nee, ze had zich nog niet opgemaakt! Geef mij dan maar gewoon puur natuur, normale make-up en verzorging daargelaten.

Dan hoor ik wat gerommel en de eerste jongedame maakt haar opwachting, beetje verkreukeld maar met een brede lach. “Goedemorgen Barbara. Lekker geslapen?” Ook Christina en Kim komen naar beneden en vanonder het dekbed op de bank klinkt ook wat gegrom. Uiteindelijk is iedereen beneden en klaar voor de laatste dag. We hebben de tijd vandaag, ook voor de filmploeg is het zondag dus die komen pas tegen een uur of twaalf. Aan tafel nemen we de afgelopen dagen nog eens door. Het was boven verwachting erg leuk en gezellig. Voor zover ik kan inschatten hebben alle meisjes het naar hun zin gehad en wij, ondanks de drukte, ook. Wat ooit begon als een geintje begint nu toch wel een beetje serieus te worden. Ik heb de overgebleven dames wat beter leren kennen en ook wat meer achtergrond informatie gekregen. Zij hebben Stephen en ons nu ook in een andere situatie gezien en denken er het hunne van. We hebben ons huis en leven gedeeld met wildvreemde mensen die dag en nacht over de vloer zijn geweest de afgelopen 3 dagen en uiteindelijk gaan we dit met heel veel mensen in Nederland delen. Als ik erover nadenk, bekruipt het me wel een beetje.

We ruimen de ontbijtboel af, drinken koffie en wachten op de filmploeg. Cheeru arriveert weer als eerste. Maar niet veel later staan ook Luc en Heiko voor de deur gevolgd door de altijd trouwe helpers...de stagiairs voor deze keer; Sabrina en Samira. Vanmiddag ga ik met Christina en Kim iets doen en is eindelijk Barbara aan de beurt voor haar date met Stephen. Ik weet dat Stephen zich erg op deze date verheugd omdat het helemaal in zijn straatje past. Ben wel benieuwd wat Barbara hiervan gaat vinden. Stephen twijfelt volgens mij nog een beetje tussen Barbara en Christina maar het is wel duidelijk dat Kim niet mee gaat op de buitenlandse reis. Daar hoeven we niet geheimzinnig over te gaan doen! Als er al een klik is van haar kant dan merk ik daar in ieder geval helemaal niets van en Stephen ziet het sowieso niet zitten. Daarentegen vindt hij Barbara wel leuk, ze ziet er natuurlijk ook heel leuk uit en heeft een aanstekelijke energie wat bij Stephen (nu nog wel) iets los maakt. Maar ik zeg niks, dit is iets wat hij zelf zal moeten ontdekken, hij is tenslotte 29 jaar en geen baby meer. Mijn voorkeur gaat wel uit naar 1 bepaald meisje maar ik zal hem mijn keus nooit opdringen!

Zodra iedereen weer voorzien is van koffie en koek worden de plannen voor vanmiddag besproken en krijgen de meisjes en ik weer een zender omgehangen. Zelfs daar raak je aan gewend! Bar en Steef hebben nog even tijd voor zichzelf en wij vertrekken naar een Grand Café in het naburige dorp. Althans...dat is de bedoeling. Cheeru en de opname-mannen kruipen in 1 auto en de meiden en ik in die van onszelf. Maar dan....ik draai de sleutel om, start de auto en...hij slaat af. Nog maar een keertje, zelfde verhaal...ik kan starten tot ik een ons weeg maar na een paar seconden slaat de motor af en weigert dienst. Nu heb ik niet zo heel veel geduld dus ik hoop van harte dat Luc de opname apparatuur nog niet aan heeft staan.

Als hij heeft opgenomen wat ik gezegd heb sta ik vanaf volgende week in het Guinness Book of Records...”Wie kan binnen 2 minuten de meeste vloeken uitkramen zonder in herhaling te vallen.” Teus ( mijn man dus) komt naar buiten en probeert het nog eens. Alsof hij magische talenten heeft!! Dan begrijp ik het. Er is iets mis met de startonderbreking, het lampje op het dashboard blijft knipperen. Plannen worden ter plekke gewijzigd, Cheeru stapt uit en pakt haar Mini, Christina en ik bij haar in de auto en Kim mag bij Heiko en Luc! Een half uur later dan gepland arriveren we in Beesd voor een potje biljarten ( hahahaha...ik kan er geen bal van!) een wijntje en een portie bitterballen. Vandaag krijg ik nog even de kans om de meisjes wat beter te leren kennen. Ik praat met Christina en merk dat ik steeds meer en makkelijker met haar om ga. Met Kim daarentegen krijg ik niet echt contact. Ik heb geen idee of dit nou aan mij ligt of aan haar jeugd, het werkt gewoon niet! Het personeel en de eigenaar van het Grand Café vinden het maar wat leuk dat er opnamen gemaakt worden in hun zaak en we moeten met iedereen op de foto! Ze zullen het vast leuk vinden om de beelden straks terug te zien. Natuurlijk moet er ook nog ge-quote worden maar zelfs daar ben ik aan gewend geraakt. Het gaat me steeds makkelijker af. Dan weer terug naar huis.

