Verhuizen, ik moet er niet aan denken! Las ik gisteren een stukje van iemand die druk bezig is met inpakken en mijn gedachten gingen meteen met me op de loop. Hoelang woon ik al in dit huis, even rekenen, onze oudste was 7 en is nu ruim 34. Een dikke 27 jaar dus. Jeetje ik was 30 toen ik dit huis ging bekijken en meteen een bod deed. Dertig!! Jong, vitaal en een hoofd vol dromen. Moeiteloos haal ik de herinneringen terug, vreemd eigenlijk dat dit zo zonder haperingen gebeurt, zaken die ik gisteren gedaan heb lijken wel in een zwart gat verdwenen te zijn. Ik zie mezelf hier nog de straat in rijden, met mijn moeder. Het huis had ik gespot bij een makelaar in Tiel, waar ik was voor een andere bezichtiging. Tiel werd het niet, ook al wilde ik eigenlijk niet meer in zo'n klein flutdorpje wonen. Een stad zag ik ook niet zitten. Ergens had ik nog de smoor in dat het huis waar ik mijn zinnen op gezet had, inmiddels verkocht was. Het was precies wat ik wilde, ruim en zonnig. Met 4 grote slaapkamers en een balkon! De prijs lag ruimschoots binnen ons budget dus we aarzelden geen moment en brachten een bod uit. Twee dagen later lag onze droom aan diggelen, de eigenaar had een onderhands bod geaccepteerd en het huis ging aan onze neus voorbij.

Weer op zoek dus en de tijd begon te dringen. We hadden ons huis namelijk verkocht op voorwaarde dat we er binnen 6 weken uit zouden zijn. Maar huizen kijken met drie jonge kinderen op school etc. was nog niet zo eenvoudig. Tot ik dus dit huis vond in de etalage bij die bewuste makelaar. Ik had nog nooit van Rhenoy gehoord en wist niet eens waar het lag! Mijn voormalige buurvrouw wilde wel even op mijn kinderen  passen en mijn moeder wilde wel mee. Dus in de auto, op zoek naar Rhenoy. Volgens mij heb ik een halve wereldreis gemaakt want een Tom Tom bestond nog niet en binnendoorroute's durfde ik niet te nemen. Na een klein uurtje had ik het dorpje en de betreffende straat gevonden. En toen stonden er twee identieke huizen te koop.... welke was het nou? Aangezien ik geen bezichtigingsafspraak had gemaakt waren beide huizenverkopers niet thuis en stond ik een beetje beteuterd op straat. En dan komt het karakter van zo'n dorpje opeens naar boven. De buurvrouw van één van de te koop staande huizen ziet ons staan en vraagt of ze iets voor ons kan doen? Ik vertel haar het doel van mijn komst en zonder aarzelen nodigt ze me binnen uit zodat ik in haar huis kan kijken. "Het zijn toch dezelfde huizen en dan heb je vast een indruk."

Op slag ben ik verliefd op die ruime woonkamer met grote ramen waar het zonlicht door naar binnen stroomt. Dit heb ik zo gemist in mijn oude huis! Slechts 1 niet zo groot raam in de woonkamer en ook nog eens op het westen. Ik bedenk me geen moment, dit gaat het worden! Eenmaal weer thuis bel ik meteen de makelaar en regel een afspraak voor bezichtiging van beide huizen. We kochten het huis met de grootste tuin.
En dan zijn er zomaar al 27 jaar voorbij. Het huis heeft in die 27 jaar een metamorfose ondergaan. Zo'n beetje elke ruimte is wel verbouwd, van de zolder tot aan de kruipruimte. Onze kinderen zijn inmiddels volwassen en twee van de drie hebben al geruime tijd een eigen stek. Er woont nog 1 zoon thuis en sinds 5 jaar een neef die nu in Utrecht studeert. En weet je, ik heb heus wel eens gedacht aan verhuizen.  Een groter huis.... een kleiner huis, uiteindelijk toch maar niet.
We hebben mensen zien gaan en komen in de straat. Toch wonen er nog veel van de eerste buurtjes. Maar nu wordt er sinds kort een nieuwbouwwijk gebouwd en hebben sommige bewoners van De Brink besloten om hun oude dag in een nieuw huis te gaan slijten. Ik pas! Mij mogen ze hier wegdragen. Alleen al het idee dat ik al die meuk, die we in 27 jaar vergaard hebben, moet gaan sorteren en inpakken of weggooien. Het zweet breekt me uit als ik alleen al aan die twee schuren denk. Per slot van rekening ben ik geen 30 meer, zijn de meeste van mijn dromen vervuld en ben ik allang niet meer vitaal. De dromen die ik nog heb, droom ik lekker in mijn oude vertrouwde slaapkamer met de volle kasten. En als ik de trap niet meer op kan, dan plaatsen we een lift.
Genietend zit ik aan tafel in het warme zonlicht, wat wil ik nou nog meer? Het huis past als een paar oude maar heerlijk lopende schoenen. Ik ken elk geluidje en vind blindelings in het donker mijn weg.
Ik hoop dat ze gelukkig worden in hun nieuwe huis, die oude buurtjes. Ik blijf zitten waar ik zit!

Welkom bij uw zorgverzekeraar!!!

Laat ik voorop stellen dat ik niet echt ontevreden ben over mijn zorg verzekeraar. Maar wat ze me nu flikken daar kan ik echt even helemaal niks mee.

Zo lang je niet vaak bij de dokter komt en medicijnen nodig hebt is er eigenlijk niets aan de hand. Je betaald je maandelijkse premie en je hebt er geen omkijken naar. Maar dan op een dag ga je naar de huisarts voor een simpel onderzoekje. Bloeddruk meten. Dan blijkt die bloeddruk torenhoog en kom je in de medische molen terecht. De eerste lading medicijnen worden opgehaald bij de apotheek en in je tas een verwijsbrief voor de polikliniek, bloedprikformulieren en lege potjes om een plas in op te vangen. Daar ben je dan een week of twee/drie hartstikke druk mee. Ook omdat die eerste lading pillen niet zo lekker vallen, beter gezegd ik viel ervan om. Nieuwe lading pillen ophalen dus. Zo werkt dat, als het ene niet doet wat het moet doen dan proberen we nummer 2 of 3 of 4 etc. So far, so good. Dokter zus, dokter zo, pilletje voor het hart erbij, 2 bloeddruk verlagers, 2x pillen voor de niet werkende schildklier en nog iets voor het cholesterol dat de pan uit rees. Alleen al met die pillen innemen en uitzoeken ben ik een uur per dag bezig. Dan nog het feit dat je van het hele arsenaal eerst slechts 15 proefexemplaren krijgt om te kijken of het wel werkt, komen er dus ook de nodige tripjes naar de apotheek bij inclusief een vracht papier werk vanwege alle bijwerkingen. Fijn... alleen daar zou ik al een hoge bloeddruk van oplopen!

