Van grote en kleine prinsessen

Wat een schijtweer!! Grauw, nat en kil. Het weer weerspiegeld een beetje mijn humeur, na een week nauwelijks slapen door die verrekte kriebelhoest kijkt er 's morgens niet écht een vrolijk koppie vanuit de spiegel terug. Nu hebben wij hier eigenlijk weinig te klagen want in het noorden van het land is het veel erger. Zodra ik mijn Facebook pagina open en over mijn tijdlijn scroll, wordt ik doodgegooid met berichtjes over code paars en mensen die over de straten schaatsen. Ok, er zijn vast leukere dingen om over te praten dan het weer... toch? Dus daar ga ik het verder dan ook niet over hebben.

Op dit moment wacht ik op de komst van mijn dochter en kleindochter. Ik verheug me erop om haar te zien, het is al ruim anderhalve week geleden en ik mis haar. Ik ben benieuwd welke outfit ze nu weer aan heeft want zoals elke échte prinses heeft ze een garderobe om bij te kwijlen. Een babyroze elfjesjurk mét vleugeltjes, een echte koninginnejurk met lange rok en gouddraad, een heuse "Frozenjurk" en zelfs een "Alice in Wonderland"gewaad. Natuurlijk compleet met kroontjes, glitterstafjes en glazen muiltjes. Zodra ze 's morgens haar oogjes open doet, is het eerste wat ze zegt; "Pinsessejuk aan! Ze heeft een beetje moeite met de' letter 'R' en dat levert ook de nodige verwarring op want oma moet dan drie keer vragen; "Wat zeg je?" Waarop de kleine prinses veranderd in een kleine heks met wilde gebaren. Zou ze een toverstaf gehad hebben dan weet ik zeker dat oma op dat moment in een pad was veranderd, mét een dikke wrat! De blik in haar felblauwe oogjes is duidelijk... oma is doof of niet helemaal 100! Eindelijk begrijp ik dat ze haar pRinssenjuRk aan wil en dan komt het volgende... welke?? Jurk 1....NeeNeeNee, oké die niet dus. Jurk 2...NeeNeeNee! We gaan nog even door en aan het eind van het liedje is jurk 1 toch de favoriet. Maar ze moet eerst gewone kleertjes aan en dat duurt ook even want wat voor de prinssenjurk geld, geld ook voor de gewone kleertjes. Het liefst heeft ze elke dag haar Prinses Sophia Onesie aan met bijpassende pantoffeltjes maar helaas moet ook Prinses Sophia wel eens in de was.  Met andere woorden ze heeft duidelijk het karakter van haar lieftallige moeder. Die is midden in de winter wel eens naar school gegaan in een witte zomerjurk zonder maillot, witte kanten sokjes en lakschoenen. Ik was er klaar mee.
Toen ik haar tussen de middag ophaalde zag ze blauw van de kou en wilde maar wat graag iets warmers aan. Vanaf dat moment liet ik haar zelf kiezen, elke ochtend ruzie over kleren daar had ik geen zin in en als ze dan in een belachelijke combinatie naar school wilde...So Be It.

De geschiedenis herhaalt zich en soms lach ik in mijn vuistje, je krijgt wat je verdient. Ik schat dat de kleine prinses, over pakweg een jaar of 15, haar blonde haren felroze verft ( net zoals haar moeder) en op de zolder van haar ouderlijk huis een onvermoede schat zal vinden. Op die zolder staat namelijk een kast met prinsessenjurken in damesmaat. Vanaf het moment dat haar moeder de prins met zijn groene Volvo heeft ontmoet, viert ze elk jaar carnaval. En vanaf dat moment heeft ze elk jaar een nieuwe prinsessen outfit gekocht. Kleine meisjes worden groot maar van binnen blijven ze "prinsesjes".

Nu ik oma ben merk ik wel dat ik meer geduld heb. Zou ik bij mijn eigen dochter gewoon meteen jurk 1 over haar hoofd getrokken hebben, bij mijn kleindochter haal ik alles uit de kast. En als ze dan stralend naar me lacht en zegt; "Oma Mah koele!! ( oma Mar kroelen) Dan smelt mijn hart en zou ik met liefde nog 100 jurkjes tevoorschijn hebben getoverd. Natuurlijk heeft kleine prinses precies door hoe ze opa en oma moeiteloos om haar minivinger kan winden. Opa is haar grote vriend vooral omdat opa een grote snoepjespot heeft ( opa is letterlijk een ouwe snoepert!!) en zij houdt ook van snoepjes. Als opa thuis is dan wordt hij gedecideerd naar zijn stoel gedirigeerd. Zodra hij zit, schuift ze op zijn schoot en vlijt haar blonde kopje tegen zijn borst. Dan komt haar handje omhoog en voor zijn gezicht wijst ze met dat vingertje richting snoeppot. Ze zegt nog niks en opa doet net alsof hij haar niet snapt. Na een paar keer wijzen fluistert ze heel zachtjes tegen hem; Opa soeppie.
Nou daar kan opa natuurlijk geen nee tegen zeggen. De pot gaat open en met een gelukzalig lachje ( of was het triomfantelijk?) vist ze er een tumtummetje uit.
Maar helaas, opa is voor zijn werk weer naar Groot Brittannië en moet alle leuks missen. Oma niet!! Oma blijft lekker thuis en geniet van het kinderspul.

Inmiddels zijn we 2 dagen verder en is de miniprinses weer naar huis. Twee dagen genieten van gekwebbel en voorstellingen. Dansen op sprookjesboomliedjes is zooo leuk! De sporen van haar verblijf zijn bijna uitgewist maar nog niet helemaal. Op verborgen plekjes naast de kast tref ik kleine paarse tekeningetjes aan ... op de muur. En ik zie in gedachten haar kleine ondeugende glimlachje terwijl ze het doet. Want, heus waar, kleine prinsessen zijn nét zo ondeugend als gewone peuters.

Mag ik het wel aan pappa vertellen?

Om maar met Johan Cruijf te spreken; elk nadeel heb ook een voordeel. Dus ( zie vorig blog) bekijk ik de zaak maar positief en pak ik mijn oude hobby maar weer op. Toen ik net met die schildklier begon te sukkelen, had ik ook vrij weinig energie en in die tijd ben ik gaan schrijven op Hyves. Eenmaal wat beter in mijn vel, meende ik dat ik minstens 11 uur per dag in de running moest zijn dus kwam er van schrijven niets meer. Jammer want ik heb er altijd veel plezier aan beleefd en er geweldige contacten aan over gehouden. Maar het is nooit te laat om het tij te keren alleen een beetje jammer dat ik daar eerst weer ziek voor moet worden. Genoeg geneuzel, ik ga er weer voor en begin gewoon weer met mijn grote liefdes... mijn kleindochters. Een hele grote inspiratiebron.

Sinterklaas kapoentje, onze jongste prinses van twee en half zingt uit volle borst en steekt haar verliefdheid op de bebaarde kindervriend niet onder stoelen of banken. Vanaf het moment dat de stoomboot uit Spanje vertrok beheerst hij haar dagen én nachten. Ik geniet weer met volle teugen van die verwachtingsvolle kindersnoetjes. Onze oudste prinses van acht drie kwart gelooft ook nog in Sinterklaas, al heeft haar moeder op school te horen gekregen dat de kindjes uit groep vijf dit jaar een surprise voor elkaar moeten maken. Het einde komt in zicht en daar hebben we het allemaal wel een beetje moeilijk mee. Schoondochter stelt het 'vertelmoment' dan ook steeds uit. De eerste schoenen worden gezet en de dametjes komen vol trots hun kadootjes laten zien. "Kijk eens oma wat Sint in mijn schoen gestopt heeft" Oma is, na drie kinderen en twee kleinkinderen, een volleerd actrice en is verbaasd hoe die Sint toch steeds weer opnieuw precies die kado's weet te geven die ze zo graag wilde!
Intussen werken we ieder onze lijstjes af en houden elkaar, via de WhatsApp, op de hoogte van de aankopen. Inclusief foto's! En daar gaat het uiteindelijk mis. Een kleine week voor het grote 5 decemberfeest, gaat de tv van onze oudste zoon kapot. Grote prinses is gewend om 's morgens de herhaling van het Sinterklaasjournaal te bekijken en dat kan nu niet. Dan maar even via mama's telefoon iets opzoeken. Jaja, kleine en grotere prinsessen weten tegenwoordig precies hoe die Smartphones werken en er blijft dan ook niets meer geheim.

De telefoon gaat en ik hoor haar stemmetje aan de andere kant; "Hallo oma, ik ben ergens achter gekomen."
Ik slik en weet opeens wat er komen gaat maar vraag natuurlijk gewoon: "Nou meisjes... vertel het eens aan oma."
Struikelend over haar woorden brengt ze me op de hoogte van het grote geheim dat ze ontdekt heeft.
"Sinterklaas bestaat niet!!"
En ze doet even haarfijn uit de doeken hoe ze dat ontdekt heeft en dat ze best wel verdrietig is. Ach gossie!! Inmiddels staan bij mij ook de tranen in mijn ogen. In één klap is voor haar de lol van Sinterklaasfeest verdwenen. Weg magie en verwachtingsvolle weken. Weg sprookjesland en kabouters en elfjes. Het maakt niet uit dat zij nu het geheim deelt met de grote mensen, ze heeft nog twee jongere nichtjes en twee nog jongere achternichtjes, voor haar is de lol eraf op dit moment.
En dan komt de clou; "Oma ik heb wel even aan mama gevraagd of ik het ook tegen papa mocht vertellen want tja... hij geloofde ook nog hè!" Ik schiet in de lach en complimenteer mijn oudste zoon met zijn acteertalent... dat heeft ie niet van een vreemde!