Kim en Christina vertrekken naar boven om even bij te komen van vanmiddag maar ik krijg niet veel rust. Nog voor ik iets te drinken heb ingeschonken gaat de bel van de voordeur en staat Jochem van Gelder voor de deur. Gezellig!! Jochem heeft gehoord dat ik wat moeite had met Stephen's bekentenis en komt een praatje maken. Dat vind ik erg lief! We hebben een prima gesprek en al snel maakt de serieuze toon plaats voor humor en eindigt de middag met veel gelach. Bedankt Jochem voor je heerlijke manier om zaken te relativeren! Ik hoop dat je gelijk krijgt!! ;-)

De dag vliegt voorbij en voordat ik het weet is het alweer tijd om te koken, deze keer slechts voor 5 personen. Dat wordt een makkie! Barbara en Stephen worden boven ( veel gelach en kabaal) in hun kostuum gehesen. Zij gaan met de crew uit eten en dan naar “de date”. Stephen heeft hier hoge verwachtingen van. Hij vindt dit verreweg het leukste plan en heeft dit speciaal voor Barbara bewaart. Dat snap ik ook wel. Barbara die danst en acteert, op stelten door de stad loopt. Barbara met haar artistieke inslag en tomeloze energie, dit is wel zeker een date die bij haar past. Vooral de verkleedpartij natuurlijk. Ze heeft een wit heksenkostuum aan en is op zoek naar een bezem! Helaas...ik heb alleen een blauwe kunststof mop....!! Geen probleem, ze slingert haar been eroverheen en Graaf Dracula ( Stephen) mag achter haar plaats nemen. Met een ijselijke kreet vliegen ze de avond in.... Ik hoop zo dat ze het leuk hebben! Eigenlijk gun ik Stephen gewoon dit soort leuke dingen. Hij heeft het niet altijd makkelijk in deze hectische wereld. Zijn ervaringswereld is zo anders dan de onze en toch wil hij net als ieder ander gewoon gelukkig en blij zijn. In het normale dagelijkse leven houden we niet altijd rekening met zijn Asperger, dat hoeft ook niet. Hij is kan zich prima aanpassen aan onze manier van denken en leven maar daarbuiten...dan wordt het toch lastiger. Sociaal/emotioneel is hij gewoon niet sterk. Dat hij hoogbegaafd is maakt het er ook niet makkelijker op. Terwijl hij toch net zo goed behoefte heeft aan iemand die speciaal bij hem is, voor hém! Op ieder potje past een deksel...ik hoop het!!

De avond verloopt voor ons vrij rustig, Kim en Christina pakken hun spullen alvast in. De logeerpartij is hoe dan ook ten einde. Vanavond maakt Stephen zijn keuze bekend en dan zie ik slechts twee van de drie meisjes weer terug als we op reis gaan. Kim heeft haar ouders gebeld, die komen haar straks ophalen. We kijken wat TV en praten nog wat na. Marten kan vanavond ook weer in zijn eigen bed slapen in plaats van op de bank! Het is mooi geweest...

De ouders van Kim zijn gearriveerd maar helaas zijn Stephen en Barbara nog niet terug van hun date. Kopje koffie, glaasje fris en de klok tikt verder. Kim wiebelt ongeduldig op haar stoel, de kletspraatjes over koetjes en kalfjes zijn op en ze wil gewoon naar huis. Ze heeft vast wel gevoeld dat Stephen niet erg veel interesse in haar toont dus ze kan op haar klompen aanvoelen dat ze niet mee op reis gaat. Maar je weet maar nooit natuurlijk. Voor hetzelfde geld valt de date met Barbara vreselijk tegen ( soms gebeurt dat wel eens) en keren haar kansen! En dan eindelijk gaat de voordeurbel. Cheeru, Luc en Heiko zijn gearriveerd maar van Stephen en Barbara geen spoor. Die zitten bij Sabrina en Samira in de auto. We bellen en bellen en dan eindelijk neemt iemand zijn mobiele telefoon op. Ze zijn verdwaald!! Sabrina heeft geen navigatie in haar auto, de telefoon van Stephen is leeg en die van Barbara ligt boven. Na een uur komen ze eindelijk, verfomfaaid, aan. Beetje lacherig, dat dan weer wel. De date was geweldig!

“Je gaat het op TV zien, mam!”