Inmiddels ben ik 4 maanden onderweg. Om te controleren of alles naar behoren zijn werk doet en de bloeddruk binnen de perken blijft, mag ik om de paar weken bloed prikken, bloeddruk meten en nog meer van die ongein. En zoals alles in Nederland, dat kost geld... veel geld! Maar hoeveel? Dat weet je nooit helemaal precies van te voren want de ene pil kost meer dan de andere, het ene laboratorium rekent 80 euro voor een bloed test en het andere 50 euro. Schiet mij maar lek. Elke maand ontvang ik van mijn zorg verzekeraar een overzichtje van alle gedeclareerde kosten en welk bedrag via de eigen bijdrage zelf moet worden voldaan. "Tot nu valt het mee" September 2015 een bedrag van E 62,50 ( bloedonderzoek en medicatie) . Oktober 2015  valt de volgende rekening op de mat, E 22,50 eigen bijdrage Thorax. November E 83,90 ( weer een bloedonderzoek en medicatie) en in december krijg ik de laatste 36,40 eigen bijdrage medicijnen. Met alle vorige eigen bijdrage's ( elke drie maanden ongeveer 22 euro vanwege de Thorax) blijf ik toch nog net binnen de grens van die 365,00 euro eigen risico. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen zullen we maar denken.

En dan is het 13 januari 2016 en valt er een rekening op de mat waar ik even duizelig van word.
Ik moet dan ook echt even twee keer kijken om het te geloven. Spontaan springt mijn bloeddruk weer naar de 220/135 ( als het niet hoger is) ik hoef die bloeddrukmeter echt niet aan te sluiten om dat te weten, ik zie namelijk sterretjes en dan weet ik genoeg!

Geachte mevrouw van Oostenbrugge

U hebt van ons een rekening ontvangen. Misschien bent u deze vergeten want wij hebben nog geen betaling van u ontvangen. Omdat wij begrijpen dat dat kan gebeuren, ontvangt u deze servicebrief. ( Hoera!!)

Om welk bedrag gaat het?
Nou het zijn 6 bedragen, variërend van 15,90 tot 73,48, een totaalbedrag van E 230,11 om precies te zijn!

En of ik dat bedrag maar even heel snel wil betalen, voor 22 januari dus anders komen er kosten bij!

Géén haar op mijn hoofd die daar aan denkt!! Eerst maar eens even bellen waar dit vandaan komt!

"Goedemiddag u spreekt met mevrouw huppeldepup van de klantenservice, waarmee kan ik u van dienst zijn?"

"Goedemiddag mevrouw, u spreekt met mij... klant nummer 3241524321, je weet wel van die onbetaalde rekeningen!!"

Nadat het computerprogramma is opgestart en mijn gegevens ingevoerd zijn, kan mevrouw huppeldepup mij haarfijn uitleggen waar al die bedragen vandaan komen. Bloed prikken, medicijnen, lab-onderzoek..".u heeft zeker urine ingeleverd?"  Inderdaad, niet 1 keer maar wel drie keer en daar heb ik iedere maand voor betaald... toch? In mijn hoofd klinkt ergens een belletje. Drie onderzoeken...2 rekeningen...euh ....
De dame verteld verder dat het niet mijn schuld is hoor, dat die rekeningen niet betaald zijn. Nee mevrouwtje er is hier iets fout gegaan, ik zie hier dat u alles per post wenst te ontvangen en dat is niet helemaal goed door gekomen.

Niet goed doorgekomen? En die andere rekeningen en overzichten die ik per post krijg dan? Het blijft even stil aan de andere kant. Dan vervolgt ze gewoon haar verhaaltje. "Om u tegemoet te komen, verruimen wij de uiterste betaaldatum. U mag nu voor 13 februari betalen!"
Nee, ik betaal helemaal niets want met deze rekeningen zit ik ruimschoots aan mijn eigen bijdrage dus ik gok zo dat ik er een aantal niet hoef te betalen.
En weer blijft het stil, dit kan ze even niet verwerken. Stotterend verklaard ze dat het zo niet werkt want die facturen zijn op datum en euh ze zijn van september en oktober enne december. Ja en???
"Nou dan klopt het niet meer!!"

Hahaha, zei ze dat nou echt?

Ik zucht maar eens diep en vraag haar heel vriendelijk of het mogelijk is dat ze de overzichten van alle facturen vanaf september tot en met december aan mij op kan sturen. Dan kan ik zelf wel optellen en aftrekken, wedden dat het dan wel klopt!!

Een stuk minder zeker van zichzelf antwoord mevrouw Huppeldepup van de klantenservice dat ze dat even met iemand moet overleggen en dat ik nog van ze hoor!

Ik kan nog nét roepen, voordat ze de verbinding verbreekt ; "Wel voor 13 februari graag anders komen er kosten bij, voor jullie wel te verstaan!!"

Verander de wereld, begin bij jezelf

Zomaar stromen de tranen over mijn wangen, als zonnestralen die dwars door regenwolken breken, bij het horen van een mooi stukje muziek of als ik onverwacht de liefde ervaar die mensen voor elkaar kunnen hebben. Maar vaker nog stromen die tranen als ik de afschuwelijke waarheid onder ogen zie, hoe mensen elkaar vermoorden, vanwege geld of religie. Mijn hart breekt in duizend stukken en de duisternis lijkt me te overspoelen. Steeds vaker moet ik moeite doen om de schoonheid van het leven te zien. Steeds vaker moet ik diep in mezelf op zoek naar dat sprankje licht om de zwarte schaduwen te verdrijven. En ik vraag me af; Waarom?? Waarom gunnen mensen elkaar geen plekje onder de zon? Waarom is de jacht naar geld zo allesoverheersend? Wat heb je nou helemaal nodig? Een dak boven je hoofd en voedsel! Waarom heeft de één alles en de ander niets? En waarom kan die ene die alles heeft dan niet iets missen voor die ander. Het maakt me in en in triest.

Maar zo wil ik niet leven!! Ik zoek in mezelf naar antwoorden en reis terug in mijn herinnering naar gelukkige momenten. Waar werd ik als kind blij van? Ik hoef gelukkig niet lang te zoeken want daar zijn ze! Achterop de brommer bij mijn opa, mijn armen om zijn lijf en mijn hoofd tegen zijn rug. Dwars door de stad, boodschappen doen. Of met mijn oma in de tram naar het Kralingse bos, een zakje brood mee voor de eekhoorntjes die zo tam zijn dat ze uit je hand komen eten. Bij het visstalletje zure haring kopen en thuis eerst die vis opeten en daarna een boterham met suiker. De logeerpartijtjes bij beide oma's, ontbijt op bed... samen onder de dekens en beschuit met Zwitserse strooikaas soppen in het kopje thee. En dan de jeuk van die kruimels in bed! Een glimlach krult mijn mond omhoog, zoveel gelukzalige momenten, als ik eenmaal begin is de stroom herinneringen niet meer te stoppen. Maar nergens een herinnering te vinden van cadeau's, heb ik dan nooit iets gekregen? Natuurlijk wel, ook wij vierden Sinterklaas en kerst. Met het weinige geld dat er was werd er iets feestelijke op tafel gezet, gebraden kip met appelmoes!! En dan is ie daar... de herinnering aan een presentje.  Mijn sprookjesboek van Hans Christiaan Andersen. Daar heb ik ook nog een verhaal over geschreven! Het is duidelijk, hetgeen is blijven hangen zijn de momenten van geluk en die werden niet met geld gekocht.