Op vijf december vieren we Sinterklaas bij onze jongste prinses, samen met de hele familie van beide kanten. Een berg kadootjes wordt bezorgd en dan gaan ze los, de meiden! Het ene na het andere pakje wordt uitgepakt en ze genieten allebei met volle teugen. Tussendoor kruipt grote prinses even bij me op schoot en fluistert in mijn oor; Heb ik die poppen wc van jou gehad oma? En eventjes heb ik de neiging om te zeggen. "Natuurlijk niet, die heb je van Sinterklaas!" Om dan toch maar zachtjes terug te fluisteren ..."Ja die heb je van oma ..maar niks verklappen aan Noëlle hoor!" Samenzweerderig lachen we allebei een beetje en ik besef dat er een nieuwe fase is aangebroken!

Van de regen in een hoosbui

Ik wist het al voordat ik ging! Je komt voor het één en je gaat naar huis met een aandeel in de farmaceutische industrie. Zo'n maand of 3 geleden ging ik op aanraden van mijn vriendin maar eens naar de dokter om mijn bloeddruk te laten controleren. Bij een vorige controle was ie wat aan de hoge kant maar niet verontrustend. Wanneer was die vorige controle eigenlijk?? Kan wel een jaar of wat geleden zijn. De enige keer dat ik bij de dokter kom is om bloed te laten prikken vanwege mijn niet werkende schildklier. Zelfde verhaal... je begint met 25 microgram en ( nu 200 microgram) het eind is nog niet in zicht!
Ok, bloeddruk. De dokter vraagt; heeft u klachten? Euhhh nou ik heb opvliegers en hoofdpijn. Die opvliegers heb ik in geen jaren gehad maar die zijn dus weer van de partij. En die hoofdpijn... tja... ik zie soms letterlijk sterretjes. De band wordt om mijn arm geschoven en opgepompt. Het apparaat doet zelf zijn werk, de techniek staat voor niets. De dokter kijkt naar de uitslag en kijkt naar mij. We gaan even van arm wisselen. De band wordt weer om mijn arm geschoven, deze keer de linker en het apparaat wordt weer ingeschakeld. Opnieuw een wat verontruste blik van de dokter.
"Ik ga even bellen, blijft u rustig zitten."
Ik ga nergens heen... ik zit nog vast aan die bloeddrukmeter weet je wel.
Ze komt terug met de telefoon nog aan haar oor en schakelt het apparaat weer in. Nu begin ik hem toch wel een beetje te knijpen. Wat is er aan de hand?
Ze leest de uitslag nu hardop voor aan de persoon die ze aan de lijn heeft. 223/138.
Nu ben ik dus niet gek en weet dat dit te hoog is, de vorige keer was stond de teller stil bij 150/90 of zoiets. Spontaan schieten er nu nog wat punten bij, gelukkig staat het apparaat niet meer aan. De dokter loopt weer weg met de telefoon nog aan haar oor. Daar zit ik dan. En nu?
Na een paar minuten komt ze de spreekkamer weer in en gaat tegenover me zitten.
"Mevrouw van Oostenbrugge, dit is niet zo mooi."
Nee, dat snapt deze mevrouw wel maar wat gaan we eraan doen dan?
"Ik heb het ziekenhuis even gebeld en de cardioloog wilde u wel opnemen"
Ik kijk haar aan..." opnemen?" Nee dat gaat even niet gebeuren, ik heb nog zoveel te doen en mijn kleindochter staat straks te wachten op oma. Dus van opnemen is geen sprake. Ze knikt.
"dat antwoord had ik al verwacht, ik ken u inmiddels een beetje. Dus er komt zo iemand van de apotheek langs met medicijnen die u meteen moet innemen en dan gaan we weer meten, als de bloeddruk zakt mag u naar huis en morgen naar het ziekenhuis. Als de bloeddruk niet zakt..."
Ja, ik vat hem!
Een kwartiertje later worden de capsules bezorgt op de praktijk en mag ik ze meteen openbreken en innemen. Nog eens tien minuten later herhalen we het ritueel met de bloeddrukmeter en... godzijdank... hij is gezakt naar 160/110. Ik mag naar huis met een pakket pillen.
En dan gaat het balletje rollen. Ohh hemel! Bloed prikken, bloeddruk meten en om de dag naar de praktijk. Hartfilmpjes en cardiogrammen. Het houdt niet op. Van het ene bloeddrukverlagend medicijn naar het volgende. Van 1 pil per dag naar 4 pillen per dag en het eind is nog niet in zicht. De uitslagen van de bloedonderzoeken komen binnen. Ik probeer ze telefonisch te krijgen maar die vlieger gaat weer niet op. Ik mag me weer melden bij de huisarts. Nierfalen, leverfalen, problemen met de bijnieren en bijschildklieren en een ernstig ( zeg maar gerust zeer ernstig) vitamine D tekort.
Zie je wel ik wist het!!
Je gaat voor iets simpels en dan gaat de doos van Pandora open! Niks niet van de regen in de drup!! Nee ik krijg gewoon gelijk een tsunami over me heen. Nu ... drie maanden en een schijtlading pillen verder voel ik me nog belabberder dan voordat ik naar de dokter ging. Ohh ja en omdat ik er toch was heb ik meteen maar even gezegd dat ik zo'n last van mijn benen heb. Beter gezegd, ik voel ze de helft van de tijd niet en dat is best lastig als je boodschappen moet doen. Ergens in mijn achterhoofd rekende ik op een herniaatje of zoiets. Néé natuurlijk niet, geen hernia want daar zou misschien simpel iets aan gedaan kunnen worden. Ik ga maar meteen voor een lumbale stenose. Met andere woorden, lendewervelkanaalvernauwing. Zo dat is nog eens iets voor dat letterspel! Een MRI mag uitwijzen in hoeverre dit kanaal precies vernauwd is. Ik denk dat ik het wel weet. Als je niet verder dan 50 meter kunt lopen of welgeteld 8 minuten kunt staan dan zal de boel wel flink in de knel zitten. Hier krijg ik nou spontaan hartkloppingen van! Oh jee.....

Naar huis

Ergens halverwege de zomer van 2014 kwam mijn vriendin Tonny met een beladen verzoek. Het zal zo rond half juli geweest zijn dat zij mij vroeg of ik haar wilde helpen met haar euthanasieverzoek bij de behandelende artsen. Ik schrok hier erg van, ook al wist ik al geruime tijd dat zij heel veel pijn had door diverse aandoeningen. Ik ga hier niet allemaal opnoemen wat zij mankeerde maar het is meer dan genoeg voor 1 lijf en geest om aan te kunnen. Opeens veranderde de zonnige zomer in een donker seizoen want met elk gesprek dat wij voerden kwam haar einde dichterbij. We voerden gesprekken met de Euthanasie-vereniging, huisarts en Levenseindekliniek. Alle opties zijn de revue gepasseerd, legale en niet legale methodes. Inmiddels had zij ook met een andere vriendin haar plannen besproken en bracht zij ons met elkaar in contact. Het werd al gaande weg duidelijk dat het niet 'zomaar' was, wat ze van ons vroeg en ook dat wij het niet met zijn tweetjes aan zouden kunnen. Er werd nog een derde persoon ingeschakeld. In diezelfde periode begon zij met het weggeven van haar aardse bezittingen. Ze wilde graag bij leven schenken zodat ze zeker wist dat haar dierbare vrienden ( familie had zij niet meer en ook geen man of kinderen) datgene zouden krijgen wat zij hun wilde geven. Weken zijn we bezig geweest om al haar spullen ( inclusief meubels etc) op de plekken van bestemming te krijgen. Elke dag had ik een kofferbak vol spullen bij me die uitgezocht en uitgedeeld moest worden. In de weekeinden werden de mannen ingeschakeld om de grote spullen te verhuizen... bus- en aanhangwagen-ladingn vol! Het huis werd leger en leger.  En op 14 september werd ik officieel het nieuwe baasje van haar kleine hondenkindje Lady. Een roomkleurige Chihuahua van bijna 4 jr. oud. Ooit heb ik geroepen "géén hond meer" na het laten inslapen van onze Leonberger maar wat ben ik blij met het beestje! Tevens heeft ze haar hele uitvaart geregeld, alles van het begin tot het einde. De uitvaartondernemer heeft zich vast wel even achter zijn oren gekrabbelt. Tonny wilde gebalsemd worden want, zo zei ze, ze wilde als het mogelijk was graag haar verjaardag nog 'vieren' op 31 oktober. Ze ging er zelf van uit dat ze dan al overleden zou zijn dus graag balsemen want dan lijkt het nog wat! En dan ook graag op 1 november gecremeerd worden, op Allerheiligen want 'daar had ze iets mee'.

Het is een moeizame weg om je leven te beëindigen op een zelfgekozen moment. De wet is onverbiddelijk en artsen staan niet te springen om te helpen. Ook de huisarts van Tonny niet. Vanwege zijn geloofsovertuiging wilde hij niet meewerken aan euthanasie, helaas nam hij haar ook niet serieus. Artsen en specialisten die eerst welwillend tegenover haar verzoek stonden werden door deze huisarts benaderd, waarna zij zich terugtrokken en geen medewerking meer wilde verlenen om bij de levenseindekliniek hun bevindingen te deponeren. En dan sta je met de rug tegen de muur! De pijnen die zij leed werden met de week heviger en op een maandagavond heb ik in paniek Gonny ( de tweede vriendin) gebeld. Samen hebben wij de nacht bij Tonny doorgebracht en heeft Gonny één van die vreselijke aanvallen gefilmd met haar telefoon. De huisartsenpost gebeld en het filmpje aan de dienstdoende arts laten zien. De volgende ochtend stond de huisarts voor de deur, hij was ingeseind door zijn collega en kwam even polshoogte nemen. Even leek het erop dat hij haar nu wel serieus nam maar toen zij weer over euthanasie begon vertrok hij binnen de minuut. Uiteindelijk heeft hij wel haar verzoek en dossier naar de levenseindekliniek gestuurd maar na een telefoontje van ons werd duidelijk dat er nog maanden ( 5 of 6) overheen zouden gaan voordat alles rond was en eventueel de levensbeëindiging zou kunnen plaatsvinden. Het is een zorgvuldig maar ook tijdrovend proces wat voor iemand ( zoals Tonny) in een bepaalde situatie,  niet meer haalbaar is. Er werd contact gezocht met een counselor ( psycholoog) die informatie geeft over zelfdoding in de breedste zin van het woord. Via hem kwam ze op het spoor van het boek van Boudewijn Chabot "De Uitweg". In dit boek wordt duidelijk uitgelegd hoe je zelf de regie van je sterfmoment in handen kunt nemen. Ik heb het boek voor haar besteld en na twee dagen belde ze me juichend op.