Stephen's schmink is uitgelopen en Barbara's pruik zit scheef. Wat hebben die twee gedaan??

Zenders worden weer omgehangen en microfoons weer vastgeplakt. Het is tijd om even te overleggen en dan bekend te maken wie met ons mee gaat naar....

Teus, Marten,de ouders van Kim, Sabrina en Samira worden in de keuken gepropt( letterlijk!). Die mogen niet in beeld natuurlijk. Het gekwek is echter in de kamer te horen dus er moet opnieuw opgenomen worden. Iedereen is moe, dat is te zien, de lontjes worden korter. Eindelijk staan de gesprekjes op film en mogen de meisjes hun koffertjes gaan pakken. Nou koffertjes?! Kim heeft een koffer formaat Titanic bij zich die de trap af moet. In mezelf moet ik wel een beetje lachen, misschien zitten er nog wel meer 'dooie beesten' in. Voor elke dag een nieuwe! Sorry Kim ;-) En, zoals verwacht, Kim is degene die we voor het laatst hebben gezien. Nog 1 x apart een interview met iedereen en dan eindelijk...eindelijk zit dit hele lange weekend erop. Vier hele intensieve dagen, soms leek het wel alsof we 4 dagen in één hadden gepropt. Onze energiefles is leeg en de hoofden overvol. We hebben allemaal veel om over na te denken maar....we gaan ons ook voorbereiden op iets heel leuks! Volgende week gaan we op reis met de meiden en ik verheug me erop!!

http://www.sbs6.nl/programmas/wie-trouwt-mijn-zoon/videos/PqHdr1NMGfbY/wie-trouwt-mijn-zoon-aflevering-5 

Wie trouwt mijn zoon 4 – daten met de meiden

Tjonge wat een rust deze ochtend in huize van Oostenbrugge! Geen cameraploeg om 8 uur voor de deur! Mijn eerste kop koffie drink ik in volledige stilte...even wakker worden en dan in de auto! Ik tik het adres in op mijn navigatiesysteem en zie dat ik er een klein uurtje over ga doen om in Amsterdam te komen. Geen idee wat me te wachten staat. Gelukkig is het op zaterdagochtend niet zo druk op de weg dus mijn tripje richting Amsterdam Noord verloopt zonder oponthoud. Tegen de meiden heb ik niks mogen zeggen dus ergens vermoed ik dat ik naar iemands huis wordt gestuurd...ik ben benieuwd. Navigatietrut verteld me dat ik bijna op de plek van bestemming ben en ik bevind me in een nieuwbouwwijk met parkeerplaatsen overal. Op goed geluk parkeer ik mijn auto en blik nieuwsgierig in het rond. Mijn mobieltje gaat af en ik krijg Cheeru aan de lijn, ze vraagt me waar ik ben..en dat zij zo arriveert . Ik mag nog even in de auto blijven zitten. Dan zie ik ze de bocht omscheuren...Cheeru in haar toffe Mini en Heiko en Luc in een zwart monster. Alles wordt uitgeladen en ik zie mensen achter de vitrage loeren. Hahaha...ja dat zou ik ook doen als er opeens een complete cameraploeg voor de deur staat. Dan mag ik met de sleutelbos in de aanslag naar de juiste deur lopen. Ik heb geen idee welke sleutel past dus ik probeer maar wat. Luc, de geluidsman, wijst op een druppelvormig hangertje aan de sleutelbos ( ik dacht dat het een sleutelhanger was) en op een plaatje naast de deur. Ik snap er niks van. Ik ben niet zo handig met die dingen. Dan uiteindelijk heb ik het door ( zó ...nu al?) druppel tegen het plaatje drukken en ...Sesam open u! We stappen met zijn allen naar binnen en merken dan dat we niet de juiste deur hebben geopend, we zien een lange gang met links en rechts deuren. Het zijn de “boxen”...of op zijn dorps...de “schuurtjes.” Hup de hele optocht weer terug door de gang, Cheeru snapt er ook geen fluit van maar gelukkig zijn de mannen beter bekend met dit fenomeen en ergens halverwege ontdekken zij een deur die naar een centrale hal c.q. trappenhuis voert. Tjonge wat een gedoe zeg! We gaan in optocht de trap op, ik mag drie keer op en neer....dat hoort zo bij tv opnames! Hijgend, alsof ik de Mount Everest beklommen heb, mag ik dan eindelijk de sleutel in de voordeur steken..maar dan...we horen muziek. Paniek...voorzichtig gaat eerst Cheeru met de mannen naar binnen, ik mag nog even buiten blijven. Ik hoor wat gestommel en geroezemoes achter de deur. Dan gaat de deur weer open ( het lijkt wel een slapstick) gelukkig heeft de wachttijd me goed gedaan en kan ik weer normaal ademen. Ik stap naar binnen en tot mijn grote verrassing zijn er mensen in het huis aanwezig. Ik hoef me niet af te vragen waar ik ben...bij de ouders van Christina! Al vind ik het wel een beetje ongemakkelijk dat ik die mensen zomaar op zaterdagochtend in hun eigen huis overval. Gelukkig zijn het leuke gastvrije mensen en binnen tien seconden lijkt het alsof ik ze mijn hele leven al ken. Volgens mij is zelfs de crew verbaasd over de klik! Samen met Christina's moeder mag ik een kijkje nemen op Christina's kamer. En dan zie ik iets heel bijzonders...Christina heeft geen eigen kamer. Het appartement telt namelijk maar twee kamers. De huiskamer met open keuken en 1 aangrenzende slaapkamer waarin een tweepersoonsbed staat. Bovenop, als bij een stapelbed, is een tweede 'verdieping' gebouwd. Daarop een 1 persoons- matras, een schemerlampje, wat persoonlijke spulletjes en een kleine tv. Ik ben verbaasd. Tijdens de koffie, die Christina's stiefvader inmiddels gezet heeft, vertellen ze dat Christina's relatie na anderhalf jaar op de klippen is gelopen. Christina stond op straat en in Amsterdam vindt je niet zomaar even een nieuw huis. Natuurlijk laat niemand zijn kind op straat staan dus...is deze oplossing bedacht. Ik vind het super! De jongens filmen en Cheeru heeft eigenlijk niet veel te doen. Dan krijg ik een seintje dat het bezoek afgerond moet worden, de filmploeg heeft nog meer te doen en ik mag boodschappen halen. We krijgen allemaal een zakje met Luikse wafels mee (wat lief!) Ik neem afscheid van Tracey en Dave maar weet zeker dat ik ze snel weer zal ontmoeten. Dat gevoel heb ik gewoon!