Vanochtend vroeg ik het aan mijn zoon; wat heeft jou blij gemaakt? Zijn antwoord verbaasde me ( gelukkig) niet. Zijn ogen kregen een dromerige blik toen hij in zijn vroege kinderjaren keek.
"De uitstapjes die we als gezin maakten, naar de speeltuin en naar het bos"
Ik glimlach naar hem en kijk met hem mee. Twee kleine jongetjes en een nog kleiner meisje huppelen voorbij. Kaplaarsje en regenjasjes aan, geitjes aaien en schommelen totdat ze duizelig waren en kraaiden van plezier.
"Ben en ik samen tegen de rest van de wereld, samen spelen met de Lego en sneeuwballen gooien met pa"
 Het zijn de simpele dingen die het doen, de tijd en aandacht die we ze gaven. Maar vooral de liefde!! Die hebben we onthouden en koesteren we in ons hart. De warme omhelzing van oprechte liefde binnen ons gezin en de kleine kring familie. En ik vraag me af, is dat hetgeen die mensen tekort zijn gekomen? Die mensen die liever duizenden euro's op de bank hebben staan en daarvoor al hun talent in de strijd (ver) gooien. Wat heb je aan heel veel geld als je alleen maar bezig bent om er meer van te maken?

Gisteren zag ik een status op Facebook voorbij komen; Wat zou je doen met een miljoen als je maar 1 dag de tijd hebt om het uit te geven? De antwoorden onder die status verbaasde me niet. Huizen kopen, auto's kopen, shoppen tot ik erbij neerval. etc. Ohh ja een enkeling zou eerst heel veel kopen en wat er overbleef op een spaarrekening zetten voor later. En 1 iemand wilde wel iets geven aan mensen die het ook heel hard nodig hebben. Die antwoorden onder die status bevestigen wat ik al wist, mensen denken dat je van spullen kopen héél gelukkig wordt. Van de dakloze kan ik begrijpen dat ie een huis wil en eten in de kast, van een bijstandsmoeder begrijp ik dat ze schrijft; 1 x alles kopen dat mijn kinderen willen hebben. Als je elke maand moet knokken om alle ballen in de lucht te houden dan snap ik dat het heerlijk lijkt om alles te kunnen doen waar je ooit van gedroomd heb. Heus, ik begrijp dat als geen ander!! Maar ik weet inmiddels ook dat het niks toevoegt aan je leven, je wordt niet echt gelukkig van geld... alleen maar hebberig. Geld maakt alleen maar gelukkig als je het kunt delen en andere mensen kunt helpen om dat broodnodige dak boven hun hoofd te verschaffen. 
Ik heb geen antwoord onder die status geschreven....

En dan denk ik aan mijn prachtige kleindochters. In wat voor wereld groeien ze op? Een wereld vol geweld, haat, macht en hebzucht. Wat laten wij ze na? Een wereld waar geen plaats is voor compassie en mededogen. Een wereld die verscheurd wordt door geweld, een strijd op leven en dood. Een nutteloze strijd die geen winnaars zal kennen... slechts verliezers! Is dat wat wij onze kinderen en kleinkinderen na willen laten?

Van grote en kleine prinsessen

Wat een schijtweer!! Grauw, nat en kil. Het weer weerspiegeld een beetje mijn humeur, na een week nauwelijks slapen door die verrekte kriebelhoest kijkt er 's morgens niet écht een vrolijk koppie vanuit de spiegel terug. Nu hebben wij hier eigenlijk weinig te klagen want in het noorden van het land is het veel erger. Zodra ik mijn Facebook pagina open en over mijn tijdlijn scroll, wordt ik doodgegooid met berichtjes over code paars en mensen die over de straten schaatsen. Ok, er zijn vast leukere dingen om over te praten dan het weer... toch? Dus daar ga ik het verder dan ook niet over hebben.

Op dit moment wacht ik op de komst van mijn dochter en kleindochter. Ik verheug me erop om haar te zien, het is al ruim anderhalve week geleden en ik mis haar. Ik ben benieuwd welke outfit ze nu weer aan heeft want zoals elke échte prinses heeft ze een garderobe om bij te kwijlen. Een babyroze elfjesjurk mét vleugeltjes, een echte koninginnejurk met lange rok en gouddraad, een heuse "Frozenjurk" en zelfs een "Alice in Wonderland"gewaad. Natuurlijk compleet met kroontjes, glitterstafjes en glazen muiltjes. Zodra ze 's morgens haar oogjes open doet, is het eerste wat ze zegt; "Pinsessejuk aan! Ze heeft een beetje moeite met de' letter 'R' en dat levert ook de nodige verwarring op want oma moet dan drie keer vragen; "Wat zeg je?" Waarop de kleine prinses veranderd in een kleine heks met wilde gebaren. Zou ze een toverstaf gehad hebben dan weet ik zeker dat oma op dat moment in een pad was veranderd, mét een dikke wrat! De blik in haar felblauwe oogjes is duidelijk... oma is doof of niet helemaal 100! Eindelijk begrijp ik dat ze haar pRinssenjuRk aan wil en dan komt het volgende... welke?? Jurk 1....NeeNeeNee, oké die niet dus. Jurk 2...NeeNeeNee! We gaan nog even door en aan het eind van het liedje is jurk 1 toch de favoriet. Maar ze moet eerst gewone kleertjes aan en dat duurt ook even want wat voor de prinssenjurk geld, geld ook voor de gewone kleertjes. Het liefst heeft ze elke dag haar Prinses Sophia Onesie aan met bijpassende pantoffeltjes maar helaas moet ook Prinses Sophia wel eens in de was.  Met andere woorden ze heeft duidelijk het karakter van haar lieftallige moeder. Die is midden in de winter wel eens naar school gegaan in een witte zomerjurk zonder maillot, witte kanten sokjes en lakschoenen. Ik was er klaar mee.
Toen ik haar tussen de middag ophaalde zag ze blauw van de kou en wilde maar wat graag iets warmers aan. Vanaf dat moment liet ik haar zelf kiezen, elke ochtend ruzie over kleren daar had ik geen zin in en als ze dan in een belachelijke combinatie naar school wilde...So Be It.

De geschiedenis herhaalt zich en soms lach ik in mijn vuistje, je krijgt wat je verdient. Ik schat dat de kleine prinses, over pakweg een jaar of 15, haar blonde haren felroze verft ( net zoals haar moeder) en op de zolder van haar ouderlijk huis een onvermoede schat zal vinden. Op die zolder staat namelijk een kast met prinsessenjurken in damesmaat. Vanaf het moment dat haar moeder de prins met zijn groene Volvo heeft ontmoet, viert ze elk jaar carnaval. En vanaf dat moment heeft ze elk jaar een nieuwe prinsessen outfit gekocht. Kleine meisjes worden groot maar van binnen blijven ze "prinsesjes".

Nu ik oma ben merk ik wel dat ik meer geduld heb. Zou ik bij mijn eigen dochter gewoon meteen jurk 1 over haar hoofd getrokken hebben, bij mijn kleindochter haal ik alles uit de kast. En als ze dan stralend naar me lacht en zegt; "Oma Mah koele!! ( oma Mar kroelen) Dan smelt mijn hart en zou ik met liefde nog 100 jurkjes tevoorschijn hebben getoverd. Natuurlijk heeft kleine prinses precies door hoe ze opa en oma moeiteloos om haar minivinger kan winden. Opa is haar grote vriend vooral omdat opa een grote snoepjespot heeft ( opa is letterlijk een ouwe snoepert!!) en zij houdt ook van snoepjes. Als opa thuis is dan wordt hij gedecideerd naar zijn stoel gedirigeerd. Zodra hij zit, schuift ze op zijn schoot en vlijt haar blonde kopje tegen zijn borst. Dan komt haar handje omhoog en voor zijn gezicht wijst ze met dat vingertje richting snoeppot. Ze zegt nog niks en opa doet net alsof hij haar niet snapt. Na een paar keer wijzen fluistert ze heel zachtjes tegen hem; Opa soeppie.
Nou daar kan opa natuurlijk geen nee tegen zeggen. De pot gaat open en met een gelukzalig lachje ( of was het triomfantelijk?) vist ze er een tumtummetje uit.
Maar helaas, opa is voor zijn werk weer naar Groot Brittannië en moet alle leuks missen. Oma niet!! Oma blijft lekker thuis en geniet van het kinderspul.