Euforisch was ze!! Ze had haar beslissing genomen! Het was inmiddels 8 oktober. Vanaf dat moment werd het een heksenketel. Tonny had besloten om op 13 oktober te stoppen met eten en drinken. Een bewust verstervingsproces werd dan in gang gezet. In de week daarvoor was ze al gestopt met haar medicatie, het enige dat ze nog slikte waren bloedverdunners. Ze wilde koste wat kost voorkomen dat ze voortijdig een hersenbloeding of infarct zou krijgen ( en dus niet meer wilsbekwaam zou kunnen zijn). Vanaf die 13de oktober stopte ze ook daarmee, bewust het risico nemend. De huisarts werd uitgenodigd voor een gesprek en kreeg meteen een handgeschreven document onder zijn neus geschoven. Tonny hield niet van half werk! Hij kon kiezen of delen...met haar dit proces ingaan of een andere arts inschakelen. Volgens mij nam hij haar nog steeds niet serieus! Hij accepteerde de 'uitdaging' en schakelde thuiszorg in om ons ( de drie musketiers) te ondersteunen bij de verzorging. Vanaf dat moment lijkt de tijd te zijn uitgerekt tot één onmenselijk lange dag. Om beurten bleven Rosa of ik, 1 dag plus nacht bij Tonny. Het niet eten koste haar geen enkele moeite maar na vier dagen niet drinken en slechts een paar ijsklontjes per dag, werd de dorst een ware beul. Drie x per dag kwam er iemand van de thuiszorg langs voor wassen en mondverzorging. Vrijwilligers werden ingezet om ons te ondersteunen zodat we 's nachts een paar uur konden slapen. Vrijdag 17 oktober arriveert Gonny die haar lieve vriendin dan 5 dagen niet gezien heeft. De schok is groot!

Gonny besluit om de nacht alleen met Tonny door te brengen en zo geschied. Ze slapen allebei als rozen en hebben ook nog een goed gesprek gevoerd. In die week hebben we allemaal zo onze eigen dingen met Tonny besproken en samen gelachen en gehuild. Maar dan die zaterdagochtend. Na een goede nacht ontwaakt er een andere Tonny dan degene die is gaan slapen. Opeens is alles anders, ze wil drinken en wel nu!! Dit is het moment dat we allemaal gevreesd hebben, dit moment waarvan ze wist dat het zou komen.( Tonny raakte in een delirium) Ze heeft ons stuk voor stuk laten beloven dat, wat ze ook zou zeggen en hoe ze ons zou smeken, we haar geen drinken mochten geven. Het moment dat ze in haar 'document' had beschreven en waar ze ons voor heeft laten tekenen. Geen vocht of voedsel, geen sonde's of infuus!
Het grote manipuleren is begonnen, haar lichaam schreeuwt om vocht op welke manier dan ook en haar geest zoekt wegen om die behoefte te bevredigen. Op een bepaald moment gaat het mis en moet Gonny haar van de kraan aftrekken. Hartverscheurend!! We ontwijken haar ogen en smeken de huisarts om een pomp met slaapmiddel. Het enige dat we voor elkaar krijgen is een morfinepomp om de hevige pijnen wat te dimmen. We pompen elke bolus bij die kan maar dit helpt niet tegen de dorst. Na die martelende zaterdag breekt een nog heftiger zondag aan. We zijn radeloos! De twijfel slaat toe; Wil Tonny dit écht wel? Misschien heeft ze zich bedacht? Kunnen wij dit nog aan? Tonny die altijd met haar immens grote hart alleen maar liefde heeft gegeven. Diezelfde Tonny waar we zo mateloos veel van houden die nu snakkend naar verlossing op dat bed ligt. Mijn grens is bijna bereikt en niet alleen de mijne. Het is haar keus om dit te doen, niet die van ons. Wij wilden haar nog jaren bij ons houden, lachen-huilen-genieten maar dan zonder pijn. Ik breek en huil in de armen van een vrijwilligster. Ik moet weg uit die kamer want nog één keer die smekende blik en ik geef haar een fles water! Er moet iets gebeuren en wel nu!

De thuiszorg belt met de huisartsenpost en er wordt besloten om een slaapmiddel per injectie toe te dienen. En dan valt ze eindelijk in een diepe slaap. De nachtzuchter dient nogmaals zo'n zelfde dosis toe. Gonny is inmiddels weer naar huis, die moet de volgende dag zelf naar het ziekenhuis. Ik blijf met de nachtzuster en probeer een paar uur te slapen. Die maandagochtend wordt ze wakker met een heldere blik in haar ogen, ze gebaart dat ik haar mond nat moet maken want ze wil praten. Ik hak een stukje ijs in kleine brokjes en na een paar minuten begint ze te praten. Ze is zich bewust van haar toestand want blijkbaar is de 'oude' Tonny nog aanwezig als de 'nieuwe' Tonny zich aandient. Ze vindt het vreselijk dat ze ons zoveel verdriet doet maar ze kan niet anders. Ze had ons dit willen besparen als de huisarts maar meegewerkt had want dan was dit niet nodig geweest. En zo praten wij nog een klein half uurtje en ze verteld me haar laatste geheimen. Ik koester het moment want ik weet dat het niet lang zal duren. Rosa komt en Tonny slaapt ( ik heb haar een rectaal slaapmiddel toegediend wat ik via de nachtzuster heb gekregen) . We verhuizen even naar de aanbouw om een kopje koffie te drinken.  Want ondanks het feit dat Tonny ons bezwoer dat ze het best aankon om ons koffie te zien drinken, hebben we besloten om dat niet te doen. Eten doen we ook achter, alhoewel ik me nauwelijks kan herinneren dat ik de afgelopen dagen heb gegeten. De thuiszorg arriveert en spreekt met mij de nacht door. Dan wordt Tonny weer wakker en aan haar ogen zie ik dat het niet meer mijn vertrouwde vriendin is. Eigenlijk moet ik naar huis, ik heb geen medicijnen meer en ik wil graag douchen maar helaas... Rosa kan ook niet blijven die heeft een gezin en een baan. Dus... ik blijf totdat de vrijwilliger arriveert om een paar uurtjes bij Tonny te zitten. Het slaapmiddel is inmiddels weer uitgewerkt en ze gebaart naar me dat ze wil drinken. Ik streel haar gezicht en mijn tranen zijn het enige vocht dat ik haar kan geven. De huisarts komt en ik smeek op mijn knieën om een sedatiepomp. Hij weigert en dan opeens komt Tonny overeind met haar laatste kracht en ze kijkt de huisarts aan. "Dokter ik wil sterven!!!" klinkt het luid en duidelijk! De arts staat op, mompelt "ik zal kijken wat ik kan doen" en vertrekt. Ik kan hem wel slaan!!! Ik moet naar buiten... ik wil schreeuwen, gillen .... ik moet naar huis nu!! Maar ik kan niet naar huis, de vrijwilligster komt pas om 3 uur. Dus ik ga weer naar binnen en naast Tonny zitten, haar ogen smeken me om water... ijs... en ik lieg. Zeg dat de vriezer stuk is en dat er geen ijs meer is. Mijn hart breekt opnieuw... en nog eens en nog eens.

En dan, ohhh wonder boven wonder, arriveert het sedatieteam met een pomp! Ik kan wel lachen en huilen tegelijk. Volgens mij gaat er in mijn bovenkamer ook iets niet helemaal goed. Gonny belt en ik vertel haar het nieuws... hoe raar dat je zo blij kunt zijn met een sedatiepomp!! Maar dan komt de domper, de pomp wordt ingesteld op 3 en Tonny slaapt niet! Ze blijft wakker, haar lichaam en geest vechten een epische strijd uit, het lichaam wint en ze probeert haar bed uit te komen om te drinken. Ze manipuleert en verzint smoezen om maar in de buurt van water te komen en ik kan die huisarts wel een doodschop verkopen. Dit werkt niet!!! Ik bel met Gonny en Rosa, met de thuiszorg en de Levenseindekliniek... er moet iets gebeuren en wel nu meteen. Maar er gebeurt niks en Tonny strijdt haar Titanen gevecht. Ik kan haar nu geen seconde meer alleen laten. Eindelijk is het 3 uur en komt de vrijwilligster, alsof de duvel ermee speelt... Tonny valt in slaap. En ik..ik ga naar huis. In de auto gaan alle remmen los, 20 minuten duurt de reis naar huis en ik huil, schreeuw en vloek alles bij elkaar. Zijn er écht nog maar twee dagen voorbij? Het lijkt wel alsof ik weken niet meer thuis geweest ben. Alles voelt vreemd. Eenmaal thuis bel ik Gonny, we moeten iets doen al weet ik niet wat! Uiteindelijk besluiten we om de Levenseindekliniek te bellen en te vragen wat de minimum dosis voor de sedatiepomp is en hoe we die arts zo ver kunnen krijgen dat hij die dosis ook daadwerkelijk toedient. We schrikken... de minimum dosis om te beginnen is  vele malen hoger dan wat Tonny toegediend krijgt. Met andere woorden er is op dit moment geen sprake van palliatieve sedatie. Dit is een lapmiddeltje om ons rustig te houden en de arts zijn geweten 'schoon'. Hij verwacht dus blijkbaar niet dat Tonny binnen 2 weken zal sterven en daarom geeft hij geen fiat voor de palliatieve sedatie... meneer is bang voor zijn eigen hachje! Ik krijg een telefoonnummer van iemand in Amsterdam, die moet ik bellen en die gaan contact opnemen met het team. Blijkbaar kunnen we dus om die huisarts heen als hij de touwtjes niet zelf uit handen geeft! Ik snap die man niet! Tonny heeft hem de kans geboden om eruit te stappen... het enige dat hij dan moest doen was een huisarts voor haar zoeken die wel met euthanasie uit de voeten kon. Waarom heeft ie dat niet gedaan?? Waarom heeft hij haar verzoek geaccepteerd en vervolgens alles tegengewerkt?