Op mijn dooie akkertje rij ik lekker naar Leerdam voor de boodschappen. Vanavond koken voor de hele kluit. Ik heb bedacht dat ik maar drie enorme plaatpizza's ga maken. Gelukkig heb ik een groot fornuis en dito oven. Ik houd er maar rekening mee dat de filmploeg en de stagiairs ook mee eten. Met andere woorden een man of veertien. Bij thuiskomst tref ik mijn nichtje en haar vriend uit Groningen aan, blijf ook maar mee eten dan! Stephen is inmiddels op pad met Christina en ik ben reuze benieuwd wat ze bedacht hebben. Barbara en Kim hebben zich geloof ik ook wel vermaakt.

Het is een vreemde zaterdag, ik heb het gevoel alsof ik in een film belandt ben...ohhh maar dat is ook zo! Rowan en Jerrald vallen ook weer binnen en verklappen dat Stephen en de meisjes vanavond uit gaan...naar Utrecht! En dan eindelijk zie ik Stephen en Christina aan komen met de filmploeg in hun kielzog. Ze zijn gaan Tangodansen en ik verslik me acuut in mijn koffie. Stephen...Tangodansen....whahahahahaha. Volgens zeggen hebben ze het er nog niet eens zo gek vanaf gebracht maar ik kan het me niet voorstellen. Dit soort dansen is helemaal niks voor hem, ik heb hem trouwens nog nooit zien dansen behalve headbangen op Metalmuziek en zijn 'mini tribal dance' als ie blij is. Misschien best begrijpelijk dat ik heel nieuwsgierig ben naar de beelden! Dan vertel ik Christina dat ik bij haar thuis geweest ben en dat ik onder de indruk ben van haar ouders...ik zie aan haar gezicht dat ze er blij mee is. Ik vind haar lief! Natuurlijk vind ik de andere meiden ook prima maar ik heb op e.o.a. manier een klik met Christina. Ze past qua leeftijd mooi bij Stephen ( Christina is ook 29) en ze straalt rust uit. Al denk ik dat Steef op dit moment meer in Barbara ziet. Barbara...vrolijke spring in 't veld, gekke invallen en veel gevoel voor humor. Het wordt nu wel spannend. Volgens mij vind Kim Stephen wel interessant maar of hij haar net zo leuk vind? Ik heb mijn twijfels maar we zullen het zien, wie weet slaat de vlam in de pan tijdens hun date. Want Steef krijgt weinig rust! Net thuis van zijn date met Christina mag hij meteen met Kim op pad. Ondertussen werk ik me in het zweet om al die pizza's de oven in te krijgen, de meiden snijden de groenten en ik kneed grote ballen deeg.