Inmiddels zijn we 2 dagen verder en is de miniprinses weer naar huis. Twee dagen genieten van gekwebbel en voorstellingen. Dansen op sprookjesboomliedjes is zooo leuk! De sporen van haar verblijf zijn bijna uitgewist maar nog niet helemaal. Op verborgen plekjes naast de kast tref ik kleine paarse tekeningetjes aan ... op de muur. En ik zie in gedachten haar kleine ondeugende glimlachje terwijl ze het doet. Want, heus waar, kleine prinsessen zijn nét zo ondeugend als gewone peuters.

Mag ik het wel aan pappa vertellen?

Om maar met Johan Cruijf te spreken; elk nadeel heb ook een voordeel. Dus ( zie vorig blog) bekijk ik de zaak maar positief en pak ik mijn oude hobby maar weer op. Toen ik net met die schildklier begon te sukkelen, had ik ook vrij weinig energie en in die tijd ben ik gaan schrijven op Hyves. Eenmaal wat beter in mijn vel, meende ik dat ik minstens 11 uur per dag in de running moest zijn dus kwam er van schrijven niets meer. Jammer want ik heb er altijd veel plezier aan beleefd en er geweldige contacten aan over gehouden. Maar het is nooit te laat om het tij te keren alleen een beetje jammer dat ik daar eerst weer ziek voor moet worden. Genoeg geneuzel, ik ga er weer voor en begin gewoon weer met mijn grote liefdes... mijn kleindochters. Een hele grote inspiratiebron.

Sinterklaas kapoentje, onze jongste prinses van twee en half zingt uit volle borst en steekt haar verliefdheid op de bebaarde kindervriend niet onder stoelen of banken. Vanaf het moment dat de stoomboot uit Spanje vertrok beheerst hij haar dagen én nachten. Ik geniet weer met volle teugen van die verwachtingsvolle kindersnoetjes. Onze oudste prinses van acht drie kwart gelooft ook nog in Sinterklaas, al heeft haar moeder op school te horen gekregen dat de kindjes uit groep vijf dit jaar een surprise voor elkaar moeten maken. Het einde komt in zicht en daar hebben we het allemaal wel een beetje moeilijk mee. Schoondochter stelt het 'vertelmoment' dan ook steeds uit. De eerste schoenen worden gezet en de dametjes komen vol trots hun kadootjes laten zien. "Kijk eens oma wat Sint in mijn schoen gestopt heeft" Oma is, na drie kinderen en twee kleinkinderen, een volleerd actrice en is verbaasd hoe die Sint toch steeds weer opnieuw precies die kado's weet te geven die ze zo graag wilde!
Intussen werken we ieder onze lijstjes af en houden elkaar, via de WhatsApp, op de hoogte van de aankopen. Inclusief foto's! En daar gaat het uiteindelijk mis. Een kleine week voor het grote 5 decemberfeest, gaat de tv van onze oudste zoon kapot. Grote prinses is gewend om 's morgens de herhaling van het Sinterklaasjournaal te bekijken en dat kan nu niet. Dan maar even via mama's telefoon iets opzoeken. Jaja, kleine en grotere prinsessen weten tegenwoordig precies hoe die Smartphones werken en er blijft dan ook niets meer geheim.

De telefoon gaat en ik hoor haar stemmetje aan de andere kant; "Hallo oma, ik ben ergens achter gekomen."
Ik slik en weet opeens wat er komen gaat maar vraag natuurlijk gewoon: "Nou meisjes... vertel het eens aan oma."
Struikelend over haar woorden brengt ze me op de hoogte van het grote geheim dat ze ontdekt heeft.
"Sinterklaas bestaat niet!!"
En ze doet even haarfijn uit de doeken hoe ze dat ontdekt heeft en dat ze best wel verdrietig is. Ach gossie!! Inmiddels staan bij mij ook de tranen in mijn ogen. In één klap is voor haar de lol van Sinterklaasfeest verdwenen. Weg magie en verwachtingsvolle weken. Weg sprookjesland en kabouters en elfjes. Het maakt niet uit dat zij nu het geheim deelt met de grote mensen, ze heeft nog twee jongere nichtjes en twee nog jongere achternichtjes, voor haar is de lol eraf op dit moment.
En dan komt de clou; "Oma ik heb wel even aan mama gevraagd of ik het ook tegen papa mocht vertellen want tja... hij geloofde ook nog hè!" Ik schiet in de lach en complimenteer mijn oudste zoon met zijn acteertalent... dat heeft ie niet van een vreemde!

Op vijf december vieren we Sinterklaas bij onze jongste prinses, samen met de hele familie van beide kanten. Een berg kadootjes wordt bezorgd en dan gaan ze los, de meiden! Het ene na het andere pakje wordt uitgepakt en ze genieten allebei met volle teugen. Tussendoor kruipt grote prinses even bij me op schoot en fluistert in mijn oor; Heb ik die poppen wc van jou gehad oma? En eventjes heb ik de neiging om te zeggen. "Natuurlijk niet, die heb je van Sinterklaas!" Om dan toch maar zachtjes terug te fluisteren ..."Ja die heb je van oma ..maar niks verklappen aan Noëlle hoor!" Samenzweerderig lachen we allebei een beetje en ik besef dat er een nieuwe fase is aangebroken!