Voor ik het weet is het half zeven en ik ga terug naar Hedel, met lood in mijn schoenen. Vannacht blijven Rosa en ik bij Tonny. Er zal iemand van de thuiszorg langskomen om te kijken of we het redden. Er is geen nachtverpleegster beschikbaar. Om beurten zitten Rosa en ik aan Tonny's bed en houden haar hand vast. We pompen elke sedatie- en morfinebolus bij die toegestaan  is maar het helpt geen zier. Deze nacht gaat héél lang duren! Om half twee is Tonny 'klaar' wakker en wil haar bed uit. Ze moet plassen. "Welnee lieverd, je hoeft niet te plassen... je hebt al dagen niet meer gedronken!" Maar ze is onhoudbaar en vecht om haar bed uit te komen. "Néé. ik wil niet op de po-stoel.... ik wil naar de badkamer!!" Samen tillen we haar uit bed en dragen haar naar de badkamer. Eenmaal op het toilet wijst ze naar de wastafel, ze wil haar tanden poetsen. Rosa en ik kijken elkaar aan met tranen in onze ogen. We snappen het wel, ze wil drinken. Ze gaat helemaal los en we krijgen de meest vreselijke verwensingen over ons heen. Dan stort ze in en blijft er een klein trillend hoopje mens over. We zijn wanhopig en bijna op het breekpunt; wel of geen drinken geven. Dan kijkt ze me aan en opeens zie ik weer Tonny, ze streelt mijn gezicht en veegt mijn tranen weg. We dragen haar weer terug naar bed en bidden om verlossing. Om beurten gaan we even op de bank liggen, ik heb al drie nachten nauwelijks geslapen en voel me beroerd. Heb ook al dagenlang geen medicijnen meer ingenomen... ik heb geen tijd gehad om ze bij de apotheek op te halen. Hoe stom!! Ergens halverwege de nacht hoor ik de wijkverpleegster binnen komt... ik doe alsof ik slaap. Ik heb geen zin om te praten. De ochtend breekt aan en ik wil koffie, een liter of vijf!

Rosa gaat naar huis, ze heeft nog wat dingen te doen en eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg. Voordat Tonny aan dit verhaal begon, kende ik Rosa noch Gonny. Inmiddels kan ik prima met Gonny door de bocht maar Rosa is een heel ander verhaal. Dat verhaal bewaar ik voor mijn boek! Tonny heeft vanochtend van de verpleegster nog een extra slaapmiddel gekregen en vandaag gaan we met vereende krachten aan het werk om die sedatiepomp omhoog te krijgen. Gonny heeft contact gezocht met een advocaat en ik bel van Amsterdam naar Den Haag. Ik wacht tot Rosa terugkomt en ga in vliegende vaart op en neer naar huis om medicijnen te halen. Thuis pleeg ik nog een paar telefoontjes en probeer ik mezelf weer bij elkaar te rapen.Mijn man zit in het buitenland en de jongens 'passen op Lady, Tonny's kleine hondenkindje. Ik prop een was in de machine en haal de droger leeg. Pak de tas weer in met schone pyjama's voor Tonny en onderbroeken voor mezelf.
 De gebroken nachten breken me danig op. Het is bijna niet te geloven dat we al bijna 9 dagen onderweg zijn.... het voelt als 1 lange slechte droom. Intussen is de huisarts bij Tonny geweest en via de telefoon hebben we Rosa geïnstrueerd wat ze moet zeggen. Via NVVE en Levenseindekliniek hebben we informatie gekregen over hoe te handelen. Tevens heeft iemand in Amsterdam het palliatieve sedatie team gebeld met richtlijnen etc. En ja hoor als ik om 5 uur terugkom blijkt de pomp opgehoogd te zijn en begint Tonny slaperig te worden. Ik kan haar nog net even kussen en zeggen dat ik van haar hou, voordat ze in slaap valt. Een zucht van opluchting gaat door de kamer waar de vrijwilligers, het thuiszorgteam en wij( Rosa en ik) elkaar aanstaren. Hoe gek het ook mag klinken maar de stemming slaat om... van diep verdrietig naar intens blij. Blij voor Tonny!! Het is dinsdag 21 oktober. Rosa gaat weer naar huis en ik blijf alleen met Tonny achter. Dan gaat de deur open en komt haar buurvrouw Marjo binnen. Ze heeft wat te eten voor me gehaald, hetzelfde wat ze vaak voor Tonny haalde... zo lief! Maar ik heb geen honger en ga rustig naast Tonny's bed zitten. Ik praat tegen haar en wacht op de thuiszorg, samen verzorgen we haar. Rosa komt weer terug om samen met mij de nacht bij Tonny door te brengen, ook nu komt de nachtzuster een kijkje nemen en weer doe ik alsof ik slaap. Voor het eerst in negen dagen heb ik tijd om na te denken, ik luister naar Tonny's ademhaling en laat mijn gedachten de vrije loop. En eindelijk brengen mijn tranen verlichting, ik denk aan de laatste nacht bij mijn moeder. Ik herinner me elke seconde en weet dat mijn tranen niet alleen voor Tonny zijn. Eindelijk gaat die dikke kluisdeur open en laat ik al mijn verdriet naar de oppervlakte komen. De pijn in mijn lijf is bijna onverdraaglijk, het scheurt en snijd dwars door mijn ziel. Maar het lucht wel op!

Woensdag 22 oktober.
Tonny is diep in slaap als Rosa vertrekt, de ochtenploeg komt voor de dagelijkse verzorging en ik zet koffie. Vandaag komt Gonny en mag Rosa thuis blijven. Gelukkig! Dan bedenk ik dat het herfstvakantie is en ik mijn kleindochters al  anderhalve week niet meer gezien heb. Ik mis ze!! Voordat Rosa naar huis ging heeft ze gezegd dat ze vanaf volgende week maandag weer gaat werken en dan dus niet meer bij Tonny kan waken.  Als ik het niet alleen af kan dan moet ik maar iets anders verzinnen! Ok... en bedankt! Ik praat erover met de thuiszorg en het palliatieve team... we hebben geen idee hoe lang dit nog kan duren. Volgens Tonny zelf zou ze deze week overlijden, daar was ze vast van overtuigd! Maar... zelfs zonder voeding en vocht kan een lichaam het nog wel een poosje uithouden. Ik moet het er maar met de huisarts over hebben. Van Gonny kan ik ook niet verlangen dat ze hier volgende week blijft. Ze is nota bene kort geleden geopereerd ( nog lang niet de oude) en woont onder de rook van Rotterdam... anderhalf uur rijden dus. Rosa was duidelijk, voor haar eindigt het verhaal op zondagavond. Of Tonny nou dood is of niet! Het is tekenend voor de persoon die ze is! De huisarts komt en ook al kan ik die man wel iets doen, ik ben afhankelijk van hem en zijn team vrijwilligers! Voorzichtig breng ik hem op de hoogte van de situatie en vraag of er nog alternatieven zijn. Voordat hij Tonny onderzoekt verteld hij me dat een hospice ook een mogelijkheid is maar dan... zie ik een traan uit Tonny's oog rollen! Ze mag dan klaarblijkelijk wel slapen maar volgens mij hoort ze nog wat wij zeggen!! Die traan....oh hemel.... ze wil niet naar een hospice!!! En eigenlijk wil ik dat ook niet, we zijn nu al zover gegaan, ik wil dat ze thuis sterft! Dan maar alleen met mij, het is niet anders! Ik wijs het idee van de hand en de huisarts plaatst een klemmetje op Tonny's vinger om het zuurstofgehalte in haar bloed te meten. 78% Hij kijkt me aan en zegt;  "ook al zou u het hospice overwegen dan vrees ik dat ze tijdens het vervoer sterft". Met andere woorden, het gaat geen dagen meer duren! Moet ik nou blij zijn of....??
Gonny arriveert bij mij thuis, met hond. Ik ga dus maar weer op en neer, Tonny laat ik onder de hoede van een vrijwilligster achter. Om zeven uur zijn we weer terug en alles is nog hetzelfde. Ik ben blij dat Gonny er is anders had ik vannacht weer alleen gezeten, nou ja... niet helemaal alleen want er is weer een nachtverpleegster beschikbaar die om 11 uur komt en tot 7 uur 's ochtends blijft. De sfeer in huis is anders, ik kan niet uitleggen wat er dan anders is maar het voelt gewoon anders. Om 9 uur komt Rosa nog even kijken, we besluiten even een sigaretje te gaan roken achter en dan opeens loopt Gonny terug naar de kamer. Bizar! Rosa en ik staan wat te praten ( je moet wat...) als Gonny weer terug komt en dan opeens... zegt Rosa "Ik ga" en binnen de minuut is ze vertrokken. Ik kijk Gonny stomverbaasd aan en zeg "snap jij dit? Ze is amper 10 minuten geweest?"
Gonny kijkt me aan en begint te lachen.
"Geloof het of niet maar toen ik achter jullie aan liep om te gaan roken, hoorde ik Tonny mijn naam roepen! Ik liep terug en ze zei ( in mijn hoofd) 'zorg dat Rosa weg gaat want het is zó 11 uur'"
En raar maar waar... ik geloof haar!!
Die paar uurtjes zitten we samen met het lekkers dat Marjo gebracht heeft en praten over Tonny, het is net alsof ze glimlacht en soms moeten we lachen om alle gekke dingen die ze altijd zei. Voor we het weten is het elf uur en staat de verpleegster op de stoep. Tonny's ademhaling wordt steeds onregelmatiger en oppervlakkiger. Zou het dan nu gaan gebeuren? Het wordt 12 uur, 1 uur en dan stort ik in. Ik ben al meer dan 48 uur wakker en kan niet meer op mijn benen staan. Ik ga bij Tonny zitten en vraag haar wat te doen. "Naar huis en naar bed of blijven?" Er komt een groot 'rust' gevoel over me heen en ik omhels haar voor de laatste keer en ga samen met Gonny naar huis. Eenmaal thuis nemen we ieder een half glas wijn en een slaappil... ik moet slapen!! We laten Tonny met een gerust hart onder de hoede van de verpleegster achter.