“Beetje opschieten moeder, de jongelui willen zich klaar maken voor een avondje stappen in Utrecht”

De keuken begint steeds meer op een slagveld te lijken maar het ruikt wel lekker. Cheeru met haar vastgeklonken kaakjes kan natuurlijk geen pizza eten en warmt maar weer een potje babyvoeding op in de magnetron. Arme meid! Zodra de pizza's de oven uit komen is ze er als de kippen bij om te snuiven...met haar neus vlak boven de verse Italiaanse lekkernij...ik zie het water in haar mond stromen. “Hup, weg jij...voordat je begint te lekken!” Nog voor ik de tweede pizza in stukken kan snijden is de eerste al op en staan ze in de rij voor een tweede stuk...Een kwartier later hebben ze 3 meter pizza verorberd! Volgens Heiko moet ik hiermee geld kunnen verdienen, zó lekker! Het zal best maar voorlopig ben ik er even klaar mee zeker! Al moet ik natuurlijk wel iets bewaren voor Stephen en Kim...ik heb geen idee waar ze naar toe zijn en het wordt later en later. Uiteindelijk gaan Christina, Barbara en ik ook maar eten voor dat alles op is en koud. We zitten nét als ze eraan komen. Natuurlijk willen zij ook pizza! Erg enthousiast is Steef niet, ik heb sterk de indruk dat de date met Kim in ieder geval geen vlinders opgeleverd heeft. Van Cheeru krijg ik een seintje, even naar de bijkeuken en Stephen erbij roepen. Ja en dan wordt het wel duidelijk! Stephen ziet écht helemaal niets in Kim. Ze hebben kleiduiven geschoten...lekker romantisch! Ja Steef heeft het wel naar zijn zin gehad...hij kan goed schieten en vindt het ook leuk maar Kim?? Ik denk dat ik wel weet wie er naar huis gaat! De crew neemt afscheid, de pizza is op en al wat rest is een slagveld in de keuken. Cheeru en Rowan blijven nog. Zij gaan mee naar “The Stairway” en zullen de capriolen van Steef en zijn dames filmen. Ik roep nog “Hou het netjes! Je wil niet met je billen bloot op de buis!” en dan is er rust....

Eerst koffie en dan ga ik de keuken maar aanharken samen met mijn (v) echtgenoot. Die man heeft toch ook wat te verduren zeg! Doorlopend worden hij en Marten naar buiten gestuurd, zij komen namelijk niet in beeld. Maar vanavond is hij blij...even samen. Tijdens het poetsen bespreken we het verloop van de afgelopen dagen en hoe hij het ervaart. Net als ik heeft hij ook zo zijn twijfels bij Kim. Ze is nog zo jong! We vinden het allebei zo jammer dat Suraya naar huis is, die schattige kindjes had ik zo graag beter willen leren kennen maar helaas... We zakken uitgeteld op de bank voor de buis en zijn benieuwd hoe de jongelui het hebben.

Echtgenoot heeft inmiddels de bank verruild voor zijn bed maar ik wacht tot Stephen en de meisjes weer thuis komen. Ik ben zo nieuwsgierig hoe ze het hebben. En dan duurt wachten lang en ik sukkel een beetje in. Het wordt later en later....en dan eindelijk hoor ik wat rumoer op straat en zie vier redelijk aangeschoten mensen het tuinpad opkomen. Giechelend proberen ze een sleutel in het slot te wurmen...hahaha. Ik doe maar open. Rowan staat grijnzend achter het hele stel, zo te zien hebben ze het leuk gehad! Giechelend en hikkend proberen ze door elkaar heen te vertellen hoe het geweest is en Kim zakt uitgeteld op een stoel in elkaar. Met een 'vloeiende' beweging rukt ze haar extensions uit en ligt er opeens een dood beest op de grond. Barbara en Christina hebben de grootste lol en Rowan besluit dat het mooi is geweest. Hij nokt af! Tot morgen jongen!! Met lichte dwang dirigeer ik de meiden en Stephen naar boven, ze krijgen allemaal een emmer mee voor “je weet maar nooit” en dan schuif ik ook eindelijk mijn bed in...wat een dag!

http://www.sbs6.nl/programmas/wie-trouwt-mijn-zoon/videos/FOijWeno03cr/aflevering-4

Wie trouwt mijn zoon – kom maar logeren!

In je hoofd lijken plannen altijd wel haalbaar terwijl in het echie dingen toch vaak net even niet zo makkelijk gaan. Zo ook het in orde maken van de logeerruimte want vandaag komen de 4 overgebleven meisjes bij ons thuis. Gezien het feit dat wij in een normale rijtjeswoning vertoeven met vier volwassen personen zal het iedereen duidelijk zijn dat we niet al te veel ruimte over hebben. We hebben een klein logeerkamertje waar onze oudste kleindochter af en toe slaapt. Gelukkig staat er wel een 1-persoonsbed in en geen kinderledikantje. Maar hier passen geen 4 dames. Goeie raad is duur of...nee, ik leen wel een 2-persoons luchtbed bij mijn vriendin.