Van de regen in een hoosbui

Ik wist het al voordat ik ging! Je komt voor het één en je gaat naar huis met een aandeel in de farmaceutische industrie. Zo'n maand of 3 geleden ging ik op aanraden van mijn vriendin maar eens naar de dokter om mijn bloeddruk te laten controleren. Bij een vorige controle was ie wat aan de hoge kant maar niet verontrustend. Wanneer was die vorige controle eigenlijk?? Kan wel een jaar of wat geleden zijn. De enige keer dat ik bij de dokter kom is om bloed te laten prikken vanwege mijn niet werkende schildklier. Zelfde verhaal... je begint met 25 microgram en ( nu 200 microgram) het eind is nog niet in zicht!
Ok, bloeddruk. De dokter vraagt; heeft u klachten? Euhhh nou ik heb opvliegers en hoofdpijn. Die opvliegers heb ik in geen jaren gehad maar die zijn dus weer van de partij. En die hoofdpijn... tja... ik zie soms letterlijk sterretjes. De band wordt om mijn arm geschoven en opgepompt. Het apparaat doet zelf zijn werk, de techniek staat voor niets. De dokter kijkt naar de uitslag en kijkt naar mij. We gaan even van arm wisselen. De band wordt weer om mijn arm geschoven, deze keer de linker en het apparaat wordt weer ingeschakeld. Opnieuw een wat verontruste blik van de dokter.
"Ik ga even bellen, blijft u rustig zitten."
Ik ga nergens heen... ik zit nog vast aan die bloeddrukmeter weet je wel.
Ze komt terug met de telefoon nog aan haar oor en schakelt het apparaat weer in. Nu begin ik hem toch wel een beetje te knijpen. Wat is er aan de hand?
Ze leest de uitslag nu hardop voor aan de persoon die ze aan de lijn heeft. 223/138.
Nu ben ik dus niet gek en weet dat dit te hoog is, de vorige keer was stond de teller stil bij 150/90 of zoiets. Spontaan schieten er nu nog wat punten bij, gelukkig staat het apparaat niet meer aan. De dokter loopt weer weg met de telefoon nog aan haar oor. Daar zit ik dan. En nu?
Na een paar minuten komt ze de spreekkamer weer in en gaat tegenover me zitten.
"Mevrouw van Oostenbrugge, dit is niet zo mooi."
Nee, dat snapt deze mevrouw wel maar wat gaan we eraan doen dan?
"Ik heb het ziekenhuis even gebeld en de cardioloog wilde u wel opnemen"
Ik kijk haar aan..." opnemen?" Nee dat gaat even niet gebeuren, ik heb nog zoveel te doen en mijn kleindochter staat straks te wachten op oma. Dus van opnemen is geen sprake. Ze knikt.
"dat antwoord had ik al verwacht, ik ken u inmiddels een beetje. Dus er komt zo iemand van de apotheek langs met medicijnen die u meteen moet innemen en dan gaan we weer meten, als de bloeddruk zakt mag u naar huis en morgen naar het ziekenhuis. Als de bloeddruk niet zakt..."
Ja, ik vat hem!
Een kwartiertje later worden de capsules bezorgt op de praktijk en mag ik ze meteen openbreken en innemen. Nog eens tien minuten later herhalen we het ritueel met de bloeddrukmeter en... godzijdank... hij is gezakt naar 160/110. Ik mag naar huis met een pakket pillen.
En dan gaat het balletje rollen. Ohh hemel! Bloed prikken, bloeddruk meten en om de dag naar de praktijk. Hartfilmpjes en cardiogrammen. Het houdt niet op. Van het ene bloeddrukverlagend medicijn naar het volgende. Van 1 pil per dag naar 4 pillen per dag en het eind is nog niet in zicht. De uitslagen van de bloedonderzoeken komen binnen. Ik probeer ze telefonisch te krijgen maar die vlieger gaat weer niet op. Ik mag me weer melden bij de huisarts. Nierfalen, leverfalen, problemen met de bijnieren en bijschildklieren en een ernstig ( zeg maar gerust zeer ernstig) vitamine D tekort.
Zie je wel ik wist het!!
Je gaat voor iets simpels en dan gaat de doos van Pandora open! Niks niet van de regen in de drup!! Nee ik krijg gewoon gelijk een tsunami over me heen. Nu ... drie maanden en een schijtlading pillen verder voel ik me nog belabberder dan voordat ik naar de dokter ging. Ohh ja en omdat ik er toch was heb ik meteen maar even gezegd dat ik zo'n last van mijn benen heb. Beter gezegd, ik voel ze de helft van de tijd niet en dat is best lastig als je boodschappen moet doen. Ergens in mijn achterhoofd rekende ik op een herniaatje of zoiets. Néé natuurlijk niet, geen hernia want daar zou misschien simpel iets aan gedaan kunnen worden. Ik ga maar meteen voor een lumbale stenose. Met andere woorden, lendewervelkanaalvernauwing. Zo dat is nog eens iets voor dat letterspel! Een MRI mag uitwijzen in hoeverre dit kanaal precies vernauwd is. Ik denk dat ik het wel weet. Als je niet verder dan 50 meter kunt lopen of welgeteld 8 minuten kunt staan dan zal de boel wel flink in de knel zitten. Hier krijg ik nou spontaan hartkloppingen van! Oh jee.....

Naar huis

Ergens halverwege de zomer van 2014 kwam mijn vriendin Tonny met een beladen verzoek. Het zal zo rond half juli geweest zijn dat zij mij vroeg of ik haar wilde helpen met haar euthanasieverzoek bij de behandelende artsen. Ik schrok hier erg van, ook al wist ik al geruime tijd dat zij heel veel pijn had door diverse aandoeningen. Ik ga hier niet allemaal opnoemen wat zij mankeerde maar het is meer dan genoeg voor 1 lijf en geest om aan te kunnen. Opeens veranderde de zonnige zomer in een donker seizoen want met elk gesprek dat wij voerden kwam haar einde dichterbij. We voerden gesprekken met de Euthanasie-vereniging, huisarts en Levenseindekliniek. Alle opties zijn de revue gepasseerd, legale en niet legale methodes. Inmiddels had zij ook met een andere vriendin haar plannen besproken en bracht zij ons met elkaar in contact. Het werd al gaande weg duidelijk dat het niet 'zomaar' was, wat ze van ons vroeg en ook dat wij het niet met zijn tweetjes aan zouden kunnen. Er werd nog een derde persoon ingeschakeld. In diezelfde periode begon zij met het weggeven van haar aardse bezittingen. Ze wilde graag bij leven schenken zodat ze zeker wist dat haar dierbare vrienden ( familie had zij niet meer en ook geen man of kinderen) datgene zouden krijgen wat zij hun wilde geven. Weken zijn we bezig geweest om al haar spullen ( inclusief meubels etc) op de plekken van bestemming te krijgen. Elke dag had ik een kofferbak vol spullen bij me die uitgezocht en uitgedeeld moest worden. In de weekeinden werden de mannen ingeschakeld om de grote spullen te verhuizen... bus- en aanhangwagen-ladingn vol! Het huis werd leger en leger.  En op 14 september werd ik officieel het nieuwe baasje van haar kleine hondenkindje Lady. Een roomkleurige Chihuahua van bijna 4 jr. oud. Ooit heb ik geroepen "géén hond meer" na het laten inslapen van onze Leonberger maar wat ben ik blij met het beestje! Tevens heeft ze haar hele uitvaart geregeld, alles van het begin tot het einde. De uitvaartondernemer heeft zich vast wel even achter zijn oren gekrabbelt. Tonny wilde gebalsemd worden want, zo zei ze, ze wilde als het mogelijk was graag haar verjaardag nog 'vieren' op 31 oktober. Ze ging er zelf van uit dat ze dan al overleden zou zijn dus graag balsemen want dan lijkt het nog wat! En dan ook graag op 1 november gecremeerd worden, op Allerheiligen want 'daar had ze iets mee'.

Het is een moeizame weg om je leven te beëindigen op een zelfgekozen moment. De wet is onverbiddelijk en artsen staan niet te springen om te helpen. Ook de huisarts van Tonny niet. Vanwege zijn geloofsovertuiging wilde hij niet meewerken aan euthanasie, helaas nam hij haar ook niet serieus. Artsen en specialisten die eerst welwillend tegenover haar verzoek stonden werden door deze huisarts benaderd, waarna zij zich terugtrokken en geen medewerking meer wilde verlenen om bij de levenseindekliniek hun bevindingen te deponeren. En dan sta je met de rug tegen de muur! De pijnen die zij leed werden met de week heviger en op een maandagavond heb ik in paniek Gonny ( de tweede vriendin) gebeld. Samen hebben wij de nacht bij Tonny doorgebracht en heeft Gonny één van die vreselijke aanvallen gefilmd met haar telefoon. De huisartsenpost gebeld en het filmpje aan de dienstdoende arts laten zien. De volgende ochtend stond de huisarts voor de deur, hij was ingeseind door zijn collega en kwam even polshoogte nemen. Even leek het erop dat hij haar nu wel serieus nam maar toen zij weer over euthanasie begon vertrok hij binnen de minuut. Uiteindelijk heeft hij wel haar verzoek en dossier naar de levenseindekliniek gestuurd maar na een telefoontje van ons werd duidelijk dat er nog maanden ( 5 of 6) overheen zouden gaan voordat alles rond was en eventueel de levensbeëindiging zou kunnen plaatsvinden. Het is een zorgvuldig maar ook tijdrovend proces wat voor iemand ( zoals Tonny) in een bepaalde situatie,  niet meer haalbaar is. Er werd contact gezocht met een counselor ( psycholoog) die informatie geeft over zelfdoding in de breedste zin van het woord. Via hem kwam ze op het spoor van het boek van Boudewijn Chabot "De Uitweg". In dit boek wordt duidelijk uitgelegd hoe je zelf de regie van je sterfmoment in handen kunt nemen. Ik heb het boek voor haar besteld en na twee dagen belde ze me juichend op.