Om kwart over drie 's nachts ( 23 oktober) staat mijn zoon naast mijn bed met de telefoon. Rosa! Tonny is om 3 uur overleden. En ik val ter plekke weer in slaap, het is goed! Een uur later staat mijn zoon er weer! Rosa aan de lijn.... of ik nog kom! En ergens in mijn benevelde brein weet ik dat ik in deze toestand niet kan rijden, Gonny ook niet!! Maar daar is een oplossing voor, de begrafenis ondernemer komt ons halen. Half bewusteloos trek ik wat kleren aan en samen met Gonny wacht ik op Alexander. Onderweg wil Gonny nog sigaretten halen, ik geeft haar mijn portemonnee en hoop dat zij nog uit kan stappen want ik red het niet. Alexander denkt dat we drugs gebruikt hebben...hahaha. Nee jongen, slechts een inslapertje en een glaasje wijn. Hij zal het wel gek vinden want wie doet nu zoiets als je weet dat je vriendin gaat sterven. Maar wat hij niet weet is dat Tonny juist wilde dat we naar huis gingen zodat zij makkelijker kon sterven. Het valt niet mee om los te laten als je lieverds je vasthouden. En dan zien we haar... met een glimlach rond haar lippen. De jaren, de pijn en de rimpels zijn weggestreken. Ze is nog warm en ik kus haar. Het is volbracht en Tonny is onderweg naar huis!

Ze heeft haar einde zelf gekozen, ze heeft alles geregisseerd. . Op 31 oktober hebben we, samen met genodigden in het uitvaartcentrum haar verjaardag gevierd met Bossche Bollen en op 1 november 2014 hebben wij haar begeleid naar het crematorium. Precies zoals ze wilde en voorspelde.

Wie trouwt mijn zoon 8 -de finale

Wie trouwt mijn zoon 8 – De finale!

De afgelopen weken is er veel gebeurt. Wat ooit begon als een grapje is uitgegroeid tot een heus avontuur waarvan we de afloop niet kunnen voorzien. Ruim een jaar geleden verstuurden we, met een grijns op ons gezicht, het aanmeldformulier voor een nieuw seizoen Wie Trouwt Mijn Zoon. In december 2012 werden we door Eyeworks uitgenodigd voor een screentest. Saillant detail....toen wij bij het pand van Eyeworks aankwamen, liepen we opa Cor en Zico tegen het lijf! Toen wisten we niet of we wel leuk genoeg waren om mee te mogen doen en al helemaal niet dat Zico en zijn opa in hetzelfde programma zouden zitten. De uitkomst is inmiddels bekend anders zou ik dit blog niet schrijven natuurlijk! En nu staan we klaar voor het grote moment! Onze spullen staan al in de auto, familieleden en vrienden zijn uitgenodigd. Vandaag is de grote dag! Stephen is nerveus en ik eigenlijk ook wel een beetje. De afgelopen dagen hebben we veelvuldig contact gehad met Christina en zodoende weten we dat ook zij met bibbers in haar lijf rondloopt. Het kan natuurlijk nog alle kanten op! Ook al heeft Stephen in Parijs voor haar gekozen, dat wil nog niet zeggen dat hij straks, op Slot Zeist, ook voor haar kiest. Voor hetzelfde geld bedenkt hij zich op het allerlaatste moment en krijg ik de ring toegeschoven! We nemen voor nu even afscheid van onze familieleden, zij komen straks ook naar Zeist.

                                                           

Onze dag begint iets eerder natuurlijk. Visagie, omkleden en dan de opname's in de auto. Een prachtige witte Rolls Royce met chauffeur. Jeroen ( jawel onze cameraman uit Parijs) wurmt zich op de voorstoel en we gaan rondjes rijden over het terrein. De chauffeur, een hele aardige man maar wel een beetje eigenwijs, rijdt de rondjes zoals hij ze wil. Gevolg...véél opnametijd!! De regisseur staat te springen op het bordes, zwaaiend met zijn armen brult hij aanwijzingen naar ons. Wij liggen slap van het lachen op de achterbank. Jeroen loopt rood aan van inspanning want die camera is loodzwaar en de chauffeur rijdt doodgemoedereerd weer een verkeerd rondje. Gooi ons maar achter de kast! Volgens mij hebben we die 'aankomst-opname' wel 15 x overnieuw gedaan, de poedermoeder moest er zelfs weer aan te pas komen om mijn uitgelopen make-up bij te werken! Maar eindelijk staat het erop al zitten we nu wel een beetje in tijdnood want er moeten 4 ceremoniën opgenomen worden! Wij zijn het eerste koppel! Familieleden en vrienden vullen de 'trouwzaal', Jochem staat al klaar en doet even zijn woordje. Stephen en ik staan in een aangrenzende ruimte. Eerst mag Steef naar binnen. Ik kan via een monitor meekijken en zie aan zijn mondhoeken dat hij toch wel een beetje zenuwachtig is. Het is ook niet niks. Op alle strategische plaatsen staan camera's, de regisseur wappert met zijn armen en roept aanwijzingen. Familie en vrienden in het publiek en dan sta je daar in je apepakkie met....jawel...alweer een verkeerde ( dus te grote) broek!!!! Dan voegt Christina zich bij mij. Wauw...wat ziet ze er mooi uit in haar lange zwarte avondjurk. We geven elkaar een hand en ik voel haar vingers trillen. “Rustig maar meisje, het komt allemaal goed!” We krijgen een seintje en mogen ook de zaal betreden. Jochem kijkt blij, ik weet zeker dat hij hier een goed gevoel bij heeft! Aan de ene kant van de zaal zitten onze familie en vrienden, aan de andere kant...Tracey ( Christina's moeder) Kim met haar moeder en tante, Barbara, Charlotte, Nienke en vast nog meer mensen die ik vergeet! Helaas is Suraya er niet bij, die moest voor haar werk naar Barcelona maar ze heeft wél een berichtje gestuurd!! Ze hebben allemaal een brede lach op hun gezichten. En dan gaat het beginnen. Stephen is zeker van zijn zaak! Hij pakt de prachtige ring die ik heb helpen maken op de vakschool in Schoonhoven en zonder aarzelen vraagt hij of Christina de ring wil accepteren. Gelukkig, ze zegt JA en hij schuift hem aan haar vinger. Iedereen klapt en dan zit het erop...zomaar..klaar! Ik volg het setje naar buiten waar de Rolls weer klaarstaat, een laatste zwaai en daar gaan ze ( voor weer een rondje terrein!) Er worden nog meer foto's gemaakt, we moeten nog even een paar praatjes voor de camera houden en dan zit het er voor ons écht op. Inmiddels is Rick's ceremonie in volle gang en die missen we dus, jammer! Maar ik neem me voor om wel bij die van Richard en Zico te gaan kijken. Dat belooft namelijk wel een spektakel te worden. Ik heb in de wandelgangen al iets opgevangen dus ik ben benieuwd.

Beneden bij de kleedruimtes loop ik Zico tegen het lijf die worstelt met zijn broek...het zal toch niet? Jawel, alsof de duvel ermee speelt....Stephen heeft Zico's broek en Zico heeft die van Stephen. Uiteindelijk kan Zico met een passende broek zijn ceremonie doen en Steef? Steef trekt zijn eigen kleren weer aan! De dag loopt ten einde en voor we het weten is het donker. Ongelooflijk maar waar, het is af. De serie Wie Trouwt Mijn Zoon is een feit. We moeten afscheid nemen van heel veel mensen. Ik zie Heiko en Luc ( onze crew tijdens de thuisdates) Jeroen (onze cameraman hier en in Parijs), Quirine van der Kamp ( de verslaggeefster van Rick en moeder Liesbeth met haar waren we in Parijs). Desiree( onze poedermoeder) De mensen van Eyeworks: Marianne Ras, David wiens achternaam ik niet weet, Chris(tian) Ashman, Rowan Kallasingh, Jerrald Pieterman en Sabrina Cobussen. En natuurlijk Cheeru..onze kleine Belgische heldin die nog steeds op potjes babyvoeding leeft. Van Jochem krijg ik een extra knuffel, we hebben het goed gedaan!! Wat zullen we jullie vreselijk missen!!

_____________________

De stand van zaken nu....april 2014

Er is ruim een half jaar voorbij. De lente heeft inmiddels zijn intrede gedaan na een natte herfstachtige winter. Hoe is het Stephen en Christina vergaan de afgelopen 6 maanden? Het gaat goed met allebei! Ze zijn helaas geen liefdespartners geworden maar onderhouden wel vriendschappelijk contact. Na de opnamen zijn ze nog een paar keer samen uit geweest. En toen besloten Tracey en Christina om terug te keren naar hun geboorteland Canada. Op 23 februari jl zijn ze op het vliegtuig gestapt en sindsdien wonen ze aan de andere kant van de oceaan! Via Facebook en telefoon onderhouden we regelmatig contact en zodoende blijven we deel uitmaken van elkaars leven. Ook met de andere meisjes ( Kim, Barbara, Suraya en Charlotte) onderhouden we nog contact en zijn ook zeker van plan om elkaar weer eens te ontmoeten ( Wie Trouwt Mijn Zoon Reünie??)