Marten ( onze inwonende neef) is zo lief om zijn kamer inclusief bed af te staan voor drie nachtjes. We ruimen wat meubelstukken weg en proberen of het luchtbed er bij past...krap...héél krap. Maar 't is niet anders, het is dit of buiten in een partytent. We zijn best wel een beetje nerveus nu. Het is niet niks om straks vier meiden over de vloer te hebben én een hele opnameploeg. Wat zullen de meisjes verwachten...misschien wel een ruim luxe huis. Ook zij zullen nerveus zijn en kunnen ze het wel met elkaar vinden? Ondanks het feit dat ze elkaars concurrenten zijn, moeten ze wel vier dagen met elkaar optrekken én met ons gezin. Ook moet ik ze duidelijk maken dat we hier respect voor elkaar hebben en dat er géén gekke dingen in ons huis gaan gebeuren. Ik herinner me nog die bad-scène van vorig seizoen met Jesper en Lesley. Dat soort zaken tolereer ik dus gewoon niet in huis! Ons huis, onze regels. De crew is inmiddels al gearriveerd en met zijn allen gaan we het luchtbed oppompen. Whahahaha met zijn vijven in die slaapkamer en dan moet óók de apparatuur er nog bij. Er gaan vele makke schapen in een hok maar dit is toch wel een beetje te veel van het goede. Dit is meer iets van “als haringen in een ton.” De ene na de andere lachbui galmt door de kamer want probeer maar eens een beetje charmant een hoeslaken over zo'n luchtbed te sjorren als er geen cm ruimte is. Uiteindelijk mag ik uiterst elegant met mijn “kleine lijfje óver het luchtbed heen kruipen naar de deur. Ik roep nog “cut” maar volgens mij heeft Heiko de cameraman dat niet gehoord!

De eerste 'quotjes' voor vandaag zijn alweer opgenomen en vol spanning klopt ons hart. De boorhamer bij de buren ook! Want in al hun wijsheid heeft de plaatselijke woningbouwvereniging besloten om deze week de aangrenzende huurwoningen te gaan renoveren. Gelukkig hebben ze die monsterlijke vuilcontainer, die recht voor ons huis stond, verwijderd. Maar niettemin...aan die herrie gaan we nog veel plezier beleven, ik zie het al aan Cees ( de geluidsman) zijn blik. Eindelijk is het dan zover. We zien drie ( drie??) dames met koffertjes onze richting uit komen. Dan keren ze weer om en verdwijnen om de hoek..WTH?? Ohhh, opnieuw!! En nog een keer komen ze met de koffertjes de hoek om en staan wij een beetje verscholen achter het gordijn. Lache!! Dan eindelijk na een keer of 4 op en neer met die koffertjes, mogen ze via het tuinpad naar de voordeur lopen. Stephen doet de deur open en we verwelkomen de meisjes. Hup meiden weer naar buiten, deur dicht maar eerst de cameraman naar binnen...die moet nu de aankomst van binnenuit filmen. Whahaha, het is net een klucht en ik moet echt zorgen dat ik niet in een lachstuip schiet, de zenuwen helpen ook niet mee. Kim heeft een prachtig boeket bloemen meegebracht...wat lief. Even is het ongemakkelijk vooral ook omdat we 1 dame missen en de meisjes zijn nerveus. De mensen van de productie bellen...bellen en bellen naar Suraya maar er wordt niet opgenomen. Er zal toch niks gebeurt zijn? Stephen leidt de meisjes even rond en laat zien waar ze gaan slapen en ( daar had ik een wedje op kunnen leggen) Kim kiest voor het kleine logeerkamertje. Dat betekent dus dat Barbara, Christina en Suraya ( als ze nog komt) samen op 1 slaapkamer zullen vertoeven. Ook Steef's kamer krijgt een inspectiebeurt en Christina gaat vast op zijn bed liggen, er worden grapjes gemaakt over de afmetingen van zijn bed...éénpersoons! Zien de meiden een laag stof op een kastje en leg ik uit dat ik zijn kamer niet schoon maak, dat moet ie zelf doen. Mannen en stof afnemen....ahum! Ook zijn enorme verzameling Transformers zorgt voor commentaar...maar hij laat zich niet op de kast jagen. Natuurlijk moet er weer ge-quote worden maar in huis is dat echt geen optie vanwege de herrie. Dus...naar buiten. Bij het kerkhof dan maar want normaal gesproken is het daar toch wel erg rustig. Behalve vandaag! ( nee geen spontane herrijzenis!!!) Het lijkt wel alsof het hele dorp vandaag besloten heeft om massaal de straat op te gaan. Alle +/- 740 inwoners komen wel een keer voorbij. Natuurlijk staat er ook niet elke dag een cameraploeg in het dorp dus wel begrijpelijk.