Euforisch was ze!! Ze had haar beslissing genomen! Het was inmiddels 8 oktober. Vanaf dat moment werd het een heksenketel. Tonny had besloten om op 13 oktober te stoppen met eten en drinken. Een bewust verstervingsproces werd dan in gang gezet. In de week daarvoor was ze al gestopt met haar medicatie, het enige dat ze nog slikte waren bloedverdunners. Ze wilde koste wat kost voorkomen dat ze voortijdig een hersenbloeding of infarct zou krijgen ( en dus niet meer wilsbekwaam zou kunnen zijn). Vanaf die 13de oktober stopte ze ook daarmee, bewust het risico nemend. De huisarts werd uitgenodigd voor een gesprek en kreeg meteen een handgeschreven document onder zijn neus geschoven. Tonny hield niet van half werk! Hij kon kiezen of delen...met haar dit proces ingaan of een andere arts inschakelen. Volgens mij nam hij haar nog steeds niet serieus! Hij accepteerde de 'uitdaging' en schakelde thuiszorg in om ons ( de drie musketiers) te ondersteunen bij de verzorging. Vanaf dat moment lijkt de tijd te zijn uitgerekt tot één onmenselijk lange dag. Om beurten bleven Rosa of ik, 1 dag plus nacht bij Tonny. Het niet eten koste haar geen enkele moeite maar na vier dagen niet drinken en slechts een paar ijsklontjes per dag, werd de dorst een ware beul. Drie x per dag kwam er iemand van de thuiszorg langs voor wassen en mondverzorging. Vrijwilligers werden ingezet om ons te ondersteunen zodat we 's nachts een paar uur konden slapen. Vrijdag 17 oktober arriveert Gonny die haar lieve vriendin dan 5 dagen niet gezien heeft. De schok is groot!

Gonny besluit om de nacht alleen met Tonny door te brengen en zo geschied. Ze slapen allebei als rozen en hebben ook nog een goed gesprek gevoerd. In die week hebben we allemaal zo onze eigen dingen met Tonny besproken en samen gelachen en gehuild. Maar dan die zaterdagochtend. Na een goede nacht ontwaakt er een andere Tonny dan degene die is gaan slapen. Opeens is alles anders, ze wil drinken en wel nu!! Dit is het moment dat we allemaal gevreesd hebben, dit moment waarvan ze wist dat het zou komen.( Tonny raakte in een delirium) Ze heeft ons stuk voor stuk laten beloven dat, wat ze ook zou zeggen en hoe ze ons zou smeken, we haar geen drinken mochten geven. Het moment dat ze in haar 'document' had beschreven en waar ze ons voor heeft laten tekenen. Geen vocht of voedsel, geen sonde's of infuus!
Het grote manipuleren is begonnen, haar lichaam schreeuwt om vocht op welke manier dan ook en haar geest zoekt wegen om die behoefte te bevredigen. Op een bepaald moment gaat het mis en moet Gonny haar van de kraan aftrekken. Hartverscheurend!! We ontwijken haar ogen en smeken de huisarts om een pomp met slaapmiddel. Het enige dat we voor elkaar krijgen is een morfinepomp om de hevige pijnen wat te dimmen. We pompen elke bolus bij die kan maar dit helpt niet tegen de dorst. Na die martelende zaterdag breekt een nog heftiger zondag aan. We zijn radeloos! De twijfel slaat toe; Wil Tonny dit écht wel? Misschien heeft ze zich bedacht? Kunnen wij dit nog aan? Tonny die altijd met haar immens grote hart alleen maar liefde heeft gegeven. Diezelfde Tonny waar we zo mateloos veel van houden die nu snakkend naar verlossing op dat bed ligt. Mijn grens is bijna bereikt en niet alleen de mijne. Het is haar keus om dit te doen, niet die van ons. Wij wilden haar nog jaren bij ons houden, lachen-huilen-genieten maar dan zonder pijn. Ik breek en huil in de armen van een vrijwilligster. Ik moet weg uit die kamer want nog één keer die smekende blik en ik geef haar een fles water! Er moet iets gebeuren en wel nu!

De thuiszorg belt met de huisartsenpost en er wordt besloten om een slaapmiddel per injectie toe te dienen. En dan valt ze eindelijk in een diepe slaap. De nachtzuchter dient nogmaals zo'n zelfde dosis toe. Gonny is inmiddels weer naar huis, die moet de volgende dag zelf naar het ziekenhuis. Ik blijf met de nachtzuster en probeer een paar uur te slapen. Die maandagochtend wordt ze wakker met een heldere blik in haar ogen, ze gebaart dat ik haar mond nat moet maken want ze wil praten. Ik hak een stukje ijs in kleine brokjes en na een paar minuten begint ze te praten. Ze is zich bewust van haar toestand want blijkbaar is de 'oude' Tonny nog aanwezig als de 'nieuwe' Tonny zich aandient. Ze vindt het vreselijk dat ze ons zoveel verdriet doet maar ze kan niet anders. Ze had ons dit willen besparen als de huisarts maar meegewerkt had want dan was dit niet nodig geweest. En zo praten wij nog een klein half uurtje en ze verteld me haar laatste geheimen. Ik koester het moment want ik weet dat het niet lang zal duren. Rosa komt en Tonny slaapt ( ik heb haar een rectaal slaapmiddel toegediend wat ik via de nachtzuster heb gekregen) . We verhuizen even naar de aanbouw om een kopje koffie te drinken.  Want ondanks het feit dat Tonny ons bezwoer dat ze het best aankon om ons koffie te zien drinken, hebben we besloten om dat niet te doen. Eten doen we ook achter, alhoewel ik me nauwelijks kan herinneren dat ik de afgelopen dagen heb gegeten. De thuiszorg arriveert en spreekt met mij de nacht door. Dan wordt Tonny weer wakker en aan haar ogen zie ik dat het niet meer mijn vertrouwde vriendin is. Eigenlijk moet ik naar huis, ik heb geen medicijnen meer en ik wil graag douchen maar helaas... Rosa kan ook niet blijven die heeft een gezin en een baan. Dus... ik blijf totdat de vrijwilliger arriveert om een paar uurtjes bij Tonny te zitten. Het slaapmiddel is inmiddels weer uitgewerkt en ze gebaart naar me dat ze wil drinken. Ik streel haar gezicht en mijn tranen zijn het enige vocht dat ik haar kan geven. De huisarts komt en ik smeek op mijn knieën om een sedatiepomp. Hij weigert en dan opeens komt Tonny overeind met haar laatste kracht en ze kijkt de huisarts aan. "Dokter ik wil sterven!!!" klinkt het luid en duidelijk! De arts staat op, mompelt "ik zal kijken wat ik kan doen" en vertrekt. Ik kan hem wel slaan!!! Ik moet naar buiten... ik wil schreeuwen, gillen .... ik moet naar huis nu!! Maar ik kan niet naar huis, de vrijwilligster komt pas om 3 uur. Dus ik ga weer naar binnen en naast Tonny zitten, haar ogen smeken me om water... ijs... en ik lieg. Zeg dat de vriezer stuk is en dat er geen ijs meer is. Mijn hart breekt opnieuw... en nog eens en nog eens.