Stephen heeft genoten van zijn medewerking aan het programma en ontdekt dat hij het heel leuk vindt om voor de camera te staan. In november heeft hij een fotoshoot gedaan en sindsdien staat hij ingeschreven bij diverse castingbureaus en hoopt nog eens aan een TV programma mee te mogen werken. Hij heeft zijn beroep weer opgepakt en is dagelijks te vinden in zijn werkplaats. Smeden ( en dan vooral zilversmeden) is toch zijn lust en leven. Dankzij dit programma snappen nu heel veel mensen waarom Stephen anders is dan anderen. Nu ze weten dat hij het syndroom van Asperger heeft, kijken ze anders naar hem en dat maakt het voor hem ook iets makkelijker om contact te leggen. Dankzij Christina is hij ook wat minder onzeker vwb lichamelijk contact. Al met al heeft dit programma voor veel positieve reacties uit de omgeving gezorgd. Heeft Stephen nog geen liefdespartner gevonden ( is ook niet wanhopig op zoek hoor) maar wie weet....”Op elk potje past een deksel” dus ..we wachten rustig af. Ik geef de moed niet op, er komt vast een leuke schoondochter op ons pad en ze is welkom!!

                                                                 

We hebben de afgelopen weken met heel veel plezier de afleveringen van Wie Trouwt Mijn Zoon gekeken. Ook voor ons is het elke keer weer een verrassing hoe het er op TV uitziet. Cheeru en Marianne Ras, jullie hebben geweldig werk verricht! Mooie montage en wat hebben we genoten van alle dates en tripjes! Fantastisch leuk ook de extra clips die op de site van SBS staan! En dan de geweldige kans om mijn blog te linken aan die website, bedankt SBS!!

 

Wie Trouwt Mijn Zoon 7 - Last Tango in Paris

Wie trouwt mijn zoon 7 – “Last Tango in Paris”

Stephen in bad met Christina.

Jody, onze geluidsvrouw, emotioneel en ontroerd.

Bar en ik een beetje beduusd door deze actie.

Deze avond verloopt een beetje anders dan de vorige. Er is iets veranderd in de sfeer. We besluiten om een poosje naar buiten te gaan, terrasje pakken en dan zien we wel. Jeroen en Jody bergen hun peperdure camera en geluidsapparatuur op in ons appartement aangezien er is ingebroken bij de collega cameraploeg en de camera is gestolen. Dat is geen grap natuurlijk. We spreken af dat we de volgende ochtend vroeg klaar zullen staan voor een hele drukke laatste dag in Parijs.

Montmartre is 's avonds bijna net zo druk bevolkt als overdag. We belanden op een terrasje en verbazen ons over de vrouwen op torenhoge naaldhakken die, zonder hun benen te breken, over de keien wandelen. Al zijn er ook wel enkele bij die, met stijve knieën, aan de arm van hun partner over het plein worden gesleurd. We bestellen een drankje ( op kosten van Eyeworks, proost jongens!) en kijken maar niet naar de prijs. Voor het bedrag wat je hier voor 1 glas betaald kun je jezelf 't lazarus zuipen in het appartement! We maken het niet te laat, ook omdat ik de indruk krijg dat Barbara het niet echt naar haar zin heeft. Eenmaal in het appartement verdwijnen de meiden ieder naar hun eigen bed en schuiven Steef en ik nog even op het balkonnetje met een sigaretje. Het was een vreemde dag. Stephen die een beetje worstelt met zijn gevoelens. Aan de ene kant vindt hij Barbara heel erg leuk omdat ze vrolijk en spontaan is. Ze trekt hem uit zijn schulp maar zulke meisjes heeft hij al vaker gehad en dat liep op niets uit. Aan de andere kant is daar Christina bij wie hij zich op zijn gemak voelt. Hij was verbaasd over zichzelf toen hij zonder aarzelen bij haar in bad stapte. Het voelde zo natuurlijk en goed. Bij Christina kan hij gewoon zichzelf zijn. Vanuit mijn moederhart kan ik dat beamen. Natuurlijk ligt de keuze helemaal bij hem maar ik denk dat Christina beter bij hem past dan Barbara. Zonder teveel druk op hem te leggen geef ik hem het advies om morgen, tijdens de date met Christina, zijn aandacht helemaal op haar te focussen en Barbara los te laten. Ik denk namelijk dat Christina heeft laten zien dat ze zijn Asperger accepteert als iets wat onderdeel is van zijn karakter, ze geeft hem de tijd om te ontdekken wat hij voelt en aankan.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Gelukkig ben ik deze ochtend niet opgesloten. Snel onder de douche, bed afhalen, koffertje weer inpakken en ontbijten. Cheeru, Jeroen en Jody zijn alweer van de partij. Vandaag onze laatste dag en we hebben een drukke/strakke planning. Eerst moeten alle spullen weer ingepakt worden en komen David en Chris de koffers halen...die mogen weer fijn in de lift! Inmiddels is mijn conditie met sprongen vooruit gegaan de afgelopen dagen. Elke dag een aantal keren 14 trappen op en af doet wonderen! Als ik hier nog 2 weken blijf zou dat ook zomaar eens een kilo of vijf kunnen schelen! Helaas....vanavond lig in alweer in mijn eigen bed. Jammer dat leuke dingen altijd zo snel voorbij gaan. Voordat Stephen op date gaat mogen we eerst nog even bij “de trappen” foto's maken. Terwijl Jeroen de camera opstelt en wij onze posities innemen hoor ik achter me een bekend stemgeluid. Ahhhh vandaar dat we hier nog een opname moeten maken!! Jochem en onze 'poedermoeder' zijn gearriveerd! Het verbaasd me inmiddels wel hoe gemakkelijk het ons vergaat om, met hordes publiek, geheel ontspannen een gesprek te voeren. Voelde ik tijdens de eerste dagen op het slot in Zeist nog wel enige gène, nu maakt het me niks meer uit. Stephen doet het zelfs nog gemakkelijker dan ik. Ik voel nog wel eens een lachkriebel opkomen als ik, voor de vierde keer geheel spontaan, iets moet zeggen. Hij verblikt of verbloost niet en vindt het zelfs leuk om mee te denken hoe het beter kan. Jochem vraagt of we het naar ons zin hebben en of Stephen het allemaal nog leuk vindt. Het antwoord staat op Steefs gezicht geschreven en Jochem zegt dan ook dat hij het geweldig vindt om te zien hoe Stephen gegroeid is de afgelopen weken. Veel zelfverzekerder en 'losser' ( mede dankzij Christina!!) is geworden. Ja, het verschil met een paar weken geleden is overduidelijk! Hopelijk houdt hij dit vast!

Dan tempo maken! Christina en Stephen gaan op date en Bar en ik gaan proberen een paar vintage winkels te vinden. We besluiten met de metro te gaan al is het wel even puzzelen. We stappen op goed geluk ergens uit en gaan te voet verder...langs de Seine. Het is zulk heerlijk weer...echt genieten dit!! Eigenlijk doet het er helemaal niet toe of we die winkels wel of niet vinden, we praten met elkaar en ik vind Bar een top meid. Dat het tussen haar en Stephen niks wordt is duidelijk, zij loopt tegen zijn 'Asperger-gedrag' aan en vindt hem veel te onvolwassen. Maar dan, tijdens ons gesprek, wordt er voor haar ook veel duidelijk en begrijpt ze hoe de situatie in elkaar zit. Het maakt allemaal niet meer uit, ze heeft Stephen te kennen gegeven dat het wat haar betreft nooit meer dan vriendschap kan worden. Ergens vind ik dat ook wel prima. Barbara is een schat van een meid maar gewoon 'te veel' voor Stephen. Ook Barbara is het met mij eens dat Christina veel beter bij Stephen past en hoopt dat hij dat ook inziet. Vanaf de thuisdates was ook wel duidelijk dat hij met haar en Christina de meeste 'klik' had. Het kost hem alleen moeite om te ontdekken wat hij precies voelt.

Mijn mobieltje gaat af, Chris aan de lijn! “Waar zijn jullie? Spring maar in een taxi want we verwachten jullie binnen een half uur bij de Eiffeltoren!” Wel ja...spring maar in een taxi! Alle taxi's die we zien gaan de verkeerde kant op of zijn bezet! Maar dan eindelijk...een lege taxi die ons binnen een kwartier aan de voet van de Eiffeltoren dropt en dan begint het grote zoeken! We bellen en lopen vijfentwintig rondjes ...eindelijk vinden we ze...verdekt opgesteld achter een bus! Want filmen op locatie is in Parijs niet toegestaan! Met andere woorden...overal waar bordjes of hekjes staan, daar mag niet gefilmd worden. In de verte zien we alweer 2 zwaar bewapende militairen aankomen dus...hup alles inpakken en naar de overkant. Dan eerst maar wat scenes schieten zonder geluid. Zodra de beveiliging uit het zicht is, schuiven we met camera en al weer onder de Eiffeltoren en in het parkje voor de quotes etc. Gelukkig mogen Bar en ik ook nog even wat te eten halen want het is inmiddels al lang lunchtijd en onze magen rammelen!. Dan naar het restaurantje verderop voor een kop koffie en even pauze. Stephen en ik krijgen nauwelijks de gelegenheid om een woord met elkaar te wisselen. Wel zie ik even kans om hem even snel bij te praten vwb Barbara's afwijzing. Op e.o.a. manier heb ik niet de indruk dat het hem nog echt raakt. Misschien heeft de date met Christina duidelijkheid verschaft. Ik heb dus geen idee wat hij met Christina heeft gedaan vandaag! Stephen propt er snel een paar crêpes in. We moeten de eliminatie ook nog opnemen bij het graf van Napoleon ( leuke locatie!!) dus...alles en iedereen weer in de taxi en gaan met die banaan. Het is warm en het wordt steeds warmer. Eenmaal op locatie moeten de meisjes met hun koffertjes ( die door David en Chris weer uit de Eyeworksbus zijn gehaald) over het gras ploeteren! Opname 1....opname 2...opname 3 en nog een keertje. De laatste opnames van Stephen en Christina worden geschoten en hup...weg is iedereen. Daar staan we dan! Het is inmiddels de hoogste tijd om te zorgen dat we op het station komen want om 8 uur vertrekt de trein. We zwaaien, roepen en proberen alles om een taxi aan te houden maar bij het zien van 4 personen rijden ze allemaal door. ( passagiers mogen niet voorin bij de bestuurder zitten)