Inmiddels struikel ik over de mensen in huis...Cheeru onze verslaggeefster, Heiko de cameraman, Cees de geluidsman, Jerrald de productie stagair en dan vallen er ook nog 'zomaar' mensen van Eyeworks binnen.( met kratten vol spullen en eten) Het lijkt wel een heel nest! En dan zijn mijn overige gezinsleden nog niet eens thuis, Marten is nog op school en Teus aan het werk. Jodelahitieieie!! Ik zet doorlopend grote potten koffie en thee, ruim afwasmachine in en uit en tussen de bedrijven door mag ik af en toe ook nog iets doen...op de bank met Steef in het fotoboek kijken. Maar nu moet worden overlegd wat we vandaag gaan eten en welke boodschappen er gedaan moeten worden. Samen met Stephen en de meisjes vertrekken we naar de supermarkt in Leerdam. Het avondeten bestaat uit spaghetti met verse groentesaus. Aangezien Stephen een vreselijke zeurneus is met eten en absoluut niet van brokjessaus ( saus met grovere stukken groenten) houdt moet ik de meisjes uitleggen dat ik de saus pureer met de staafmixer. Afijn...we doen boodschappen, trekken veel bekijks en hebben grote lol. Gelukkig arriveert ook Suraya en ze heeft een triest excuus voor haar afwezigheid ( een sterfgeval in de familie) maar ze is toch gekomen. Gezamenlijk bereiden we het avondeten ( zelfs Stephen snijdt een ui!) en na het eten is het tijd voor een spelletje Triviant.

Samen met mijn man en neef verdwijn ik naar de achtertuin en waag me slechts naar binnen voor een kop koffie. Er is een fles drank tevoorschijn gekomen en ik hou mijn hart vast. De shotjes worden achterovergeslagen alsof het water is en opeens is het spelletje Triviant veranderd in een spelletje Truth or Dare. In mijn onnozelheid blijf ik in de keuken staan en hoor een vraag over pandapunten voorbij komen. Pandapunten?? De helft van de aanwezigen (inclusief mijzelf) weet niet wat pandapunten zijn en dat wordt even door één van de dames uitgelegd. Pandapunten schijn je te verdienen voor elke maand die je geen seks hebt gehad. Ik hoor wat gegiechel vanuit de kamer en dan hoor ik Stephen een getal opnoemen en verschiet ik van kleur. Nog voor ik iets kan zeggen roept Christina “Ohh dan ben je dus nog maagd?” En Stephens aarzelende antwoord...”euh ja”. Het is opeens doodstil aan tafel, iedereen houdt zijn adem in ..ik ook! De camera heeft het gefilmd en het geluid stond ook aan...pfffff.

Dan, alsof er niets gebeurd is, kletsen de meiden weer honderduit. Maar de sfeer is veranderd, ernstiger, minder jolig dan daarvoor. Cheeru komt naar me toe en we besluiten om eerst even een moeder/zoon moment in te lassen. Straks mogen de meisjes zeggen wat ze van Stephens bekentenis vonden. Ik ben nog in een soort van shock....Natuurlijk is hij niet zo groen als nu lijkt over te komen. Hij heeft heus wel vriendinnetjes gehad en niet alleen handjes vast gehouden. Maar Stephen heeft eigenlijk een soort dubbele 'handicap' en dat is nog niet iedereen duidelijk. Ten eerste heeft hij moeite met fysieke aanraking en beweegt zich daarin heel onhandig. Ten tweede heeft ie een soort van übermoraal wat het voor hem onmogelijk maakt om 'zomaar' seks te hebben met een vrouw. Een prachtige en bijzondere eigenschap waar ik alleen maar respect voor kan hebben want hij ziet vrouwen in ieder geval niet als gebruiksvoorwerpen! Maar ja...wil je wel dat heel Nederland dit van je weet? Voor Stephen maakt het niks uit, hij is wie hij is en aangezien hij ook niet kan liegen moest hij de vraag wel beantwoorden! Nou ja, er zijn ergere dingen op de wereld, ten slotte heeft ie geen moord bekend! Toch zit het hele gebeuren me niet lekker maar in alle hectiek verdwijnt het een beetje naar de achtergrond. De crew verzekert me dat ze dit met respect zullen behandelen en daar vertrouw ik dan maar op. Het is Stephen keus om dit te laten zoals het is.