En dan, ohhh wonder boven wonder, arriveert het sedatieteam met een pomp! Ik kan wel lachen en huilen tegelijk. Volgens mij gaat er in mijn bovenkamer ook iets niet helemaal goed. Gonny belt en ik vertel haar het nieuws... hoe raar dat je zo blij kunt zijn met een sedatiepomp!! Maar dan komt de domper, de pomp wordt ingesteld op 3 en Tonny slaapt niet! Ze blijft wakker, haar lichaam en geest vechten een epische strijd uit, het lichaam wint en ze probeert haar bed uit te komen om te drinken. Ze manipuleert en verzint smoezen om maar in de buurt van water te komen en ik kan die huisarts wel een doodschop verkopen. Dit werkt niet!!! Ik bel met Gonny en Rosa, met de thuiszorg en de Levenseindekliniek... er moet iets gebeuren en wel nu meteen. Maar er gebeurt niks en Tonny strijdt haar Titanen gevecht. Ik kan haar nu geen seconde meer alleen laten. Eindelijk is het 3 uur en komt de vrijwilligster, alsof de duvel ermee speelt... Tonny valt in slaap. En ik..ik ga naar huis. In de auto gaan alle remmen los, 20 minuten duurt de reis naar huis en ik huil, schreeuw en vloek alles bij elkaar. Zijn er écht nog maar twee dagen voorbij? Het lijkt wel alsof ik weken niet meer thuis geweest ben. Alles voelt vreemd. Eenmaal thuis bel ik Gonny, we moeten iets doen al weet ik niet wat! Uiteindelijk besluiten we om de Levenseindekliniek te bellen en te vragen wat de minimum dosis voor de sedatiepomp is en hoe we die arts zo ver kunnen krijgen dat hij die dosis ook daadwerkelijk toedient. We schrikken... de minimum dosis om te beginnen is  vele malen hoger dan wat Tonny toegediend krijgt. Met andere woorden er is op dit moment geen sprake van palliatieve sedatie. Dit is een lapmiddeltje om ons rustig te houden en de arts zijn geweten 'schoon'. Hij verwacht dus blijkbaar niet dat Tonny binnen 2 weken zal sterven en daarom geeft hij geen fiat voor de palliatieve sedatie... meneer is bang voor zijn eigen hachje! Ik krijg een telefoonnummer van iemand in Amsterdam, die moet ik bellen en die gaan contact opnemen met het team. Blijkbaar kunnen we dus om die huisarts heen als hij de touwtjes niet zelf uit handen geeft! Ik snap die man niet! Tonny heeft hem de kans geboden om eruit te stappen... het enige dat hij dan moest doen was een huisarts voor haar zoeken die wel met euthanasie uit de voeten kon. Waarom heeft ie dat niet gedaan?? Waarom heeft hij haar verzoek geaccepteerd en vervolgens alles tegengewerkt?

Voor ik het weet is het half zeven en ik ga terug naar Hedel, met lood in mijn schoenen. Vannacht blijven Rosa en ik bij Tonny. Er zal iemand van de thuiszorg langskomen om te kijken of we het redden. Er is geen nachtverpleegster beschikbaar. Om beurten zitten Rosa en ik aan Tonny's bed en houden haar hand vast. We pompen elke sedatie- en morfinebolus bij die toegestaan  is maar het helpt geen zier. Deze nacht gaat héél lang duren! Om half twee is Tonny 'klaar' wakker en wil haar bed uit. Ze moet plassen. "Welnee lieverd, je hoeft niet te plassen... je hebt al dagen niet meer gedronken!" Maar ze is onhoudbaar en vecht om haar bed uit te komen. "Néé. ik wil niet op de po-stoel.... ik wil naar de badkamer!!" Samen tillen we haar uit bed en dragen haar naar de badkamer. Eenmaal op het toilet wijst ze naar de wastafel, ze wil haar tanden poetsen. Rosa en ik kijken elkaar aan met tranen in onze ogen. We snappen het wel, ze wil drinken. Ze gaat helemaal los en we krijgen de meest vreselijke verwensingen over ons heen. Dan stort ze in en blijft er een klein trillend hoopje mens over. We zijn wanhopig en bijna op het breekpunt; wel of geen drinken geven. Dan kijkt ze me aan en opeens zie ik weer Tonny, ze streelt mijn gezicht en veegt mijn tranen weg. We dragen haar weer terug naar bed en bidden om verlossing. Om beurten gaan we even op de bank liggen, ik heb al drie nachten nauwelijks geslapen en voel me beroerd. Heb ook al dagenlang geen medicijnen meer ingenomen... ik heb geen tijd gehad om ze bij de apotheek op te halen. Hoe stom!! Ergens halverwege de nacht hoor ik de wijkverpleegster binnen komt... ik doe alsof ik slaap. Ik heb geen zin om te praten. De ochtend breekt aan en ik wil koffie, een liter of vijf!

Rosa gaat naar huis, ze heeft nog wat dingen te doen en eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg. Voordat Tonny aan dit verhaal begon, kende ik Rosa noch Gonny. Inmiddels kan ik prima met Gonny door de bocht maar Rosa is een heel ander verhaal. Dat verhaal bewaar ik voor mijn boek! Tonny heeft vanochtend van de verpleegster nog een extra slaapmiddel gekregen en vandaag gaan we met vereende krachten aan het werk om die sedatiepomp omhoog te krijgen. Gonny heeft contact gezocht met een advocaat en ik bel van Amsterdam naar Den Haag. Ik wacht tot Rosa terugkomt en ga in vliegende vaart op en neer naar huis om medicijnen te halen. Thuis pleeg ik nog een paar telefoontjes en probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen.Mijn man zit in het buitenland en de jongens 'passen op Lady, Tonny's kleine hondenkindje. Ik prop een was in de machine en haal de droger leeg. Pak de tas weer in met schone pyjama's voor Tonny en onderbroeken voor mezelf.
 De gebroken nachten breken me danig op. Het is bijna niet te geloven dat we al bijna 9 dagen onderweg zijn.... het voelt als 1 lange slechte droom. Intussen is de huisarts bij Tonny geweest en via de telefoon hebben we Rosa geïnstrueerd wat ze moet zeggen. Via NVVE en Levenseindekliniek hebben we informatie gekregen over hoe te handelen. Tevens heeft iemand in Amsterdam het palliatieve sedatie team gebeld met richtlijnen etc. En ja hoor als ik om 5 uur terugkom blijkt de pomp opgehoogd te zijn en begint Tonny slaperig te worden. Ik kan haar nog net even kussen en zeggen dat ik van haar hou, voordat ze in slaap valt. Een zucht van opluchting gaat door de kamer waar de vrijwilligers, het thuiszorgteam en wij( Rosa en ik) elkaar aanstaren. Hoe gek het ook mag klinken maar de stemming slaat om... van diep verdrietig naar intens blij. Blij voor Tonny!! Het is dinsdag 21 oktober. Rosa gaat weer naar huis en ik blijf alleen met Tonny achter. Dan gaat de deur open en komt haar buurvrouw Marjo binnen. Ze heeft wat te eten voor me gehaald, hetzelfde wat ze vaak voor Tonny haalde... zo lief! Maar ik heb geen honger en ga rustig naast Tonny's bed zitten. Ik praat tegen haar en wacht op de thuiszorg, samen verzorgen we haar. Rosa komt weer terug om samen met mij de nacht bij Tonny door te brengen, ook nu komt de nachtzuster een kijkje nemen en weer doe ik alsof ik slaap. Voor het eerst in negen dagen heb ik tijd om na te denken, ik luister naar Tonny's ademhaling en laat mijn gedachten de vrije loop. En eindelijk brengen mijn tranen verlichting, ik denk aan de laatste nacht bij mijn moeder. Ik herinner me elke seconde en weet dat mijn tranen niet alleen voor Tonny zijn. Eindelijk gaat die dikke kluisdeur open en laat ik al mijn verdriet naar de oppervlakte komen. De pijn in mijn lijf is bijna onverdraaglijk, het scheurt en snijd dwars door mijn ziel. Maar het lucht wel op!