En dan eindelijk stopt er een taxi met een meesterlijke chauffeur! Hij ontpopt zich als een ware komiek en is zowaar de eerste Fransman met gevoel voor humor! Het wordt een doldwaze rit dwars door Parijs midden in de spits! Ik zit voorin en hou regelmatig mijn hart vast maar we komen heelhuids aan en zien David en Chris al staan. Met koffers en tassen worden we een café in geloodst alwaar Rick met zijn gezelschap ook al is gearriveerd. We hebben nog wel tijd voor een kop koffie of een ander drankje. En dan krijgen we het seintje dat we naar het perron moeten...in optocht. We worden nagestaard door de overige gasten en zwaaien naar de filmcrew die per auto de terugreis maakt. Het zit erop! Drie wervelende dagen in Parijs met veel hoogtepunten en verrassende gebeurtenissen. Eenmaal in de trein vallen mijn ogen dicht en ik merk niet eens dat Cheeru gedag komt zeggen voordat ze uitstapt in Antwerpen. Op Schiphol nemen we afscheid van Barbara en Christina. Even verderop zie ik Jeroen en Jody staan dus die ook nog een hand en een zoen. En dan naar huis. Bijkomen en hopen dat ik kan slapen. We hebben veel om over na te denken, veel om aan terug te denken en er ligt nog iets in het verschiet! In de auto krijg ik eindelijk de kans om aan Stephen te vragen wat hij nou precies met Christina heeft gedaan vandaag Als hij verteld dat hij met haar naar een bruidswinkel is geweest moet ik opeens weer denken aan die eerste dag toen we net in Parijs waren aangekomen. Die straat met al die bruidswinkels en Christina die mij de mooiste jurken aanwees. Wat toevallig!! Daarna zijn ze met een tuktuk naar de Arc de Triomph geweest en hebben ze vreselijk gelachen maar ook doodsangsten uitgestaan op die idioot drukke rotonde. Ohh ik ben zo benieuwd naar die beelden! De aankomende week hebben we even tijd om alles op een rijtje te krijgen. Ik hoop dat hij Christina gaat missen ;-)  

Wie trouwt mijn zoon 6 – Paris.. Paris mon amour!!

De afgelopen week is voorbijgevlogen. Na het vertrek van de meisjes had ik even moeite om weer in het gareel te komen. Vier dagen doorlopend mensen over de vloer, een camera die je overal volgt en een microfoon op je lijf. Het is gewoon even wennen dat ik nu, zonder over mensen te struikelen, door mijn huis kan lopen. Stil is het ook! Geen vrolijke meidenklets meer aan de ontbijttafel, ik ben weer de enige vrouw in huis tussen drie mannen. Maar de koffertjes zijn weer gepakt want we gaan op reis! Teus brengt ons naar Schiphol in alle vroegte en, zoals gewoonlijk, gaat het bij ons weer niet van een leien dakje! Er staat een file van hier heb ik jou daar! Gelukkig hebben we daar wel rekening mee gehouden en waren vroeg genoeg vertrokken maar toch! Zonder er bij na te denken rijd mijn man richting “Vertrek” en wij stappen ( ook zonder er bij na te denken) uit. Een kus, een zwaai en weg is ie! Stephen kijkt me vragend aan...waar moeten we zijn? Ik heb geen idee, het papiertje waarop staat waar we ons moeten verzamelen, ligt nog op de keukentafel. Met onze koffertjes lopen we maar naar binnen. Het is, ondanks het vroege uur, een drukte van vanjewelste. Trouwens...het is eigenlijk altijd druk op Schiphol! Speurend probeer ik een bekend gezicht te ontwaren in de mensenmassa...onbegonnen werk natuurlijk. We hebben nog tien minuten en het zweet breekt me al uit. Dan maar even een belletje plegen naar Christina. “Zijn jullie er al? En zo ja...waar dan?” Dan blijkt dat we niet bij “Vertrek”maar bij de “Aankomst” dienen te verzamelen. Natuurlijk, lekker logisch ook! Gezien het feit dat we niet dagelijks op Schiphol komen, zoeken we ons een breuk naar de “Delifrance” maar uiteindelijk zie ik Christina en Tracey ( Christina's moeder) zwaaiend staan. Gelukkig!! Rick, Cindy en Liesbeth zijn er ook al. We krijgen koffie en broodjes van hun verslaggeefster, de onze ( Cheeru) stapt in Antwerpen op de trein. Ohhh natuurlijk...”Aankomsthal”... vanuit hier kom je bij de trein! Halloooo Mar!

Het wachten is nog op Tanja ( Rick's meisje) en 'onze' Barbara. Ondertussen kletsen we wat met Tracey en Christina. We horen Tanja eerder dan dat we haar zien, ze struint met grote passen op ons af met Rowan in haar kielzog. Dan begint het toch een beetje penibel te worden want Barbara is nog in geen velden of wegen te bekennen. Rowan belt, Christina belt, de verslaggeefster belt...maar geen gehoor! We moeten nu naar het perron want over 6 minuten vertrekt de trein. De trein is nog niet gearriveerd en we houden hoop dat Barbara zo meteen de trap af komt rennen. Nerveus kijkt Stephen steeds naar boven of hij al een glimp van haar opvangt en ondertussen blijft iedereen bellen. Dan komt de trein en moeten we instappen...zonder Barbara! Shit! Ik zie de teleurstelling op Stephens gezicht. Dit is toch wel heel erg balen! Je gaat ervan uit dat je met twee meiden naar Parijs gaat en nu is het er maar één. De deuren sluiten en we zoeken onze plaatsen op....zonder Barbara. Stephen en ik zitten bij elkaar. Christina zit in haar eentje, lekker gezellig. We maken ons op voor een drie uur durende treinrit naar de stad van de liefde...Parijs we komen eraan!

In Antwerpen voegt Cheeru zich bij ons en komt even vragen hoe het gaat, ook zij baalt dat Barbara verstek heeft laten gaan. Maar ja...wat doe je eraan? Twee uur later arriveren we op een zonnig Gare du Nord en kan ons avontuur beginnen. Stephen en Christina wandelen voor me uit het perron af en Cheeru verklapt dat zij dit 'setje' wel ziet zitten. Wie weet, misschien grijpt Christina nu haar kans. We worden opgewacht door David en Chris ( twee mensen van Eyeworks) Zij brengen onze koffers naar het appartement en wij krijgen geld, een plattegrond en de mededeling dat we tot 4 uur de tijd hebben om ons te melden bij het ontmoetingspunt onder aan de trappen bij de Sacré Coeur de Montmartre. Wauw ...we kunnen dus heerlijk even op ons zelf de stad verkennen. We besluiten eerst maar een terrasje te pakken...koffie en een sigaretje! Dan gaan we op pad. Zo zonder bagage is het prima te doen, de zon schijnt en we zijn in Parijs..YEAH!!! Met de plattegrond in de aanslag kiezen we richting Montmartre. We wandelen op ons gemakje door de stad en kijken onze ogen uit. De straat waar we lopen is één groot bruidswinkel Walhalla. Etalage na etalage gevuld met bruidsjurken en avondkleding, is dit een aanwijzing voor wat er te gebeuren staat? We vergeten even dat Barbara er niet is en Christina en ik wijzen elkaar de mooiste jurken aan. Helaas is het niet helemaal Stephens ding en hij krijgt de pip van allerlei figuren die hem aanspreken met de vraag of hij drugs wil kopen. Zijn dreads zijn blijkbaar een signaal dat ie dat vast wel wil.

We arriveren ruim op tijd bij de afgesproken locatie, zo ruim dat we best nog wel ergens wat kunnen gaan eten. We besluiten om in de schilderswijk een restaurantje te zoeken en schuiven een verlate lunch naar binnen. De zon staat stralend aan de hemel en wij wandelen op ons akkertje naar de Sacré Coeur, nemen foto's van elkaar en de omgeving en even...heel even lijkt het écht op vakantie! Mijn mobieltje gaat af en ik krijg Cheeru aan de lijn met het verzoek of we ons beneden willen 'melden'. Op een terrasje recht tegenover “de trappen” zit de rest van ons gezelschap en even hebben we nog hoop dat Barbara inmiddels is gearriveerd... Maar nee. Wel een drama in notendop. Cindy, één van de meisjes van Rick, is zojuist bestolen van haar telefoon. Ze is ( terecht) helemaal overstuur. Nog geen 3 uur in Parijs en dan al slachtoffer van een bende criminelen. Als ze verteld waar ze bestolen is weet ik meteen wat ze bedoelt. In de kleine straatjes vol souvenirwinkeltjes en toeristen, opereren bende's die je afleiden met een spelletje 'balletje-balletje. Ze wapperen met een biljet van € 50,00 en iemand in het publiek kijkt goed waar iedereen zijn portemonnee en telefoons heeft opgeborgen. Cindy wilde wel een gokje wagen nadat ze gezien had dat iemand ook daadwerkelijk won ( hallo...dat zijn de handlangers!!) Tja en dan is het zo gepiept...spullen weg, criminelen weg..en zie maar dat je iets regelt. Dus haar tripje Parijs begon al niet zo goed, ze mocht fijn naar het bureau om aangifte te gaan doen.