Als de filmploeg naar huis is krijgen we eindelijk een beetje rust en kunnen we ontspannen met elkaar praten. Ik merk dat de meisjes zich erg op hun gemak gaan voelen al heb ik mijn twijfels nog wel over Kim. Ze is natuurlijk ook wel de jongste van het hele stel en sluit zich niet makkelijk aan. Ze is erg stil. Barbara, Suraya en Christina daarentegen hebben het hoogste woord en we vermaken ons kostelijk met de meiden. Uiteindelijk vertrekt echtgenoot naar zijn bed...over een paar uurtjes begint zijn werkdag weer! Marten verkast met de rest naar Stephens kamer. Drinken en hapjes mee...die gaan een griezelfilm kijken! En dan ben ik even alleen.....en laat de dag nog eens passeren. Als ik aan Stephens bekentenis denk, krijg ik weer een knoop in mijn maag. Morgen toch nog een keertje met Cheeru babbelen...

Dag 2.

Natuurlijk ben ik als eerste uit de veren en ondanks alles heb ik toch een paar uurtjes geslapen. De filmploeg is er al en Kim krijgt de eer om Stephen te wekken met beschuit en aardbeien. Gaat ie vast lekker vinden!! Terwijl zij boven is komen de andere meiden naar beneden en nemen we de plannen voor deze dag door. Het hangt er natuurlijk een beetje vanaf wie er als eerste op date gaat. Inmiddels komt Steef ook naar beneden en zegt dat de eerste date met Suruya is. Wij ( de overgebleven meisjes en ik) gaan shoppen in Leerdam...nieuwe kleren scoren voor Stephen. Dan is er even tijd voor een gesprekje met Cheeru. We verhuizen naar de tuin en ik maak haar deelgenoot van mijn zorgen. Ze begrijpt het wel...ik ben gewoon bang dat Stephen straks niet meer op straat kan komen zonder dat er achter zijn rug gefluisterd wordt. In mijn achterhoofd speelt ook de serie van vorig jaar nog mee...daar komen sommige jongens en moeders niet echt geweldig over. Cheeru probeert me gerust te stellen, ze zijn er zeker niet op uit om Stephen belachelijk te maken. Ok, ik wil haar geloven maar ergens kriebelt het wantrouwen nog steeds. Al te vaak mijn neus gestoten! Niet veel later vallen er nog wat mensen van Eyeworks binnen en ook met hun spreek ik over het gebeurde. Iedereen probeert me ervan te overtuigen dat ze het beste met Stephen voor hebben en dat ik me geen zorgen hoef te maken. Dan gaan we eindelijk op pad...het is een hele optocht daar in dat kleine provinciestadje. We trekken dan ook veel bekijks. In de winkel nemen de meiden het heft in handen en ik vind het leuk!! We krijgen(!!! )de kleding gratis mee. Bedankt Shoeby!!! En gaan weer naar huis. Dan arriveren ook Steef en Soraya weer en ik zie aan zijn gezicht dat hij een leuke date heeft gehad....hij heeft de kindjes van Suraya ontmoet daar in het dierenparkje. Dan krijgt hij zijn nieuwe kloffie wat natuurlijk meteen aan moet. Als de meisjes even boven zijn mogen wij even aan tafel napraten over de dag. De dag zit er bijna op en Stephen moet weer een meisje kiezen...ik zie aan hem dat hij het moeilijk heeft. Hij wil Suraya niet naar huis sturen maar 'moet' wel...twee kindjes ...dat trekt hij gewoon nog niet. Ik begrijp zijn keuze maar mijn moederhart krimpt ineen want zij had zomaar zijn hart kunnen veroveren....Die avond is de sfeer toch anders, het vertrek van Suraya heeft indruk gemaakt ook op de andere meiden. Je zou verwachten dat ze opgelucht zouden zijn maar die indruk krijg ik niet echt. Wel begin ik te zien dat Barbara en Christina steeds meer in de smaak gaan vallen bij Steef. Het zijn totaal tegenovergestelde types, Barbara extraver en Christina introver. En Kim....Kim is een beetje het buitenbeentje. Ik heb inmiddels een sms-je ontvangen van Jerrald met een adres in Amsterdam waar ik me morgenochtend om 10 uur moet melden. Op de kast ligt een sleutelbos die ik mee moet nemen...spannend. Ik heb geen idee wat me te wachten staat. De avond loopt op zijn end en iedereen is wel aan zijn/haar bed toe. Barbara en Christina vertrekken naar boven, ik loop nog een laatste rondje door het huis en wens Kim en Marten ( die op de bank in de huiskamer moet slapen) weltrusten! Schiet me opeens te binnen dat Kim qua leeftijd veel beter bij Marten past.....neeeeee...

http://www.sbs6.nl/programmas/wie-trouwt-mijn-zoon/videos/l2xNsSos1kCe/moeder-zoon-momentje