Woensdag 22 oktober.
Tonny is diep in slaap als Rosa vertrekt, de ochtenploeg komt voor de dagelijkse verzorging en ik zet koffie. Vandaag komt Gonny en mag Rosa thuis blijven. Gelukkig! Dan bedenk ik dat het herfstvakantie is en ik mijn kleindochters al  anderhalve week niet meer gezien heb. Ik mis ze!! Voordat Rosa naar huis ging heeft ze gezegd dat ze vanaf volgende week maandag weer gaat werken en dan dus niet meer bij Tonny kan waken.  Als ik het niet alleen af kan dan moet ik maar iets anders verzinnen! Ok... en bedankt! Ik praat erover met de thuiszorg en het palliatieve team... we hebben geen idee hoe lang dit nog kan duren. Volgens Tonny zelf zou ze deze week overlijden, daar was ze vast van overtuigd! Maar... zelfs zonder voeding en vocht kan een lichaam het nog wel een poosje uithouden. Ik moet het er maar met de huisarts over hebben. Van Gonny kan ik ook niet verlangen dat ze hier volgende week blijft. Ze is nota bene kort geleden geopereerd ( nog lang niet de oude) en woont onder de rook van Rotterdam... anderhalf uur rijden dus. Rosa was duidelijk, voor haar eindigt het verhaal op zondagavond. Of Tonny nou dood is of niet! Het is tekenend voor de persoon die ze is! De huisarts komt en ook al kan ik die man wel iets doen, ik ben afhankelijk van hem en zijn team vrijwilligers! Voorzichtig breng ik hem op de hoogte van de situatie en vraag of er nog alternatieven zijn. Voordat hij Tonny onderzoekt verteld hij me dat een hospice ook een mogelijkheid is maar dan... zie ik een traan uit Tonny's oog rollen! Ze mag dan klaarblijkelijk wel slapen maar volgens mij hoort ze nog wat wij zeggen!! Die traan....oh hemel.... ze wil niet naar een hospice!!! En eigenlijk wil ik dat ook niet, we zijn nu al zover gegaan, ik wil dat ze thuis sterft! Dan maar alleen met mij, het is niet anders! Ik wijs het idee van de hand en de huisarts plaatst een klemmetje op Tonny's vinger om het zuurstofgehalte in haar bloed te meten. 78% Hij kijkt me aan en zegt;  "ook al zou u het hospice overwegen dan vrees ik dat ze tijdens het vervoer sterft". Met andere woorden, het gaat geen dagen meer duren! Moet ik nou blij zijn of....??
Gonny arriveert bij mij thuis, met hond. Ik ga dus maar weer op en neer, Tonny laat ik onder de hoede van een vrijwilligster achter. Om zeven uur zijn we weer terug en alles is nog hetzelfde. Ik ben blij dat Gonny er is anders had ik vannacht weer alleen gezeten, nou ja... niet helemaal alleen want er is weer een nachtverpleegster beschikbaar die om 11 uur komt en tot 7 uur 's ochtends blijft. De sfeer in huis is anders, ik kan niet uitleggen wat er dan anders is maar het voelt gewoon anders. Om 9 uur komt Rosa nog even kijken, we besluiten even een sigaretje te gaan roken achter en dan opeens loopt Gonny terug naar de kamer. Bizar! Rosa en ik staan wat te praten ( je moet wat...) als Gonny weer terug komt en dan opeens... zegt Rosa "Ik ga" en binnen de minuut is ze vertrokken. Ik kijk Gonny stomverbaasd aan en zeg "snap jij dit? Ze is amper 10 minuten geweest?"
Gonny kijkt me aan en begint te lachen.
"Geloof het of niet maar toen ik achter jullie aan liep om te gaan roken, hoorde ik Tonny mijn naam roepen! Ik liep terug en ze zei ( in mijn hoofd) 'zorg dat Rosa weg gaat want het is zó 11 uur'"
En raar maar waar... ik geloof haar!!
Die paar uurtjes zitten we samen met het lekkers dat Marjo gebracht heeft en praten over Tonny, het is net alsof ze glimlacht en soms moeten we lachen om alle gekke dingen die ze altijd zei. Voor we het weten is het elf uur en staat de verpleegster op de stoep. Tonny's ademhaling wordt steeds onregelmatiger en oppervlakkiger. Zou het dan nu gaan gebeuren? Het wordt 12 uur, 1 uur en dan stort ik in. Ik ben al meer dan 48 uur wakker en kan niet meer op mijn benen staan. Ik ga bij Tonny zitten en vraag haar wat te doen. "Naar huis en naar bed of blijven?" Er komt een groot 'rust' gevoel over me heen en ik omhels haar voor de laatste keer en ga samen met Gonny naar huis. Eenmaal thuis nemen we ieder een half glas wijn en een slaappil... ik moet slapen!! We laten Tonny met een gerust hart onder de hoede van de verpleegster achter.

Om kwart over drie 's nachts ( 23 oktober) staat mijn zoon naast mijn bed met de telefoon. Rosa! Tonny is om 3 uur overleden. En ik val ter plekke weer in slaap, het is goed! Een uur later staat mijn zoon er weer! Rosa aan de lijn.... of ik nog kom! En ergens in mijn benevelde brein weet ik dat ik in deze toestand niet kan rijden, Gonny ook niet!! Maar daar is een oplossing voor, de begrafenis ondernemer komt ons halen. Half bewusteloos trek ik wat kleren aan en samen met Gonny wacht ik op Alexander. Onderweg wil Gonny nog sigaretten halen, ik geeft haar mijn portemonnee en hoop dat zij nog uit kan stappen want ik red het niet. Alexander denkt dat we drugs gebruikt hebben...hahaha. Nee jongen, slechts een inslapertje en een glaasje wijn. Hij zal het wel gek vinden want wie doet nu zoiets als je weet dat je vriendin gaat sterven. Maar wat hij niet weet is dat Tonny juist wilde dat we naar huis gingen zodat zij makkelijker kon sterven. Het valt niet mee om los te laten als je lieverds je vasthouden. En dan zien we haar... met een glimlach rond haar lippen. De jaren, de pijn en de rimpels zijn weggestreken. Ze is nog warm en ik kus haar. Het is volbracht en Tonny is onderweg naar huis!

Ze heeft haar einde zelf gekozen, ze heeft alles geregisseerd. . Op 31 oktober hebben we, samen met genodigden in het uitvaartcentrum haar verjaardag gevierd met Bossche Bollen en op 1 november 2014 hebben wij haar begeleid naar het crematorium. Precies zoals ze wilde en voorspelde.