We krijgen een 'nieuwe' opname crew toegewezen. “Hé Jeroen...jou kennen we nog van het Slot in Zeist!” En we maken kennis met Jody onze geluidsvrouw! Wat een leuk mens! Het is de bedoeling dat we nu gezamenlijk naar ons logeeradres gaan...wéér naar boven dus! Gelukkig is er zoiets als een treintje want Christina nog een keer op die hoge hakken de trap op sleuren ..néé!! Natuurlijk moeten we voor de opname wel nét doen alsof we die koffers alle trappen opgesleurd hebben ..hahahaha!! En geloof me ...vier opnames later, heb ik dat gevoel ook! Dan mogen we eindelijk naar het appartement. Ik krijg de schrik van mijn leven, we zitten op de 7de verdieping en die lift...Ohh my God!! Het is iets uit een oud ver verleden, een houten hokje met een traliehek ervoor. Er passen nauwelijks drie mensen in en volgens mij staat er iemand op het dak om dat ding omhoog te takelen..zuchtend en kreunend! Ik zie de bui al hangen, dat wordt veel trappen lopen de komende dagen! Ik schuif mijn koffer de lift in en wandel met mijn laatste restje energie de veertien trappen ( twee voor elke verdieping) omhoog. Hijgend, als een oud molenpaard, kom ik als laatste boven. Maar dan...verrassing...een prachtig appartement in hartje Montmartre. Wauw...jullie gaan het zien!! Twee verdiepingen! Christina pikt meteen de meest luxe slaapplek in...hahaha. Recht boven de huiskamer is nl. een vide waar een riant tweepersoonsbed staat...een grootbeeld tv en het mooiste uitzicht dat je kunt bedenken via twee grote dakramen! De witte koepel van de Sacré Coeur kun je bijna aanraken! Stephen moet genoegen nemen met het kleinste kamertje met het 1 persoons-bed. Ik geef hem een dikke knipoog. Maakt niet uit jongen...wie weet wat Parijs nog voor je in petto heeft. Er is ook een super-de-luxe badkamer op deze verdieping met een groot rond bad...het lijkt wel iets uit een film! Dan mag ik naar beneden, daar zijn ook nog twee slaapkamers en een mooie badkamer! Mocht Barbara nog komen dan mag zij de minst gewilde kamer hebben..lekker puh! En dan is het tijd om onze gedachten even de vrije loop te laten. Cheeru vraagt wat ik ervan vind dat Barbara er niet is. Dat is nogal simpel...ik vind het heel jammer maar heb geen idee wat er aan de hand kan zijn. Toen ze vorige week zondag bij ons wegging leek het erop dat ze het heel leuk vond om met Stephen en mij naar Parijs te gaan. Ik had echt niet de indruk dat ze niet wilde. OK, misschien vindt Stephen haar leuker dan zij hem maar dat kan toch nooit de reden zijn dat ze er nu niet is.

We bespreken met Cheeru de plannen voor de komende dagen. Nu Barbara er niet is zullen de plannen voor de dates een beetje gewijzigd moeten worden. Terwijl we de dagen een beetje doornemen gaat opeens de deur open en staat Barbara in de kamer. Ik kijk snel naar Stephens reactie en dan schiet ik een beetje vol. De blijdschap staat op zijn gezicht te lezen!! Christina kijkt wat minder blij.... Bar legt uit dat ze de afgelopen nacht ziek is geworden en nauwelijks had geslapen. Ze is tegen de ochtend in slaap gevallen en is door de wekker heen geslapen. Tot overmaat van ramp was haar telefoon uitgevallen en heeft ze dus al die telefoontje ook niet gehoord. Pech op pech dus. Maar ...nu is ze er en kan het feest beginnen!! De sfeer is op slag veranderd. Barbara's energie heeft een soort van opwekkend effect op Stephen en hij veert op als een dorstige plant die water heeft gekregen. Mmmmmm....Christina moet echt haar best gaan doen als ze nog kans wil maken, denk ik! De avond verloopt gezelliger dan verwacht, we gaan lekker uit eten en dan op een terras genieten van alles wat er zoal voorbij komt op deze mooie locatie! Al is niet alles even leuk en aardig, ook hier mensen die op straat leven. Zoals die jongen met zijn hond die tegenover ons op de stoep zit. Of de tekenaar die langs elk tafeltje gaat om nog een paar centjes te verdienen. Het werpt een beetje een schaduw over het gezellige sfeertje en ik bedenk hoe wreed het leven voor minder fortuinlijke mensen is. Ook aan Stephens gezicht kan ik zien dat hem dit raakt. Hij is in staat om zijn laatste cent weg te geven en als er iemand naar ons tafeltje komt en een sigaretje bietst, geeft hij hem het hele pakje + aansteker. We besluiten op te stappen...morgen weer een drukke dag voor de boeg.

Wakker worden in een vreemd bed, in een vreemde kamer heeft altijd iets surrealistisch. Even denk ik dat ik nog droom als ik door het raam de koepel van de Sacré Coeur heel dichtbij zie. Maar dan gaat het licht in mijn hoofd aan. “Ohh ja..we zijn in Parijs!!” Ik spring ( nou ja...spring) mijn bed uit en schuif onder de douche. Dan snel in de kleren want ik had beloofd om broodjes te halen voor het ontbijt! En dan...kom ik tot de ontdekking dat ik opgesloten zit! De deur tussen Barbara's kamer, waar ook de trap naar boven zit, en de mijne heeft geen deurklink aan mijn kant! Ik klop en roep maar Barbara ( nog niet helemaal beter natuurlijk) is zo diep vertrokken dat ze mijn hulpgeroep niet hoort. Nu zou ik via het 'Franse balkonnetje' misschien naar buiten kunnen maar...we zitten 7 hoog en ik ben de lenigste niet. Het beroep 'geveltoerist' heeft me ook nooit getrokken. Dan maar proberen Christina of Stephen wakker te bellen....het duurt wel even voordat iemand zijn telefoon opneemt maar dan wordt ik eindelijk 'bevrijd'. En Bar....Bar slaapt gewoon door!! Veertien trappen naar beneden en op zoek naar een bakker. Gisteren heb ik alleen souvernirwinkeltjes, galeries en restaurants gezien maar ik neem aan dat de mensen die hier wonen toch ook ergens boodschappen doen. Na twee straten zonder resultaat, duik in een galerie in en roep vrolijk “Bonjour”. Een chagrijnig hoofd duikt op vanachter een muurtje en in mijn beste Frans probeer ik te vragen of er ergens een “boulanger” in de buurt zit. De man doet alsof hij me niet begrijpt en ik probeer het in het Engels ( misschien is het geen Fransman...). Blafferig bijt hij me toe dat ik me in een galerie bevindt en dat hij geen brood verkoopt ( tenminste..ik denk dat ie dat zegt) Ik blijf vriendelijk lachen en wens hem in het Nederlands een hele fijne dag toe...tenminste, dàt denkt hij!! Eenmaal weer buiten zie ik een vrouw met een croissantje in haar hand dus ik waag een nieuwe poging. Deze keer heb ik beet. Ze neemt me bij de hand en sleurt me een hoek om. In ganzenpas ren ik achter deze kittige dame aan. Ze stopt voor een piepklein winkeltje met een piepklein etalage-tje waar, hoog opgestapeld, broodjes liggen! Met een zwaai en een groet rent ze weer door. Hèhè eindelijk...ontbijt! Ik koop voor iedereen croissants en chocoladebroodjes en dan weer terug naar het appartement. Inmiddels is iedereen wakker, de tafel gedekt en een pot thee gezet. De filmploeg is er ook al en genoeglijk schuiven we een paar broodjes naar binnen. De plannen voor deze dag zijn simpel. Christina en ik gaan boodschappen ( op zondag!!) doen en een beetje gezellig de buurt verkennen terwijl Stephen en Barbara op date gaan!

Na de koffie besluiten we maar op pad te gaan..op zoek naar een winkel die op zondag open is. Christina wil vanavond koken maar dan moeten we wel spullen hebben! Via Google maps proberen we een winkel te vinden die op zondag open is én in de buurt. We treffen het niet....de enige winkel die open is zit in de beneden stad! Christina heeft geen platte schoenen bij zich en dat betekend dus op hoge hakken over keien, heel veel trappen naar beneden. Zij neemt wijselijk de lift terwijl ik een paar extra trappen afga...voor de tweede keer vandaag! Om een lang verhaal iets korter te maken, we vinden de winkel, slaan eten in voor een weeshuis en bedenken dat we dus vier volle boodschappen tassen naar boven moeten gaan zeulen!. Welkom in Parijs!!!

Onderweg sta ik doodsangsten uit, Christina op haar torenhoge hakken zwikkend over de keien. Wat ben ik blij met mijn slippers!! We maken eten klaar en dan is het wachten op Steef en Barbara. Gelukkig kunnen we het heel goed samen vinden en hebben we veel gespreksstof! We praten over haar 'roots' daar in het verre Canada, over koetjes en kalfjes en over Stephen. Ik merk dat ze hem echt leuk vindt! We gaan maar eten want Bar en Steef zijn nog niet terug en dan eindelijk gaat de deur open en verschijnen twee lachende mensen. Ze hebben het leuk gehad. Een boottocht over de Seine. Al was het wel jammer dat ze weinig konden praten omdat er steeds een bandje afgespeeld werd om de toeristen op alle bezienswaardigheden te attenderen. En dat zijn er veel...heel veel!! Maar toch merk ik aan Stephen dat er iets voorgevallen is dus na het eten gaan we even samen op het balkonnetje zitten. Hij verteld dat zijn voorkeur toch naar Barbara uitgaat maar dat zij duidelijk heeft gezegd dat zijn gevoelens niet beantwoord worden. Dat was even slikken. Toch vindt hij Christina ook heel aardig zij maakt andere gevoelens in hem los. Door haar voorzichtige manier van doen, haar geduld ( komt vast door het Indiaanse bloed!) geeft ze hem het gevoel dat hij niks hoeft te overhaasten. Na het eten verdwijnt Christina naar de badkamer, misschien last van haar buik? Maar nee, opeens horen we haar roepen, ze roept Stephen! Hij verdwijnt ook in de badkamer en dan horen we ze lachen en giechelen. Verhip waar is de cameraploeg? Bar kijkt mij aan...ik kijk Bar aan? Samen met Barbara en Cheeru schuiven we op het balkon met een wijntje. Na een kwartiertje komen Jeroen en Jody de badkamer uit. En dan gebeurt het onwaarschijnlijke, Jody huilt, ze is duidelijk geëmotioneerd. Ze verteld hoe mooi het was om ze zo liefdevol en teder te zien..ze was er duidelijk van onder de indruk! En dat vind ik dan weer zó lief en fijn om te horen. We laten ze lekker samen in bad zitten en trekken ons eigen plan. Christina heeft er geen gras over laten groeien!!

http://www.sbs6.nl/programmas/wie-trouwt-mijn-zoon/videos/aEG68s4UtKZr/stephen-voor-het-eerst-samen-in-bad